پنجعلی: به پروین گفتم نمی خواهم مقابل عراق بازی کنم

 جنگ 8 ساله بین دو کشور مهم و نفت خیز خاورمیانه کاری کرد تا دو قدرت سنتی فوتبال قاره در غرب برای مدتی طولانی مصافی مقابل هم نداشته باشند. آخرین بازی تیم ملی مقابل عراق قبل از جنگ، دو سال قبل از انقلاب در مرحله مقدماتی جام ملت های آسیای 1976 برگزار شد که تیم ایران با دو گل نورایی و روشن برنده و در نهایت قهرمان قاره شد که تاکنون آخرین قهرمانی اش بوده است. یک سال و نیم بعد از پایان جنگ تحمیلی تیم ملی برای تورنمنتی دوستانه به کویت فراخوانده شد که غیر از میزبان و تیم هایی مثل گینه، اوگاندا و یمن جنوبی، تیم ملی عراق هم در آن حضور داشت.
این اولین بازی ایران و عراق بعد از جنگ 8 ساله بود و طبیعتاً جو تیم ملی و مسابقه کاملاً ویژه و عجیب بود. آن روز پرسپولیسی های زیادی در ترکیب تیم ملی بودند. از محمدحسن انصاری فر گرفته تا نادر محمدخانی، مجتبی محرمی، مرتضی فنونی زاده و حتی رضا عابدیان. بازوبند کاپیتانی هم به بازوی یک پرسپولیسی نام آشنا بسته شده بود؛ محمد پنجعلی. مردی که در آستانه بازی حساس فردا مقابل عراق باید از آن بازی خاطره انگیز جام صلح و دوستی برایمان بگوید.
 
*آقای پنجعلی شما در آن بازی معروف با عراق در جام صلح و دوستی حضور داشتید. از آن بازی چیزی در خاطرتان مانده؟
بله من کاپیتان بودم و بازی صلح و دوستی بود که همان شروع مسابقه به من و کاپیتان عراق یک کبوتر دادند که هوا کردیم و البته بین مان یک جلد قرآن رد و بدل شد. این اولین برخورد فوتبال ایران و عراق بعد از جنگ بود.

*با توجه به جنگ هشت ساله جو تیم برای این بازی مساعد بود؟ یعنی راحت رفتید و بازی کردید؟
نه، صددرصد نگران این بازی بودیم چون هنوز یکسری از اسرایمان در عراق بودند و نگران این بودیم که سرنوشت آنها چه می شود. این بازی هم به نوعی حکم برنده شدن در جنگ را داشت. آن بازی چنین شرایط ویژه ای داشت. بعدها که اسرا از عراق آمدند به ما گفتند همه شان در زندان ها و اسارتگاه های عراق نشسته بودند و این بازی را تماشا می کردند. استرس ما برای آن بازی خیلی زیاد بود و در نهایت مساوی شد.

احمد راضی را از آن بازی به خاطر دارم.

واقعا؟ خبر نداشتم. خدا رحمتش کند.

من اسم کاپیتان شان را نمی دانم اما بعداً وقتی برای بازی در تیم منتخب آسیا به قطر رفته بودم او را دیدم. البته او در تیم منتخب نبود اما آنجا حضور داشت.

واقعیتش به هر حال شرایط تیم زیاد خوب نبود من که خودم با علی آقا صحبت کردم و گفتم نمی خواهم بازی کنم. شاید برخی بازیکنان دیگر هم چنین حسی داشتند اما خب خیلی ها ناراحت بودند و می گفتند آخر این چه بازی است و چرا باید بازی کنیم؟ یادم می آید سفیر ایران در کویت تماس گرفت و گوشی را دادند به من صحبت کردم. ایشان گفت دستور از تهران است که بازی کنید.

*اما حتماً جو خوبی در تیم ملی برای این بازی وجود نداشته.
بله، همه ناراحت بودند چون آنها متجاوز به خاک مان بودند و کلی صدمه مالی و جانی به سرزمی مان زدند و طبیعی بود که ناراحت باشیم. روزی نبود که چندین شهید نیاید در این مملکت اما خب بعداً صلح شد.

*شما خودتان جبهه هم رفته بودید و حس متفاوتی داشتید نسبت به این بازی.
خب بله، ما به تناوب که بازی ها تعطیل می شد می رفتیم و بچه ها یک دوری می زدند و این برایشان انگیزه می شد.

*با توجه به جو سنگینی که در بازی وجود داشت شرایط خود بازی از نظر فنی چطور بود؟
بازی خیلی احساسی شده بود و هر دو تیم از باخت می ترسیدند. اگر می باختیم در آن موقعیت این شکست خیلی بد جلوه می کرد و حس خاصی نسبت به بازی داشتیم. آنها هم می ترسیدند و به همین خاطر یک طوری بازی را گذراندیم یعنی ریسک نکردیم که حمله کنیم و بعد گل بخوریم و در نهایت بازی مساوی شد.

*از آن بازی اتفاق خاص دیگری هم خاطرتان مانده؟
واقعیتش اینکه بدجوری استرس داشتیم ضمن اینکه تماشاگر هم زیاد آمده بود و ایرانی های زیادی در ورزشگاه بودند. یادم می آید پسر پادشاه کویت یعنی ولیعهدشان همان فردی بود که کبوترها را دست من و کاپیتان عراق داد اما بعد از آن وقتی عراق به کویت حمله کرد اولین نفری بود که با یک گلوله در پیشانی اش عراقی ها او را کشتند. ایرانی هایی که در کویت زندگی می کردند بعداً این را به من گفتند.

*بگذریم. بازی فردای ایران و عراق را چطور می بینید؟
معتقدم تیم ملی خیلی خوبی داریم. خط آتش مان که وحشتناک است و دفاع و هافبک هایمان هم عالی کار کرده اند. بهترین دروازه بان آسیا را داریم.

*یعنی معتقدید شانس زیادی برای برنده شدن داریم؟
صددرصد. اگر همه چیز طبیعی جلو برود حداقل دو گل از حریف جلو هستیم. خوبی اش این است که بازی قبلی حکم تدارکاتی برایمان داشته که خیلی به نفع مان بود چون برخلاف بقیه تیم ها ما نه اردوی مناسبی داشتیم نه بازی تدارکاتی اما از آنجا که توانایی ما در فوتبال آسیا بالاست و خلاقیت داریم می توانیم موفق باشیم.

*البته احتمال دارد با یک مساوی هم صعود کنیم.
خدا کند چون حیف است این نسل ما جام جهانی را از دست بدهد.

*درباره بازی پرسپولیس و تراکتور در سوپرجام با توجه به مشکلاتی که پرسپولیس با نبودن ملی پوشانش دارد چه می گویید؟
خدا را شکر ما بازیکن زیاد داریم. بالاخره شرایط ویژه ای ایجاد شده و باید به تیم هایی که در تیم ملی بازیکن داشتند اجازه ریکاوری بدهند چون شرایط آب و هوایی خیلی تأثیر دارد و حداقل یک هفته طول می کشد تا بازیکنان ریکاوری شوند. باید به بازیکنان پرسپولیس استراحت بیشتری می دادند چون استخوانبندی تیم ملی را تشکیل داده اند.

*با این مشکلات فکر می کنید می توانند فاتح سوپرجام شوند؟
من فکر می کنم این جام را بگیرند. تیم ما 25-24 بازیکن خوب دارد که سطح بالایی دارند؛ هر تیمی آرزوی داشتن این بچه ها را دارد.