پلن B، همان چه بحث اصلی ۲۰۱۴ بود

کارلوس کی روش سخت ترین تصمیمات را در روزهای گذشته گرفته و به فهرست ۲۴نفره رسیده اما همچنان باید از این فهرست یک نفر حذف شود. حتی از حرف های کی روش این برداشت ایجاد شد که چه بسا از فهرست ۴نفره انتظار یک نفر به فهرست نهایی برسد، یعنی یکی بین جلال حسینی، وریا غفوری، کاوه رضایی و حسین حسینی. این اما فقط یک برداشت از آخرین حرف های کی روش بود و هیچ رسمیتی در خود نداشت. مهم تر اما بحث دیگری است، مهم تر از انتخاب نفرات و مهم تر از تمام جدل هایی که بعد از انتخاب فهرست تیم ملی درگرفت.

به جام جهانی پیشین برگردیم، به برزیل، به سال ۲۰۱۴. مهم ترین بحثی که از آن جام برای ایران بجا ماند این بود که تیم ملی پلن B نداشت. بسیاری از منتقدان فوتبال در ایران به کی روش خرده گرفتند که چرا در برزیل فقط با یک رویکرد تاکتیکی بازی کردیم و چرا تیم ملی نتوانست از یک نقش تیمی به نقش دیگری تغییر کند. انتقادات اما پاسخ هایی هم داشت. همین که ایران می توانست یک پلن را با کیفیتی که مثلا مقابل آرژانتین دیدیم اجرا کند، یعنی اثرگذاری مربی را در تیم دیده ایم.

این بار بعد از ۴سال دوباره همان بحث ها می تواند شروع شود. تیم ملی در گروهی سخت شاید نتواند به جز پلن دفاع سرسختانه رویکرد دیگری داشته باشد اما مقابل مراکش توقعات بیشتر است و کی روش برای آن بازی شاید نقشه دیگری طراحی کند. تجربه بازی با بوسنی در برزیل ۲۰۱۴ همراه اوست، تجربه ای که در ذهن هیچ کس خوب ننشست.

تیم ملی در بازی های تدارکاتی کم شمارش باید همین مسائل را در خود حل کند. اینکه کی روش بازی های تدارکاتی بیشتری را می خواست، برای همین تجربه ها بود اما به هر روی از یک سرمربی که سال های طولانی تیم ملی را هدایت کرده، حتما این توقع می رود که در جام جهانی فقط یک پلن برای اجرا نداشته باشد. ۴سال از جام جهانی برزیل گذشته و در این ۴سال با کی روش باید به همان دستاوردهایی رسیده باشیم که در جام جهانی ۲۰۱۴ خبری از آنها نبود. با کی روش و تیمش همراهیم و چه جذاب است که می خواهیم تماشاگر محصول یک کار بلند مدت از کارلوس کی روش در روسیه باشیم.