پل عبور احتمالی به سوی خوشبختی

  اضافه شدن سیامک نعمتی به جمع ملی پوشانی که برای چهار دیدار بعدی «یوزها» در گروه سوم از مرحله دوم انتخابی جام جهانی فوتبال 2022 تمرین می کنند، نشانه دیگری از توفیق های تاکتیکی سرخ های تهرانی و کامیابی های پایان نا پذیر آنان است.
شاید بگویند تیم ملی بیش از حد «سرخ» شده اما واقعیت امر این است که پرسپولیس در پیگیری فصلی دیگر از لیگ برتر در قامت یک مدعی همیشگی رقابتی پایاپای با سپاهان برای عنوان قهرمانی دارد. ارتش سرخ قطعاً بی عیب نیست اما فراخوان این تعداد بازیکن از این جمع منسجم به اردوی ملی نشانگر این مسأله است که هم یحیی گل محمدی و همکارانش کار خود را در کادر فنی این باشگاه خوب انجام داده اند و هم بازیکنان این تیم سیرشدنی نیستند و با یورش به سوی یک قهرمانی پنجم متوالی نگاهی جدی به آینده دارند و افتخارات گذشته را دلیلی برای سکون خود نمی بینند، دعوت این همه هافبک سرخ پوش به اردوی ملی از این نیز خبر می دهد که اگرچه مهاجمان پرسپولیس در قیاس با عملکرد اسفبار اوایل فصل خود گام هایی بلند در راه احیا و اعتلای خود برداشته اند اما کارها هنوز در اردوی آنان روی کاکل هافبک هایی دونده و البته مدافعانی می چرخد که یک بار دیگر آهنین ظاهر شده و کمترین گل خورده را در لیگ پس از گذشت 23 هفته به نام خود نوشته اند.
 
«او» بهترین ها را می بیند
دراگان اسکوچیچ از دید برخی ها در سطح هدایت تیم ملی نیست و حضور لژیونرهای برجسته ای مثل طارمی، آزمون و انصاری فرد این دسته را به این باور رسانده که حتی اگر تیم ملی از جهنم بحرین و مسابقات قریب الوقوع خود با این کشور و عراق به سلامت عبور کند، فدراسیون فوتبال برای مرحله نهایی انتخابی جام جهانی در قاره آسیا به گزینه دیگری روی خواهد آورد. با این حال یک حسن مهم این مربی 54 ساله کروات این است که به سبب بیش از شش سال کار در ایران و حضور در باشگاه های ملوان، فولاد و صنعت نفت هم دار و ندار فوتبال ما و ظرفیت های انسانی آن را نیک می شناسد و هم از آخرین رویدادهای روز و میزان آمادگی بالقوه ملی پوشان مطلع است و بهترین های لیگ را از دایره دید خود خارج نمی کند. برخی گزینش های اسکوچیچ البته سؤال برانگیز بوده اما او از همان ابتدای زمامداری یک و نیم ساله بالنسبه سوت و کور خود (به خاطر بلایای کرونا) استخوان بندی اصلی تیم ملی را بر پایه ترکیب تیم پرسپولیس گذاشته است. این هم پاداشی برای درخشش دائمی قرمزها در لیگ های چهاردهم به بعد بوده و هم کار اسکوچیچ را برای ایجاد هماهنگی در ترکیب تیم ملی آسان تر ساخته است، زیرا وقتی او از اکثر هافبک های پرسپولیس سود می جوید می داند که آنها به سبب سال ها کار و همراهی یکدیگر چشم بسته هم یکدیگر را در زمین پیدا می کنند و هنگامی که از ترکیب حسین کنعانی زادگان و شجاع خلیل زاده در دفاع وسط بهره می گیرد، به رغم کوچ 10 ماه پیش «شجاع» به لیگ قطر مطمئن است که آشنایی کامل او با کنعانی زادگان زمینه ساز کارآیی دفاع میانی تیم ملی است. شاید اسکوچیچ برای بازی های پیش رو از ترکیبی متفاوت برای دفاع وسط سود جوید اما وجود این گونه آشنایی ها و نقش و نگار مثبت مردانی مانند نوراللهی، کامیابی نیا و امیری که مهره های کلیدی و کار راه اندازهای اصلی پرسپولیس هستند در میدان مسابقات تیم ملی، سرمربی کروات این تیم را صاحب این اطمینان روحی و قوای فکری مناسب می کند که تیمش به آسانی کمربند میانی را به هیچ حریفی نمی سپارد و با امثال امیری و شاید نعمتی در بال ها و کانال های کناری نیز بر رقبا سایه بیندازد و به مقاصد خود برسد.
 
اگر ترابی اینجا هم فرماندهی کند
اسکوچیچ البته بازیکنان گرانمایه دیگری مانند حاجی صفی، محمدی، حسینی و عزت اللهی را هم در اختیار دارد و جهانبخش و عابدزاده هم در دسترس او هستند اما وقتی به یاد می آوریم که علیرضا بیرانوند هم تا همین 11 ماه پیش دروازه بان ثابت قرمزها بود و مهدی طارمی هم قبل از لژیونر شدنش چند سال موفق را در اردوی سرخ ها پشت سر گذاشت، به این نتیجه می رسیم که ریشه و وسعت تأثیرگذاری قرمزها در تیم ملی لا اقل در دوره اسکوچیچ به اندازه هایی کم سابقه رسیده و اگر او هم مثل برانکو ایوانکوویچ و یحیی گل محمدی شروع هر حرکت تهاجمی و پست هافبک آزاد رو به جلو را به مهدی ترابی بسپرد، تیم ملی از صدر تا ذیل «سرخ» خواهد شد و چه بسا با همین سیاست و روش به بردهای مورد نظرش مقابل بحرین و عراق نزدیک تر شود. این اقدامی است که شاید نوعی ریسک هم باشد (بخصوص با احتساب خستگی مفرط سرخ ها بر اثر تعدد مسابقات شان) اما اگر سرمربی کروات ایران شادابی و سرزنده بودن را به جمع ملی پوشان بازگردانده باشد، شاید تعداد زیاد قرمزهای حاضر در ترکیب تیم ملی پل عبور آنها به سوی خوشبختی شود.