پیوس: مردم مرا فرشاد پیوس کردند

 دیروز تولد «فرشاد پیوس» بود. ستاره ای در تاریخ فوتبال این مملکت که جدا از حضورش در پرسپولیس، برای تیم ملی نیز مهره ای قابل قبول بود و در دوران فوتبالش، طعم لژیونر شدن را چشید. عموفرشاد در شب تولدش پاسخگوی سؤالات ما شد:

آقاي پيوس! دي ماهي ها چطور آدم هايي هستند؟
ما رئوف، خونسرد و مهربانيم.

چهارچوب شناس چطور؟
(مي خندد) اين يكي را يادم رفت بگويم. بله همه ما چهارچوب شناس هم هستيم.

از ماه تولدتان راضي هستيد؟
بله، خيلي دي ماه را دوست دارم. سال نوي ميلادي تازه مي شود و مردم ايران هم خودشان را كم كم آماده شروع عيد نوروز مي كنند. خيلي همه چيز خوب و تازه است. فقط يك ايراد دارد.

چه ايرادي؟
قبلاً برف مي آمد. دي ماه بود و چند متر برفش اما انگار چند سالي است خشكسالي شده، چون برفي در كار نيست.

عموفرشاد! كمي از گذشته و دوران كودكي تان تعريف مي كنيد؟
من در خانواده اي بزرگ شدم كه نه پولدار بود و نه فقير. محله نازي آباد. پدر و مادرم هميشه بالاي سر ما بودند. نظم و انضباط زيادي داشتيم. 5 دقيقه دير مي كرديم، مادرم دنبال مان مي آمد. همه چيز خانه ما حساب و كتاب داشت. بيرون از خانه هم، همين كه در را باز مي كرديم، زمين خاكي بود و علاقه ام به فوتبال از همانجا شروع شد. ورزشگاه مرغوبكار و صبح تا شب فوتبال. به جاي اين همه آپارتمان، آن زمان اطراف منزل ما تپه بود و ما روي اين تپه ها بالا و پايين مي رفتيم كه عضلات پاي مان قوي شود.

اهل گل كوچيك هم بوديد؟
اوووووف! وحشتناك. هر روز، صبح يكبار، شب يكبار. فقط تيغي بازي مي كرديم. يادم مي آيد يك روز با بچه محل ها جمع شديم و رفتيم ورزشگاه آزادي كه بازي پرسپوليس را ببينيم. 15، 16 ساله بودم. در برگشت، در يك محله ديگر ديديم كه يكسري مشغول گل كوچيك هستند. با بچه ها قرار گذاشتيم برويم و با آنها مسابقه بدهيم. از اتوبوس پياده شديم و به سمت شان رفتيم. خلاصه قول و قرار گذاشتيم و قبول كردند با بچه هاي نازي آباد بازي كنند. چپ و راست به آنها گل زديم و بازي را برديم. آخر كار، هم نفري يك ساندويچ خورديم. خيلي مزه داد. اصلاً يكبار هم گل كوچيك به كسي نباختم.

در همان سن و سال وقتي شمع تولدتان را فوت مي كرديد، آرزوي تان چه بود؟
دوست داشتم ستاره پرسپوليس شوم. آن زمان يك تي شرت هايي مد بود كه عكس هاي همايون بهزادي، علي پروين و صفر ايرانپاك روي آن حك شده بود. من هم يكي از اين تي شرت ها داشتم و آرزو مي كردم يك روز مثل آنها شوم. در زندگي ام هدف داشتم و به هدفم رسيدم.

جشن تولد و پارتي هم مي گرفتيد؟
نه آقا! آن زمان از اين بساط ها نبود. بازيكنان با خانواده شان مي آمدند خانه مادري ام و قبل از ساعت 11 هم برمي گشتند خانه شان. شب بيداري مطرح نبود. همين الان هم شب ها زود مي خوابم و صبح زود از خواب بيدار مي شوم.

يكي از همبازي هاي تان امروز روي تخت بيمارستان است و...
بله متأسفانه رضا احدي همه را ناراحت كرده. در راه آهن با هم بازي مي كرديم. آن زمان، آقارضا يك بي ام و 2002 سفيد داشت كه دنبال من مي آمد و با هم مي رفتيم سر تمرين. سال 61 بود يا 62. اتفاقاً به ملاقاتش هم رفتم و دعا مي كنم زودتر به زندگي عادي برگردد. آقارضا كاپيتان خيلي از بزرگان فوتبال بوده و ان شاءا... حالش خيلي زود خوب مي شود.

بهترين هديه اي كه براي تولدتان گرفتيد، چه بود؟
عصر يك روز از روزهاي نوجواني، در خانه خواب بودم. عصر كه از خواب بيدار شدم، ديدم بالاي سرم يك جفت كفش از بهترين نوع كفش ميدان منيريه است. داشتم بال درمي آوردم. هديه پدرم بود. از همان روز تا سه سال كفش را پا كردم و با همان كفش، به هر دروازه باني كه در نوجواني مقابلم قرار مي گرفت، گل زدم.

كفش شما پاره نشد؟
صد بار پاره شد اما وصله و پينه مي كرديم. مي خواهم از پدر و مادرم تشكر كنم.

چه صحبتي براي بستن اين مصاحبه داريد؟
از مردم ايران كه هنوز مرا فراموش نكرده اند و هنوز هم تولدم را در كوچه و بازار تبريك مي گويند، تشكر مي كنم. آنها بودند كه مرا فرشاد پيوس كردند.