نویسنده : ارتش سرخ دات کام
-
نظرات : 15 اظهار نظر
-
2 ماه پیش
چرا مردم آنها را دوست داشتند؟
ارتش سرخ دات کام :
این روزها بخشی از گفتوگوی تازه مهدی مهدویکیا، اسطوره فوتبال ایران در فضای مجازی فراگیر شده است که خیلی جالب و در عین حال تکاندهنده به نظر میرسد.
مهدویکیا در این بخش، برای اولین بار چگونگی آماده شدن احمدرضا عابدزاده برای بازی ایران و آمریکا در جامجهانی ۱۹۹۸ را توضیح میدهد. چنان که میدانید، عابدزاده در بازی اول آن تورنمنت به دلیل مصدومیت نتوانست مقابل یوگسلاوی به میدان برود و ما آن بازی را یک بر صفر باختیم. او مصدوم بود و بیم آن میرفت که بازی دوم برابر آمریکا را هم از دست بدهد. مهدویکیا اینطور تعریف میکند: «شب قبل از بازی عابدزاده مرا صدا کرد و به اتاقش برد.
زانوهایش به دلیل مصدومیت حسابی باد کرده بود و اصلا خم نمیشد. از من خواست زانوی راستش را بگیرم، بعد از آن حولهای لای دندانهایش گذاشت و با یک آمپول بسیار بزرگ، کلی خونابه از زانویش خارج کرد و بعد هم رفت سراغ زانوی چپش. او گفت فردا حتما باید درون دروازه بایستم و با این شرایط خودش را به بازی رساند.»
طبیعتا این خاطره، یا به قول مهدویکیا راز ۲۷ ساله بازتاب زیادی در رسانهها پیدا کرد و نام عابدزاده را یک بار دیگر سر زبانها انداخت؛ نماد همیشگی اعتماد به نفس و اسطوره کمنظیر فوتبال ایران که بعد از بیماری سختش در اوایل دهه هشتاد، به طور کلی فوتبال را رها کرد و سراغ زندگی و تمرینات اختصاصی خودش رفت.
برای خیلیها اما، تصویر اساطیری عابدزاده هرگز قابل پاک شدن نیست؛ مردی که بدون اغراق باید گفت خودش یک تیم بود و هر زمان درون دروازه قرار میگرفت، خیال ۱۰ بازیکن دیگر و میلیونها بیننده راحت میشد. سخن از ورزشکار عجیبی است که در بازی رفت ایران و استرالیا، در پلیآف مرگ و زندگی جامجهانی، هری کیول را مقابل چشم صد هزار نفر جلوی دروازه خودی دریبل کرد و در بازی برگشت با آن پشتک وارو زدنها در اوج ناامیدی یک مملکت، استارت بازگشت حیرتآور تیم ملی به مسابقه را زد. آن هم درست وقتی که آن تماشاگر دیوانه بعد از برتری دو بر صفر استرالیا تور دروازه ایران را پاره کرده بود.
عابدزاده در کنار تواناییهای کمنظیر فنی، شمایل یک ستاره سینمایی را هم داشت؛ با لبخندی جذاب که همیشه گوشه لبش داشت. شاید به ندرت بتوان بازیکنی را پیدا کرد که بازوبند کاپیتانی تا این حد برازنده دستش بوده باشد. او انگار راهبر و بزرگتر به دنیا آمده بود و حیف از همین مصدومیتهای سنگین بیپایان که دوران زیادی از جوانی احمدرضا را گرفت و اجازه نداد او خاطرات بیشتری برای مردم بسازد.
گذشته از اینها اما، بازخوانی این حکایت در مورد عابدزاده شاید بار دیگر نشان بدهد چرا خیلی از مردم تیم ملی آن سالها را آنقدر دوست داشتند و چرا این حس در سالهای اخیر بسیار کمتر شده است. گذشته از این که آن تیم مربوط به دورانی از زندگی ایرانیان میشد که هنوز همه چیز اینقدر سخت و تیره نشده بود، باید به تفاوت شخصیت بازیکنان هم اشاره کرد.
