پسری که در جنگل گم شد

در افسانه هانسل و گرتل -قصه کهنه ای که برای کودکان نوشته شده اما پر از درس های مهم برای بزرگترهاست- دو کودک که از خانواده دور مانده اند فریب جادوگر را می خورند و به شوق دیدن خانه شکلاتی، اسیر قفس می شوند. قصه ای که در کشورهای اروپای شرقی متولد شده اما حالا در سراسر دنیا شناخته شده است و بارها دستمایه اقتباس های تصویری هم بوده. ورزش ما پر از اینجور هانسل ها و گرتل هایی است که گم شدند و هرگز پیدا نشدند.

هانسلِ پرسپولیسی قصه امروز ما، اسمش رضا حقیقی بود. یک ترکه ای بلندبالا، مقتدر، خوشفکر و خلاق. یک هافبک دفاعی مدرن که برازنده عنوان فرمانده میانه میدان بود. بازیکن حیرت انگیزی بود با چنان استانداردهای بالایی که چشم های کی روش از دیدنش برق زد و حاضر شد یکی از دو شوالیه محبوبش –نکو یا آندو– را نیمکت نشین کند تا پدیده شاندیز را به رخ همه بکشد. پسرک محجوب اما نترسی که باله رقصیدنش موقع تکل زدن و پاس دادن یکسان زیبا بود، یک جنگجوی پست مدرن که خشونت را نه در زدن حریف که در مرعوب کردنش با پیش بینی دقیق حرکات یاد گرفته بود. حالا کجاست آن پسرک دلربا؟

در قفس جادوگر اسیر شده و کسی نیست پیدایش کند. رضا حقیقی یکی از ده ها بازیکنی است که تحمل موفقیت را نداشتند، گم شدند و پیدا نشدند. خیلی زود از پرسپولیس رفت و خیلی زودتر محو شد، طوری که حالا شاید یادی و حسرتی هم از او در ذهن هوادار نمانده باشد. حقیقی و حقیقی ها سقف پروازشان کوتاه است، به همین راضی شده اند که پای موبایل ها بنشینند و از پرسپولیسی بودن امید ابراهیمی حرف بزنند.

 ما می توانیم باز هم ستاره ها را از دست بدهیم، بدون اینکه کسی به یاد بیاورد بچه ها گم شده اند. در افسانه هانسل و گرتل، بچه ها عاقبت نجات پیدا می کنند و به خانه بازمی گردند اما متأسفانه فوتبال افسانه های خودش را دارد.