پرسپولیس در بازگشت مشکل دارد / یک شکست کاملا منطقی!

اگر آن همه نمایش ضعیف طول فصل را به خاطر بیاوریم، با خودمان می گوییم پرسپولیس در تبریز بد بازی نکرد و شاید اگر آن اشتباه کشنده بابک حاتمی در خط دفاع نبود یک امتیاز حاصله در خانه حریف آسیایی می توانست به سیر صعودی سرخ ها کمک کند. حالا که پرسپولیس باخته همه چیز آنطور که باید نخواهد بود و نکات منفی بولد شده و اتفاقات مثبت زیر سایه می ماند اما شاید با نگاهی به نمایش اخیر سرخ ها در تبریز بتوان چند نکته پیدا کرد که باعث روشن شدن دلایل باخت پرسپولیس باشد.

با استفاده از همین فضا پرسپولیس در دقایق 7، 9 و 15 موقعیت هایی برای گلزنی داشت که به راحتی از کف رفت. پرسپولیس در این بازی در خلق موقعیت - حداقل در دقایقی- موفق بود حضور سعید آقایی در پست غیرتخصصی دفاع چپ تراکتورسازی باعث شده بود. سرخ ها با کارهای ترکیبی عالیشاه و صادقیان چندین بار از فضای پشت سر آقایی استفاده کرده و موقعیت سازی کنند. این داستان اما با تشخیص کادر فنی حریف و پوشش آن فضا برای دقایقی طولانی ادامه نداشت و از دقیقه 15 به بعد این تراکتورسازی بود که کنترل بازی را در اختیار گرفت و موقعیت هایی ایجاد کرد که با درخشش سوشا تبدیل به گل شد.

نیمه دوم اما پرسپولیس انگار که هیچ نقشه ای برای حمله کردن نداشت. تنها حمله این تیم که با کار تیمی ترتیب داده شده بود در دقیقه 54 با ارسال حاتمی و ضربه سر خودخواهانه تادئو از دست رفت. دیگر موقعیت گل پرسپولیس که شاید تنها موقعیت جدی گل این تیم بود در دقیقه 60 با کار انفرادی و توپگیری تادئو به دست آمد اما او باز هم نشان داد در نواختن ضربه آخر مشکل دارد و به عبارتی گلزن نیست.

اما نکته منفی بازی پرسپولیس دقایق نسبتا طولانی بعد از دریافت گل بود. پرسپولیس در دقیقه 62 گل خورد و چیزی بیش از 34 دقیقه (با احتساب وقت های تلف شده) فرصت داشت تا به گل برسد اما در فاز حمله هیچ سازماندهی وجود نداشت که شاید بتوان برای این اتفاق منفی و بازگشت به عقب دلایلی منطقی پیدا کرد. جدا از بحث انگیزشی و شرایط روانی و خستگی بازیکنان، تغییر ترکیب در خط میانی و خط حمله می تواند مهم ترین عامل این ماجرا باشد. برهم خوردن یک ضلع مثلث نوراللهی – نوری- گابریل با حضور کفشگری و نمایش ضعیف نوری و گابریل در بیشتر دقایق بازی به علاوه حضور صادقیان و تادئو به جای نوروزی و طارمی بالانس تیمی پرسپولیس در بازی های اخیر را به هم زده بود.

این ترکیب ناآشنا و ناهمگون جواب نمی داد چون: 1- صادقیان هنوز از فرم ایده آل فاصله زیادی دارد. 2- تادئو نمی تواند نقش طارمی را در پیش بردن توپ و فضاسازی برای بال ها ایفا کند و 3- نوری و گابریل تحت فشار و بدون توپ کاری از پیش نمی برند تا قدرت توپگیری نوراللهی به چشم بیاید و بدون حضور او، این دو هافبک عملا خنثی شوند. با وجود این مباحث نکته ای که بیش از هر چیز در مورد شکست های پرسپولیس مصداق پیدا می کند اینجاست که تیم درخشان برای بازگشت به بازی و برگرداندن نتیجه مشکل دارد که این به ذهنیت بازیکنان، شرایط جسمانی آنها، داشتن نیمکت قدرتمند و البته تصمیمات کادر فنی بازخواهد گشت و این عوامل می توانند رقم زننده بازگشت احتمالی باشند.