یکی مثل عابدزاده، غیر از این که از سوی بسیاری از کارشناسان لقب بهترین دروازهبان تاریخ فوتبال ایران را گرفته، برای حضور در یک مسابقه مهم ملی به این شکل، به معنای واقعی کلمه جانفشانی میکرد. یادمان هم نیست که عابدزاده بابت این کارها منتی بر سر مردم گذاشته باشد. این خیلی فرق دارد با بازیکنان تیمی که هیچ دستاوردی ندارند، اما مردم را «بیمغز» یا «کلاغ» خطاب میکنند. بیراه نیست که هنوز خیلی از کاربران پای اخبار مربوط به تیم ملی کامنت میگذارند: «تیم ملی ما، تیم ۹۸ بود.» شاید هم حق با آنهاست...
مهدویکیا در این بخش، برای اولین بار چگونگی آماده شدن احمدرضا عابدزاده برای بازی ایران و آمریکا در جامجهانی ۱۹۹۸ را توضیح میدهد. چنان که میدانید، عابدزاده در بازی اول آن تورنمنت به دلیل مصدومیت نتوانست مقابل یوگسلاوی به میدان برود و ما آن بازی را یک بر صفر باختیم. او مصدوم بود و بیم آن میرفت که بازی دوم برابر آمریکا را هم از دست بدهد. مهدویکیا اینطور تعریف میکند: «شب قبل از بازی عابدزاده مرا صدا کرد و به اتاقش برد.
زانوهایش به دلیل مصدومیت حسابی باد کرده بود و اصلا خم نمیشد. از من خواست زانوی راستش را بگیرم، بعد از آن حولهای لای دندانهایش گذاشت و با یک آمپول بسیار بزرگ، کلی خونابه از زانویش خارج کرد و بعد هم رفت سراغ زانوی چپش. او گفت فردا حتما باید درون دروازه بایستم و با این شرایط خودش را به بازی رساند.»
طبیعتا این خاطره، یا به قول مهدویکیا راز ۲۷ ساله بازتاب زیادی در رسانهها پیدا کرد و نام عابدزاده را یک بار دیگر سر زبانها انداخت؛ نماد همیشگی اعتماد به نفس و اسطوره کمنظیر فوتبال ایران که بعد از بیماری سختش در اوایل دهه هشتاد، به طور کلی فوتبال را رها کرد و سراغ زندگی و تمرینات اختصاصی خودش رفت.
برای خیلیها اما، تصویر اساطیری عابدزاده هرگز قابل پاک شدن نیست؛ مردی که بدون اغراق باید گفت خودش یک تیم بود و هر زمان درون دروازه قرار میگرفت، خیال ۱۰ بازیکن دیگر و میلیونها بیننده راحت میشد. سخن از ورزشکار عجیبی است که در بازی رفت ایران و استرالیا، در پلیآف مرگ و زندگی جامجهانی، هری کیول را مقابل چشم صد هزار نفر جلوی دروازه خودی دریبل کرد و در بازی برگشت با آن پشتک وارو زدنها در اوج ناامیدی یک مملکت، استارت بازگشت حیرتآور تیم ملی به مسابقه را زد. آن هم درست وقتی که آن تماشاگر دیوانه بعد از برتری دو بر صفر استرالیا تور دروازه ایران را پاره کرده بود.
عابدزاده در کنار تواناییهای کمنظیر فنی، شمایل یک ستاره سینمایی را هم داشت؛ با لبخندی جذاب که همیشه گوشه لبش داشت. شاید به ندرت بتوان بازیکنی را پیدا کرد که بازوبند کاپیتانی تا این حد برازنده دستش بوده باشد. او انگار راهبر و بزرگتر به دنیا آمده بود و حیف از همین مصدومیتهای سنگین بیپایان که دوران زیادی از جوانی احمدرضا را گرفت و اجازه نداد او خاطرات بیشتری برای مردم بسازد.
گذشته از اینها اما، بازخوانی این حکایت در مورد عابدزاده شاید بار دیگر نشان بدهد چرا خیلی از مردم تیم ملی آن سالها را آنقدر دوست داشتند و چرا این حس در سالهای اخیر بسیار کمتر شده است. گذشته از این که آن تیم مربوط به دورانی از زندگی ایرانیان میشد که هنوز همه چیز اینقدر سخت و تیره نشده بود، باید به تفاوت شخصیت بازیکنان هم اشاره کرد.
