پروین-عابدزاده؛ دو سلطانی که در یک اقلیم نمی گنجیدند!

«احمدرضا خیلی مشتی است و حتی با یک پا هم از همه دروازه بان های ایران بهتر است» این جمله ستایش آمیزی است که علی پروین در سال 78 نصیب احمدرضا عابدزاده ای کرد که در آن زمان کاپیتان پرسپولیسی بود که پروین سرمربی اش بود.

رابطه عابدزاده و پروین به عنوان دو غول فوتبال ایران همیشه به خوبی آنچه پروین در ستایش عابدزاده در سال 78 گفت نبوده و این دو در برهه هایی به تقابل با هم درآمدند.

وقتی علی پروین در سال 77 پس از پنج سال دوری به پرسپولیس بازگشت، عابدزاده که تازه از جام جهانی برگشته بود با مصدومیت زانو مواجه بود. زانویی که پس از مصدومیت سال 72 در همه این سال ها او را آزار داده بود. او دو ماه قبل از جام جهانی مجبور شد که پایش را به جراحان بسپارد و برخلاف این که پیش بینی می شد به بازی های ایران در جام جهانی نرسد اما با پشتکاری ستودنی توانست در دو بازی ایران مقابل آمریکا و آلمان درون دروازه بایستد. اما فشار بیش از حد او روی پای تازه جراحی شده اش باعث شد تا پس از جام جهانی دوباره با مصدومیت مزمن زانویش مواجه شود. در چنین شرایطی پروین به پرسپولیس آمد و از عابدزاده خواست که به خاطر او و پرسپولیس، جراحی بر روی پایش را به تعویق بیندازد. همین شد که عابدزاده با پایی مصدوم که حتی با آن نمی توانست ضربات کنار دروازه را بزند، به کمک پرسپولیس آمد و به خوبی از دروازه این تیم محافظت کرد. پروین بارها در مصاحبه های خود عابدزاده را با معرفت خواند و ادعا کرد که او با یک پا هم از تمام دروازه بان های ایران بهتر است. پس از قطعی شدن قهرمانی پرسپولیس در لیگ آن هم چند هفته مانده به پایان، عابدزاده پایش را عمل کرد و چند ماه دوران نقاهتش را سپری کرد. اما به محض بازگشت باز پروین او را در بازی های جام باشگاه های آسیا درون دروازه پرسپولیس قرار داد. پروین پس از پنج سال به پرسپولیس بازگشته بود اما متوجه یک تفاوت بزرگ در جو سکوهای آزادی شده بود. اگر پنج سال پیش فقط نام او بود که مکرر از سکوها شنیده می شد اما حالا او می دید که نام عابدزاده هم همپای او در ورزشگاه فریاد زده می شود.

در دوران غیبت پروین در فوتبال ایران، تیم ملی با درخشش عابدزاده به جام جهانی رفته بود و نسلی محبوب که سردمدار آن کاپیتان عابدزاده بود در فوتبال ایران کارهای نشدنی را شدنی کرده بودند. پروین و عابدزاده در اوج محبوبیت به هم رسیدند، این بار نه در تیم ملی که در پرسپولیس. اتفاقی که پروین دوست داشت در اوایل دهه هفتاد رخ دهد و دروازه بان محبوبش را از اردوگاه آبی ها به پرسپولیس بیاورد اما این اتفاق رخ نداد. حتی برخی از هواداران استقلال، قهرهای طولانی عابدزاده از استقلال در سال 71 را به این ربط می دادند که پروین زیر پای گلر خوشتیپ آبی ها نشسته است. پروین با درخشش عابدزاده و سایر بازیکنانش اولین قهرمانی فوتبال ایران را در بازی های آسیایی پکن رقم زدند و پس از آن گلر آبی ها به دروازه بان محبوب پروین تبدیل شد و پروین هم به سرمربی محبوب عابدزاده. رابطه خوب این دو آن قدر خوب بود که در بین دو نیمه دربی اسفند هفتاد، عابدزاده دست در گردن پروین و هم قدم با او به سمت رختکن برود تا به سرمربی خود در تیم ملی بابت شکست دو گله در نیمه اول دلداری دهد. هر چند یک سال بعد پروین با چرخشی کردن گلری دروازه تیم ملی بین عابدزاده و غلامپور، نشان داد که در پی تراشیدن رقیب برای عابدزاده بی رقیب است. تصمیمی که برای سلطان علی پروین پایان تلخی رقم زد چرا که عابدزاده عصبی را به مصاف چین تایپه فرستاد و با مصدوم شدن او دروازه تیم ملی دربست به بهزاد غلامپوری سپرده شد که عملکردی فوق ضعیف در مقدماتی جام جهانی 1994 داشت و حذف تیم ملی و متعاقب آن حذف علی پروین از فوتبال ایران رقم خورد. پروین خوب می دانست که با داشتن عابدزاده شانس بالاتری برای صعود به جام جهانی آمریکا داشت برای همین هم بود که وقتی پس از پنج سال به فوتبال و پرسپولیس بازگشت و در ورزشگاه کارگران عابدزاده را دید رو به او گفت که از شانس من باید تو را همیشه مصدوم ببینم!

عابدزاده و پروین یک فصل رویایی را در لیگ آزادگان 78-77 پشت سر گذاشتند و هم قهرمانی لیگ و هم قهرمانی جام حذفی را به دست آوردند و تا نیمه نهایی آسیا هم رفتند. اما رابطه این دو در سال 79 وارد چالشی جدید شد. عابدزاده حالا خود تبدیل به یک سلطان جدید در پرسپولیس شده بود و قصد نداشت دیگر آن شاگرد حرف گوش کن پروین بماند. او با فشار هوادارانش پس از دو سال توسط جلال طالبی به تیم ملی دعوت شده بود و علی رغم مصدومیت کهنه زانویش امید داشت که بار دیگر با بازوبند کاپیتانی در جام ملت های 2000 برای تیم ملی دروازه بانی کند. اتفاقی که نیفتاد و فشارهای وارده به عابدزاده در اردوی تیم ملی او را به سمت خداحافظی سوق داد.