پیام صادقیان، سیگار و بوفون!

پيام صادقيان را شايد بتوان ركورددار حاشيه در فوتبال دهه نود ايران دانست؛ صاحب كوتاه ترين بهار حرفه ای كه هنر ساق هایش را به وسوسه ها یك ذهن آماتور فروخت و محو شد. از پیام تازگی ها مصاحبه ای منتشر شده كه نشان می هد او هنوز نتوانسته با واقعیت زندگی فوتبالی خودش كنار بیاید؛ گفتگویی فرافكنانه كه شاه بیت آن این است: «بوفون هم سیگار می كشید، اما در ایتالیا سوژه نشد.» حالا بگذریم از اینكه همان یكی، دو عكس لو رفته از بوفون با سیگار، حسابی برای او گران تمام شد و كلی قیل وقال به پا كرد. نكته مهم تر اما خصلت دنباله دار ما ایرانی ها در برخورد گزینشی و منفعتی با پدیده های مختلف است؛ آنجا كه یكی مثل پیام صادقیان از كاراكتری به عظمت جی جی بوفون، فقط همان یك سیگار روشن را می بیند و احوال خودش را با او قیاس می گیرد.

بوفون فقط سیگار نیست؛ مهارت و وفاداری و اخلاق و احترام به رقیب هم هست. آرتورو ویدال فقط تتو نیست؛ جنگندگی و تعصب و انگیزه بی پایان هم هست. زین الدین زیدان فقط كله زدن به بازیكن رقیب نیست؛ یك دنیا استعداد و نبوغ و اثرگذاری بی منت هم هست. كریس رونالدو فقط غرور نیست؛ عجیب ترین اشتهای سیری ناپذیر جهان برای پیشرفت روزافزون هم هست. دنی آلوز فقط مسخره بازی و مدل موهای عجیب و غریب نیست؛ پشتكار و ناامید نشدن هم هست، آنقدر كه وقتی نامهربانانه از بارسا بیرونش می كنند، با یوونتوس و پاریس قهرمانی ها را درو می كند. او مردی است كه یك تنه به اندازه تاریخ منچسترسیتی قهرمانی اروپایی دارد، اما اگر به ما باشد از دنی فقط بعضی رفتارهای چندش آورش را كپی می كنیم. در این فوتبال مربی داشته ایم كه بازیكنش را جلوی چشم مردم كتك زده و موقع مواخذه، به لنگه كفش فرگوسن استناد كرده که روزگاری به سمت دیوید بکام پرتاب شد. از این بامزه تر هم داریم؟

این سبك زندگی خیلی از ما در ایران است كه فقط هم به فوتبالیست ها محدود نمی شود. مردم عادی هم وقتی آن طرف آب را می بینند، تنها حسرت حقوق و مزایای شهروندی را می خورند و همه حواس شان به بیمه بیكاری و آب و هوای خوب و درمان مجانی و این قبیل داستان هاست. اینجور مواقع تکالیف و وظایف شهروندی برای کمتر کسی اهمیت دارد؛ اینکه تو هم به عنوان یک آدم عادی باید روزانه حداقل 8 ساعت کار مفید برای کشورت انجام بدهی، یک سر سوزن تسامح یا کجروی نداشته باشی، در مصرف انرژی به شدت صرفه جویی کنی و داشته های آب و خاکت را برای نسل های بعد هم نگه داری. چند نفر را دیده اید که به خاطر این آرمان ها دو تکه لباس بیشتر بپوشند، درجه بخاری را کم کنند یا در عین تمکن مالی با مترو و اتوبوس رفت وآمد کنند و دو لیتر بنزین کمتر بسوزانند؟ ما همه شاید صادقیان هایی باشیم که به بوفون نگاه می کنیم، اما فقط سیگار لای دو انگشتش را می بینیم.