جدا از دربی که شرایط ویژه ای دارد و البته بازی با استقلال خوزستان که یک پنالتی به موقع به کمک درخشان و تیمش آمد، پرسپولیس خیلی سخت می تواند بازی باخته را به مساوی یا برد تبدیل کند و به نوعی در بازگشت به بازی ناموفق است. اگر شکست های بد دقایق پایانی مقابل سپاهان، نفت تهران و ذوب آهن را کنار بگذاریم باخت به فولاد در تهران، شکست مقابل سایپا و همین باخت سه هفته پیش به ملوان در شرایطی رقم خورد که پرسپولیس فرصت زیادی برای بازگشت داشت اما برای تغییر نتیجه بی دست و پا و منفعل نشان داد و عملا کاری از پیش نبرد تا باختی دیگر در کارنامه اش ثبت شود.

با تمام این اوصاف پرسپولیس می توانست از تبریز با امتیاز برگردد اما منطق فوتبال و دلایل متعدد ضعف تیم درخشان در طول بازی باعث شد این اتفاق نیفتد. البته این باخت تا حدود زیادی برای کادر فنی پرسپولیس توجیه منطقی دارد. آنها می دانند که با چهار تغییر در ترکیب اصلی (دفاع چپ، هافبک دفاعی، بال راست و مهاجم نوک) نسبت به بازی های لیگ قهرمانان هارمونی آن تیم موفق تاشکند و بازی لخویا به هم خورده است اما از سوی دیگر مربیان سرخ ها می گویند بازیکنان ذخیره و ذخیره های آنها (کفشگری، صادقیان، تادئو، جعفرپور، خانزاده و علیپور) توقع آنها را برآورده نکرده اند. در کنار اینها خستگی ناشی از مسافرت های متعدد، اختلاف ارتفاع و فقدان شادابی لازم نزد بازیکنانی مثل نوری، گابریل، بنگر، اومانیا، حاتمی و عالیشاه نیز این باخت را توجیه می کند.

پرسپولیس فقط یک چهره داشت: ســوشـــا!
بازیکنی که در بسیاری از بازی ها از پرسپولیس امتیاز گرفت در میدان دشوار تبریز می توانست یک تنه برای تیمش امتیاز جمع کند اما شانس یارش نبود. هر چند در صحنه تک گل تراکتورسازی برخی خروج سوشا مکانی از دروازه را اشتباه می دانند اما این نمایش، مهم ترین نمایش مکانی در طول حضورش در ترکیب پرسپولیس بود.

سوشا جدا از مهار عالی دو ضربه آزاد تماشایی احمدزاده و ادینیو، یک بار هم در مصاف تک به تک با احمدزاده موفق بود و چندین خروج به موقع و موفق هم داشت. با این حال با اشتباه حاتمی رکورد کلین شیت های او به پنج بازی متوالی نرسید و در عدد 494 دقیقه متوقف ماند. شاید سوشا روی گل خورده از تراکتورسازی 30 درصد مقصر باشد اما اتفاق ویژه این مسابقه نزدیکی تدریجی او به شرایط ایده آل فصل گذشته در فولاد بود.

حالا مشخص شد اعتماد به سوشا و حفظ او در تیم و نگه داشتنش در ترکیب اصلی ثمرات مثبتی برای پرسپولیس داشته و شاید پروسه کسب امتیاز تک نفره که در تبریز عقیم ماند، در ریاض به کمک سرخ ها بیاید و سوشا ستاره پرسپولیس مقابل النصر باشد.