پرسپولیس و زندگی بدون سیدصالحی؟

سیدمهدی سیدصالحی با وجود تلاش زیادی که در ترکیب پرسپولیس می کند، چندان صاحب موقعیت گل نمی شود و تلاش و دوندگی اش هرز می رود.

دایی بعد از اخراج میثم حسینی در بازی با سپاهان این فرصت را داشت تا ترکیب بدون مهاجم شماره9 را تجربه کند و سیدصالحی را از بازی بیرون بکشد و نورمحمدی را به جای او به پست دفاع چپ و جای خالی میثم حسینی بفرستد. دایی البته این تعویض را با یک تعویض دیگر همزمان انجام داد و یونش شاکری را برای اولین بار به میدان فرستاد تا یک مهاجم شماره9 دیگر و البته تنبل تر و کنتر از سیدصالحی در ترکیب داشته باشد.

شاید دایی با نگاهی به بازی های بارسلونا بتواند تصمیم دیگری برای ترکیب تیمش بگیرد. او با وجود عالیشاه، خلعتبری و صادقیان می تواند مثلث تهاجمی بارسا را د تیمش شبیه سازی کند. بارسا معمولا مهاجم نوک ندارد و هر مهاجم نوک و شماره9 که به این تیم آمده اند به خاطر مسایل تاکتیکی مجبور شده اند یا پست خود را تغییر دهند یا از تیم را ترک کنند. برای نمونه می توان به زلاتان، آنری و داوید ویا اشاره کرد. حتی نیمار هم این فصل در گوش چپ به بازی گرفته می شود. مثلث کوتاه قد و تکنیکی پرسپولیس در خط حمله از آنجایی که روی زمین بازی می کند، می تواند بدون سیدصالحی هم موقعیت گل ایجاد کند. البته به شرطی که یک محمد نوری آماده یا قاسم حدادی فر پشت آنها وظیفه تغذیه مهاجمان را به عهده بگیرد.

دایی با قرار دادن نورمحمدی در پست دفاع چپ علاوه بر اینکه می تواند خط دفاع را محکم تر و سرسخت تر کند به ماهینی این اجازه را می دهد که مثل دنی آلوس زیاد نفوذ کند و در غیاب او که در کارهای تهاجمی شرکت کرده، یک دفاع سه نفره تشکیل شود.

به هر حال، برای دایی که غیر از 1-3-2-4 روش دیگری را برای تیم های تحت هدایت اش نمی پسندد این پیشنهاد می تواند قابل تامل باشد، به ویژه اینکه ابزار آن را هم در اختیار دارد.