پرسپولیس و استقلال با دستور خصوصی نمی شوند

بدون شنیدن این جملات از رییس سازمان خصوصی سازی در گفت و گوی تلفنی برنامه زنده شبکه خبر هم پیدا بود که وعده خصوصی سازی استقلال و پرسپولیس در حد یک توییت در توییتر وزیر ورزش و جوانان باقی می ماند. میرعلی اشرف پوری حسینی گفته: «با روند کنونی و شرایط دو باشگاه فوتبال استقلال و پرسپولیس و عدم اصلاح ساختارها و صورت های مالی این دو باشگاه، بعید است تا شهریور و حتی در سال جاری بتوان این دو باشگاه را از طریق فرابورس واگذار کرد.»

خصوصی سازی استقلال و پرسپولیس اتفاقی نیست که با دستور وزیر یا با مساعدت سازمان خصوصی سازی رخ دهد، موضوع فراتر از یک دستور یا واژه اداری مساعدت است. در استقلال و پرسپولیس هیچ نشانی از خصوصی سازی دیده نمی شود. حتی در سالیان اخیر که اس ام اس بازی با هوادار تبدیل به محل درآمدی برای این تیم ها تبدیل شده و اپراتورها با برداشت پول از حساب کاربران سهمی به استقلال و پرسپولیس می دهند، باز هم نمی توانید گام های جدی باشگاه های بزرگ ایران به سمت سودآوری را ببینید و خصوصی سازی همچنان یک وعده انتخاباتی یا یک بلوف تکراری است.

استقلال و پرسپولیس هرگز در ساز و کار فوتبال ایران، با این مدیران و با این میزان از حداقل خلاقیت در مدیریت اقتصادی، با این بی اصولی در هزینه گرایی و بدون تلویزیون های خصوصی فقط می توانند درباره خصوصی سازی حرف بزنند و یک گام بعد از حرف هرگز برداشته نشده است.

خصوصی سازی پیش از آنکه یک اقدام یا دستور باشد، نیازمند ایجاد رغبت واقعی بر اساس اعداد و ارقام واقعی در بخش خصوصی است و هیچ کس نمی تواند بخش خصوصی واقعی را بدون واقعیت های ترغیب کننده به سمت باشگاهداری سوق دهد. البته یک استثنا هم در این بحث داریم. اگر منظور از بخش خصوصی امثال حسین هدایتی در استیل آذین و پرسپولیس یا بابک زنجانی در راه آهن و هولدینگ امیرمنصور آریا در داماش است، موضوعی دیگر را باید طرح کرد و باید گفت اسم فعالیت امثال آنها در ورزش باشگاهداری خصوصی نیست و هرکدام بر اساس روش های خود در اختلاس و پولشویی و جرایم اقتصادی دیگر دنبال کارکردهای دیگری از ورزش بوده اند.

این باشگاه های بدهکار که هر روز به هزینه های گزاف تری تن می دهند و بیشتر از میزان علاقه مندی هواداران فوتبال در ایران هزینه می کنند و مشغول ساختن بازاری غیرقابل کنترل و کذایی هستند، نمی توانند به بخش خصوصی واقعی واگذار شوند. بخش خصوصی دلیلی برای این نحوه باشگاهداری پیدا نمی کند، مگر دلایلی مثل دلایل حسین هدایتی برای خود کشف کند.

پیش از آنکه از خصوصی سازی استقلال و پرسپولیس حرف بزنیم، باید به این درک برسیم که سبک باشگاهداری دولتی را در باشگاه های خصولتی کنار بگذاریم و به خصوصی شدن فوتبال در تمام باشگاه ها بدون بودجه های زیرمیزی فکر کنیم. خصوصی نمایی باشگاه ها نزد کنفدراسیون فوتبال آسیا را کنار بگذاریم و اجازه بدهیم قیمت واقعی بازیکن و مربی فوتبال توسط باشگاه های کوچک و خصوصی تعیین شود و باشگاه های خصولتی هم دست از بلعیدن همه در فضای نقل و انتقالات بردارند.

وعده خصوصی سازی در سال 98، فقط یک وعده تکراری است. خصوصی سازی معنا و راه دیگری دارد و باید گام های جدی به سمت خصوصی سازی را به بخش خصوصی نشان داد و البته باید کمی به آنچه در اقتصاد ایران می گذرد هم فکر کرد و بعد وارد این بحث های پرتکرار و  بی حاصل شد.