پرسپولیس – تراکتور؛ فینال اول

بالاخره زمانش رسید. آخرین باری که پرسپولیس در ورزشگاه آزادی به میدان رفت دقیقاً یک ماه قبل بود. 6 دی و بازی عقب افتاده با نساجی. از یک ماه قبل تا الان کلی اتفاق در دنیا افتاده و همین ایران خودمان هم اتفاقات ناگوار طبیعی و غیر طبیعی بسیاری را به خود دیده است. ورزش و فوتبال هم از این اتفاقات کم نداشته اند. مهم ترین اتفاق پرسپولیس تغیر کادر فنی اش بوده؛ کالدرون، خواکین، والنسیا و سیدی رفته اند و به جای آنها گل محمدی، مطهری، فنایی، رحیم پور و عسگری به کادر فنی اضافه شده اند. از تیم پرسپولیس هم چهره هایی مثل حسین ماهینی، فرشاد احمدزاده و آدام همتی رفته اند و فعلاً کر یستین اوساگونا تنها چهره ای است که برای اولین بار با لباس پرسپولیس تماشایش خواهیم کرد.

خیلی چیزها تغییر کرده اما کریم باقری، کلی بازیکن عصبی اما باانگیزه، کلی هوادار امیدوار و یک ورزشگاه پیر سر جای شان مانده اند. اینها امروز میزبان تیمی هستند که تغییر داشته اما نه در حد پرسپولیس. آنها تغییرات کادر فنی شان را قبل از نیم فصل تجربه کردند و اتفاقاً چقدر هم برای شان خوب شد. تراکتور برخلاف پرسپولیس اردوی خارجی رفت و در جذب بازیکن جدید هم تا حدی جلو رفت تا چاله چوله هایش را پر کند اما اینکه شکل این تیم بهتر شده یا بدتر نه امروز بلکه تا چند هفته بعد می توان درباره اش صریح تر و شفاف تر حرف زد. درست مثل پرسپولیس.

بازی امروز برای پرسپولیس اولین فینال از فینال های هشتگانه ای است که طی 36 روز پرفشار پیش روی یحیی و کادر فنی جدیدش قرار گرفته است. آنها امروز اولین بازی بعد از تعطیلات شان را مقابل تیم سوم جدول برگزار می کنند، آن هم در شرایطی که می دانند سپاهان دو امتیاز را در تبریز جا گذاشته و نتوانسته موقعیت شان در صدر را تهدید کند.

پرسپولیس با کادر فنی و شکل و شمایل تازه برای انتقام می آید. آنها بازی رفت را با کالدرون باختند. آن هم در روزهایی که مرد آرژانتینی تازه آزمون و خطاهایش را آغاز کرده و تیمش را خوب نمی شناخت. آن باخت بعد از دوران باشکوه پرسپولیس با برانکو در تبریز رقم خورد و برای پرسپولیسی ها سنگین آمد، پس طبیعی است که امروز علاوه بر شروع روند خوب و تحکم صدرنشینی، انگیزه ای به نام انتقام، تیم گل محمدی را به سمت و سوی پیروزی هل دهد.

این مسابقه البته از نظر موقعیت دو تیم در جدول، پتانسیل فنی و نیروهایی که در اختیار دارند جدال مهمی بین دو مدعی قهرمانی است و به اصطلاح فوتبالی ها شش امتیازی قلمداد می شود. همه امتیازهای این بازی البته برای گل محمدی و کادرش شاید مهم تر از حریف باشد چرا که یحیی در صورت پیروزی در این مسابقه می تواند اعتماد اولیه هواداران و رسانه ها را جلب کند و نشان دهد برخلاف آنچه درباره او می گویند می تواند در تیم بزرگ پرسپولیس هم موفق باشد.

این بازی از یک نظر دیگر و در اشلی کلی تر برای فوتبال ایران هم یک مسابقه کاملاً ویژه است چرا که دو مربی ایرانی که جایگزین مربیان خارجی شده اند و به صندلی داغ سرمربیگری در تیم های بزرگ و پرطرفدار رسیده اند می خواهند ثابت کنند چیزی از اسلاف نامدارشان (دنیزلی و کالدرون) کم ندارند و حتی برخلاف نظر غالب اهالی فوتبال شرایط فن تیم شان را بهتر خواهند کرد.

یحیی جانشین سرمربی ای شده که بدون شناخت کافی از فوتبال ایران با هر کیفیتی تیمش را به صدر جدول رساند. بدتر اینکه او هم جانشین مردی شده بود که هفت جام برای پرسپولیس آورد و حالا یحیی به عنوان جانشین مربیان قهرمان صدرنشین فقط با برد همراه فوتبال زیبا می تواند اعتماد سازی کند.

در عین حال جدال یحیی با ساکت یک وجه دیگر هم دارد. الهامی زمانی دستیار گل محمدی در تیم های مختلف بوده و با افکار او آشنایی دارد. شاید همین آشنایی بود که منجر به پیروزی ساکت در جدال رودرروی حدوداً یک ماه قبل شد پس اینجا یحیی هم دنبال انتقام شخصی است حتی اگر از این مسأله با کسی حرفی نزده باشد.