پرسپولیس و سه جای خالی / سـوشـا و طارمـی فعـلا بی رقیـب

آقای سرمربی آن روزهایی که می گفت «همه این بازیکنان را برای فصل بعد می خواهم» حتما فکرش را نمی کرده که مجبور به چنین کاری باشد. این حرف را او برای روحیه دادن به بازیکنان ناامیدش به زبان می آورد اما باشگاه نشین ها چون دست شان خالی بود و نمی توانستند ستاره بخرند، با شرط و شروط بازیکنان خودشان کنار آمدند و طوری یارگیری کردند که پرسپولیس کمترین تغییر را داشته باشد. پرسپولیسی که از خوش شانسی برانکو با 1-3-2-4 خو گرفته و قرار هم نیست که در چهره اش دست ببرد. این تیم فصل پانزدهم را هم با داشته های پیشین خود و چند بازیکنی که در روزهای اخیر قرمزپوش شده اند، آغاز خواهد کرد و تنها کمبود هایش یک دروازه بان، یک مدافع چپ و یک فوروارد هدف است. دروازه بانی که دوم بودنش را بپذیرد، مدافع چپ پایی که از پاشنه آشیل پرسپولیس یک نقطه قوت بسازد و یک فوروارد که مهدی طارمی را در خط حمله از تنهایی دربیاورد و رقیبش باشد.

این سوشای بی رقیب
ساده لوحانه است اگر حتی بخواهیم در تصورات مان شماره یک را از سوشا مکانی بگیریم. او دروازه بان معتمد پروفسور است و بی رقیب در دروازه پرسپولیس. به خاطر اعتماد بیش از اندازه سرمربی به سوشا بود که مسعود همامی پرسپولیس را ترک کرد و حالا برای او دنبال جانشین می گردند. البته جانشینی که در عین رقابت با سوشا مکانی، داعیه «یک» شدن نداشته باشد و وقتی روی نیمکت نشست، غر نزند. مهم ترین وظیفه این دروازه بان- که هنوز نمی شناسیمش- این است که در روز محرومیت مرد شماره یک، بازی اول را به قول معروف برای پرسپولیس دربیاورد و بعد دستکش هایش و دروازه تیم را به سوشا تحویل بدهد. این چیزی است که خودِ برانکو هم درباره اش گفته: «خوشبختانه سوشا مکانی در سه مسابقه محروم نیست و او را فقط در بازی اول نداریم چون دو محرومیت بعدی اش تعلیقی است. با این حال دنبال یک دروازه بان دیگر هستیم تا بتواند با سوشا رقابت کند و در بازی اول برای پرسپولیس به میدان برود.» پرسپولیس البته مرتضی قدیمی پور را هم دارد اما به خاطر کم سن و سال بودن و همچنین کم تجربگی اش، همه او را دروازه بان سوم تیم می شناسند که با این حساب، می توانیم بگوییم سوشا مکانی در پرسپولیس بی رقیب است؛ البته فعلا و تا روزی که برانکو دروازه بان دوم را معرفی نکرده.

برای سیدجلال جا نیست
تا همین چند روز پیش می گفتند چه می شود اگر پرسپولیس جلال حسینی را جذب کند اما حالا برای همین بازیکن، جایی در خط دفاعی تیم برانکو نیست. او برای بخش میانی خط دفاع، چهار بازیکن می خواست که اولینش محسن بنگر بود و نفر دوم، علیرضا نورمحمدی. مایکل اومانیا را هم باشگاه به سرمربی تحمیل کرد و برانکو که این مدافع کاستاریکایی را به خاطر بازیکن هموطنش دیپورت کرده بود، اصرار دارد که مارکو ماریچ حتما باید فصل آینده را در لیگ برتر ایران و برای پرسپولیس بازی کند. با این حساب دیگر جایی نمی ماند برای سید جلال و این حرفی است که سرمربی پرسپولیس هم در واکنش به اعتراض های هواداران به زبان آورده بودش: «در لیست من چهار مدافع میانی حضور دارند و برای سیدجلال جا نداریم.»

ضرغام، آخرین شانس پرسپولیس
مشکل پرسپولیس نه آمدن یا نیامدن سیدجلال، که پست خالی دفاع چپ است. همان پستی که در این دو سه سال پاشنه آشیل پرسپولیس بوده و اگر ضرغام اسماعیل عراقی نیاید، باز هم باید یک راست پای غیرتخصصی را در سمت چپ خط دفاعی ببینیم.
دقیقا از ترس خالی ماندن این پست بود که برانکو تصمیم گرفت حمیدرضا علی عسگری را نگه دارد اما باشگاه بدون توجه به خواسته او و نیاز پرسپولیس، این بازیکن را رد کرد و حالا مجبور است برایش جایگزین بیاورد. چه جایگزینی بهتر از ضرغام اسماعیل عراقی که هم کم سن و سال است و هم بهترین مدافع چپ آسیا. فقط قیمتش به دارایی پرسپولیس نمی خورد. کمترین خواسته او برای بازی کردن در لیگ برتر ایران 400 هزار دلار است و به پول ما می شود خیلی بالاتر از سقفی که باشگاه پرسپولیس برای قراردادهای این فصل خود تعیین کرده. سقفی که تا یکی دو هفته پیش 700 میلیون تومان بود و حالا شده 950 میلیون. با این حال اما ضرغام اسماعیل تنها شانس پرسپولیس برای دفاع چپ است که او هم به گفته مدیر برنامه هایش اگر با دیگر تیم های خارجی به توافق نرسد، به طور جدی به پیشنهاد پرسپولیس فکر خواهد کرد. در سمت راست خط دفاعی اما برانکو آسوده خاطر است چرا که هم رامین رضاییان را دارد و هم بابک حاتمی را که البته شانس فیکس بودن رضاییان دوچندان است.

