پرسپولیس؛ قربانیِ لج و لج بازی

اختلاف های موجود میان سازمان لیگ و اتحادیه فوتبال، تورنمنت چهارجانبه شهدا که می توانست یک پیش درآمد خوب برای شروع فصل تازه لیگ برتر باشد را از سکه انداخت. ناسازگاری های موجود میان میان سازمان لیگ و اتحادیه فوتبال که یکی رسمیت خود را از فدراسیون می گیرد و دیگری دنبال به رسمیت شناخته شدن از سوی تشکیلات فدراسیون است، جدا از این که منجر به استفاده از داوران بازنشسته به جای داوران فعال و کاهش محسوس تماشاگران این تورنمنت شد، روی سطح کیفی بازی ها هم تأثیر گذاشت.

این ناسازگاری ها همان چیزی است که به فوتبال ایران لطمه می زند، ولی انگار آنچه در فوتبال ما اهمیت دارد، خود فوتبال نیست و دیدگاه های شخصی و جسارتاً قدرتنمایی هایی است که با روکم کنی لات و لوت های محله ها شباهت دارد. این وسط آنچه قربانی شد، تورنمنتی بود که می توانست با هماهنگی میان سازمان لیگ و اتحادیه فوتبال زیر نظر فدراسیون و با حضور همزمان استقلال و پرسپولیس و سایر مدعیان یک مقدمه عالی برای ورود به یک لیگ داغ و هیجان انگیز باشد.

مهم نیست این وسط اتحادیه فوتبال حق دارد که می خواهد به شکل مستقل برگزار کننده یک تورنمنت باشد یا سازمان لیگ که فعالیت اتحادیه باشگاه ها را موازی خود می داند. مهم این است که چند نفر - بله دقیقاً چند نفر که تعدادشان به انگشتان یک دست هم نمی کشد- دعوا های شخصی شان را تبدیل به لج بازی میان دو تشکل فوتبالی کردند و با روبه روی هم قرار دادن سازمان لیگ و اتحادیه، رمق و شور و شوق را از یک تورنمنت چهارجانبه گرفتند. به زبان هم که باشد، تمام شان مدعی دلسوزی برای فوتبال هستند.