یکی مثل عابدزاده، غیر از این که از سوی بسیاری از کارشناسان لقب بهترین دروازهبان تاریخ فوتبال ایران را گرفته، برای حضور در یک مسابقه مهم ملی به این شکل، به معنای واقعی کلمه جانفشانی میکرد. یادمان هم نیست که عابدزاده بابت این کارها منتی بر سر مردم گذاشته باشد. این خیلی فرق دارد با بازیکنان تیمی که هیچ دستاوردی ندارند، اما مردم را «بیمغز» یا «کلاغ» خطاب میکنند. بیراه نیست که هنوز خیلی از کاربران پای اخبار مربوط به تیم ملی کامنت میگذارند: «تیم ملی ما، تیم ۹۸ بود.» شاید هم حق با آنهاست...
- برچسب ها
-
پرسپولیس
-
احمدرضا عابدزاده
-
مهدی مهدوی کیا
-
perspolis
لینک کوتاه : https://arteshesorkh.com/p/166931
نظرت رو بنویس
از حروف انگلیسی استفاده نکن
در حال حاضر فقط کاربرانی که در سایت ثبت نام کرده باشند میتوانند نظر ثبت کنند.
جهت ثبت نام میتوانید اینجا کلیک نمایید.
جهت ثبت نام میتوانید اینجا کلیک نمایید.
بازی های پرسپولیس
1-0
مس رفسنجان
پرسپولیس
جمعه, 5 دی
ساعت 16:15
ورزشگاه : شهدای رفسنجان
داور : موعود بنیادیفر
-
فجرسپاسی
پرسپولیس
یکشنبه, 28 دی
ساعت 16:45
ورزشگاه : پارس شیراز
داور : ؟؟؟
نظرسنجی
بهترین بازیکن پرسپولیس برابر مس رفسنجان کدام بازیکن بود؟
برنامه بازی ها
هفته 15 لیگ برتر
پنجشنبه, 04 دی
| استقلال خوزستان | 2 - 0 | ذوب آهن | 15:30 |
جمعه, 05 دی
| آلومینیوم | 0 - 1 | ملوان | 13:30 | |
| مس رفسنجان | 0 - 1 | پرسپولیس | 16:15 | |
| فجرسپاسی | 1 - 2 | فولاد | 16:30 | |
| شمس آذر | 0 - 0 | تراکتور | 15:30 |
شنبه, 06 دی
| پیکان | 0 - 0 | خیبر خرمآباد | 15:30 | |
| سپاهان | 1 - 0 | چادرملو | 17:00 |
یکشنبه, 07 دی
| استقلال | 0 - 1 | گل گهر | 16:30 |
یک هشتم جام حذفی
پنجشنبه, 27 آذر
| تراکتور | 1 - 1 | پرسپولیس | 16:15 |
جدول مسابقات
| رده | نام تیم | بازی | تفاضل | امتیاز |
|---|---|---|---|---|
| 1 | سپاهان | 15 | 10 | 30 |
| 2 | پرسپولیس | 15 | 8 | 28 |
| 3 | استقلال | 15 | 7 | 25 |
| 4 | چادرملو | 15 | 2 | 24 |
| 5 | تراکتور | 15 | 10 | 23 |
| 6 | گل گهر | 15 | 1 | 23 |
| 7 | ملوان | 15 | -2 | 22 |
| 8 | خیبر خرمآباد | 15 | 1 | 21 |
| 9 | فولاد | 15 | -2 | 16 |
| 10 | فجرسپاسی | 15 | -1 | 15 |
| 11 | پیکان | 15 | -4 | 15 |
| 12 | آلومینیوم | 15 | -6 | 15 |
| 13 | ذوب آهن | 15 | -4 | 14 |
| 14 | استقلال خوزستان | 15 | -5 | 13 |
| 15 | شمس آذر | 15 | -3 | 10 |
| 16 | مس رفسنجان | 15 | -12 | 8 |
ایمان زارعی کردشولی
0
0
چون پولکی و از خود راضی نبودن با قلبشون با وجودشون با تعصبشون بازی میکردن هی خدااا این نصل آقای دایی باقری عابد زاده ووو......رو با کی مقایسه میکنن شغال و گداوند اومدن جای چا بزرگانی بازی میکنن خودشون هم نمیشناسن بخدا اینا میبینیم بازی الان میبینیم از تیم ملی بدم میاااد این تیم ملی هرچه زود تر باید منحل بشه