توفیق اجباری هافبک ها در نبود نوراللهی
احمد نوراللهی را اگر در چند بازی اول فصل در ترکیب ثابت پرسپولیس نبینیم، فقط و فقط به خاطر این است که نقاهتش تا آن موقع تمام نمی شود. نوراللهی که بعد از پایان فصل چهاردهم کتف آسیب دیده اش را به تیغ جراحی سپرده بود، به گفته فیزیوتراپ پرسپولیس دست کم تا یک ماه دیگر نمی تواند در تمرین های پرفشار شرکت کند و بعد از آن هم باید دوره بدنسازی را تکمیل کند تا برای بازی کردن آماده شود. در نبود او البته برانکو آنقدرها هم دستش بسته نیست چرا که کمال کامیابی نیا را برای چنین روزهایی جذب کرده. آقای سرمربی بدون شک در هفته های ابتدایی فصل- احتمالا 5 هفته- که نوراللهی و احتمالا محمد نوری را در اختیار ندارد، ترکیب دو نفره هافبک دفاعی پرسپولیس را با مهرداد کفشگری و کمال کامیابی نیا خواهد بست و بعد از بازگشت نوراللهی باید ببینیم که کدام یک از این دو بازیکن به نیمکت منتقل می شود و می نشیند کنار دست فرشاد قاسمی.

احمدزاده در پست کاپیتان
حالا که کاپیتان رفته، هم جا برای هافبک های تدافعی بازتر شده و هم برای نفوذی ها. حتی اگر با هدف نیمکت نشین کردن گابریل بود، برانکو بر خلاف مربیان پیشین پرسپولیس نوری را در راس مثلث تهاجی و در واقع پشت سر تک مهاجم به بازی می گرفت و حالا برای این پست، فرشاد احمدزاده را دارد. بازیکنی چپ پا که دو فصل بال چپ تراکتورسازی بود اما در پرسپولیس چون امید عالیشاه صاحب این پست است، حتما او را به جای کاپیتان و در پست شماره 10 به بازی خواهند گرفت. مگر اینکه سرمربی بخواهد عالیشاه به قول معروف دو پا را در جای محمد نوری و در راس مثلث تهاجمی به بازی بگیرد که در آن صورت احمدزاده جای این بازیکن را در بال چپ خواهد گرفت. افشین اسماعیل زاده هم البته با او هم پست است و هیچ بعید نیست که سرمربی کروات او را هم به بازی بگیرد. حداقل اینکه می داند اگر کاپیتانش را از دست داده، دو بازیکن جوان برای جانشینی او دارد و قرار نیست دستش خالی بماند. هادی نوروزی هم بال راست است و هیچ بازیکنی برای او تهدید نیست. مگر در روزی که مثلا کادر فنی او را به نوک خط حمله بفرستد- که با توجه به عملکرد قابل قبول نوروزی در بال راست، دور از ذهن است- یا با یک تغییر کلی، این بازیکن را به جناح چپ بفرستد و راست را بسپرد به عالیشاه و احمدزاده را در پست شماره 10 بازی بدهد.

طارمی رقیب ندارد
صاحب اول و آخر این پست، مهدی طارمی است. همان مهاجمی که بعد از کلی چانه زدن بر سر قیمت، با پرسپولیس قرارداد سفید امضا بست و فعلا هم خودش تنها گزینه است برای خط حمله تک نفره این تیم. آقای سرمربی محمد عباس زاده را رد کرد و رضا نوروزی را هم نپذیرفت تا مهدی طارمی با آن تکنیک و سرعت و شم گلزنی اش، همچنان تک مهاجم پرسپولیس در 1- 3- 2- 4 فصل پانزدهم باشد. او اگر چه فعلا هیچ رقیبی ندارد اما قرار نیست تا آخر فصل از بابت فیکس بودنش مطمئن باشد چرا که برانکو در به در دنبال یک فوروارد خارجی است. هر چند دراین باره ناامیدانه می گوید: «مهاجم نوک و گلزن واقعی را به سختی می توان پیدا کرد و اگر هم پیدا شود، وحشتناک گران است. با این حال ما چاره ای نداریم جز اینکه یک گلزن خیلی خوب را جذب کنیم تا خیالمان از بابت خط حمله هم راحت باشد.» از قرار، آن مهاجمی که آقای سرمربی با حضورش آسوده خاطر می شود، ایوان کرشتانوویچ است. مهاجم کرواتی که دو هفته پیش به تهران آمد و به خاطر رقم درخواستی اش دیپورت شد اما حالا که در ایران مهاجمی نمانده که برانکو بتواند به او اعتماد کند، قرار است همین بازیکن قرمزپوش شود.