پرسپولیس، همنشین با ثبات 2-4-4

پرسپولیس یحیی گل محمدی همان تیم چند فصل اخیر است. تیمی که فونداسیون آن را برانکو ایوانکوویچ ریخت و 4 سال تمام در فوتبال ایران شلتاق کرد و پس از خروج ناگهانی اش گابریل کالدرون همان مسیر را ادامه داد تا بعد از یک نیم فصل درخشان حالا به یحیی گل محمدی برسد. پرسپولیس در این مسیر 5 ساله به رغم فراز و نشیب های فراوان، با ثبات همنشین بوده و همین ثبات جانمایه تمامی موفقیت های این تیم محسوب می شود. ثباتی که از اسکواد و مجموعه نفرات آغاز شده و به تاکتیک و استراتژی می رسید.

برانکو ایوانکوویچ در پرسپولیس سیستم محبوب و کاربردی 2-4-4 را استفاده می کرد. سیستمی که البته بسیار منعطف بود و بسته به شرایط بازی ها و رقبا و البته نفرات، تغییرات کوچک اما کلیدی در آن مشاهده می شد. پرسپولیس با این روش بدل به یک تیم رویین تن و مهارناپذیر شد که توانست جام ها را یکی پس از دیگری درو کند. پس از او گابریل کالدرون آمد؛ مردی با فلسفه و خاستگاه متفاوت و انگاره های متفاوت تر اما آنقدر باتجربه بود که دست به انقلاب نزند و تیم موفقی را که 4 سال با یک مجموعه تقریباً ثابت و با یک آرایش و تاکتیک بازی کرده و البته موفق بوده را زیر و رو نکند.

کالدرون ترجیح داد با همان نفرات و با همان آرایش 2-4-4 آشنا پرسپولیس را ارنج کند هر چند که در اجرا تفاوت های بنیادین و اساسی با تیم برانکو داشت و تفاوت دیدگاه و فلسفه دو مربی در شمای تیم کامل عیان بود. با این وجود مربی آرژانتینی نیز با این روش و با جا افتادن دیدگاهش نتیجه گرفت و موفق شد تا میراث درجه یکی برای یحیی گل محمدی بر جای بگذارد. مربی جوانی که در تمام این سال ها تیم هایش با همان سیستم 2-4-4 بازی کرده اند و این یک شانس بزرگ برای پرسپولیس و یحیی محسوب می شد که در تاکتیک با هم تفاهم دارند.

گل محمدی در همه مسابقات دو فصل اخیر تیمش را با چینش 2-4-4 خطی به زمین فرستاده که 27 برد، 53 گل زده و 28 گل خورده برایش ثبت شده است. البته یحیی در مسابقاتی از مهاجم سایه استفاده کرده تا تیمش آرایش 1-1-4-4 که یکی از مشتقات 2-4-4 است را به خود بگیرد و البته با همین تاکتیک به نتیجه رسیده؛ مسیری که انتهای آن احتمالاً به پوکر قهرمانی منجر خواهد شد.