جوادجباری
0
1
عقاب فقط احمدرضاعابدزاده کبیر علیرضاگداوندحتی نمیتونه ادای کلاغ رودربیاره چ برسه ب عقاب سلطان عابدزاده خداپشت وپناهت هرجاهستی سلامت باشی عقاب واقعی
محمود ۲ آتیشه
0
1
محمود ۲ آتیشه آقایان اصلا عقاب آسیا عابدزاده را نباید با این نوع بازیکنان مقایسه کرد چه از نظر تعصب بازی واخلاق ومنش واقعا حیف اون بازیکنان که متاسفانه بعضی از این بازیکنان این نسل تیم ملی که خودشان را بهترین نسل تیم ملی میدانند بجای الگو گرفتن از آن تیم ۹۸ ویاران اون تیم فقط با چابلوسی از رییس جمهور ودیگر دولت مردان فکر منافع شخصی خودشان هستند که میشود عاقبت تیم ملی کشورمان فکر نکنم دیگر اون نسل فوتبال ۹۸ ایران دوباره برگردد انشااله که در آینده نسل جدید تیم ملی الگو برداری کنند
خسرووفاٸی نژاد
0
1
لعنت به استفراغ درمانش نکرد ولعنت به طویله فدراسیون که قدر عقاب رو نمیدونه
علی
0
1
تحریم کم بود زندگی آرامش داشت دردکمتربود ومهرمحبت توخانواده پیچیده بود وفوتبال لذت بخش بود اما الان چی زندگی مردم بافاضل آب هیچ فرقی نداره قلبهاراکشتن ازگرانی بدبختی بگیر بی پولی حقوق خیلی کم زیرفقر
حسن احمدی
0
3
تا صدسال دیگه احمد عابدزادهای دیگر نخواهد امد از همه نظر فنی شجاعت اخلاق مردونگی همه چی دیگه نمیدونم دیگه چی بگم ولی الان چی دروازبان اول تیم ملی که اندازه یه انگشته عابدزاده هم نمیشه چه ادهایی داره ولی این و نمیدونم احمد عابدزاده رو کل ایران دوستش دارن هرجا که هست سلامت و پیروز باشی شیرمرد دروازبان ایران دیگه مادر نخواهد زایید احمد رضای دیگری
بابک اعتمادیان
0
3
اون نسل همه شون دوست داشتنی بودن و هستن ولی این نسل اینقدر پول پرست شدن که فاصله شون با مردم هر روز داره بیشتر میشه. البته خداداد افغانی بدجور خودشو خراب کرد
امیر حسین
0
3
این تیم الان ملی نیست تیم میلی هست
فرج زاده دهدشت بویری
0
4
عابدزاده ها سلطان قلب ها هستند اسطوره های بی نظیر و بی بدیل 🌹❤
محمدبابایی
0
4
خوش به حال ماکه اون دوران رودیدیم وچه لذتی بردیم ازتماشای فوتبال وای کاش میشدشوروحال مردم روبه تصویرکشیدکه چقدرتیم ملی برامون جذاب وعزیزبود،نه مثل العان که بازیکن بقدری گستاخه که میگه مردم بایدبه مااحترام بزارن ویاهمین شجاع بیشرف که گفته مردم نمیفهمن ومعلوم نیست توذهن کثیفشون چی میگذره که نمیفمهن حرفی که میزنن چه معنی میده بقدری ازلیاقتشون بیشترپول گرفتن که خداروفراموش کردن وهارشدن،ولی اون زمان همه بازیکنهاعاشق واقعی مردم بودن وبخاطرمردم حتی باحکومت میجنگیدن نه مثل اینهایی که بخاطرشیرین شدن بامردم میجنگن وکارهایی میکنن که میدونن مردم آزرده خاطرمیشن وبراشون مهم موقعیت وپوله که امثال دایی، ووریاوعلی کریمی بهش پشت کردن ومردم روانتخاب کردن...
مسعودکریم زاده
0
3
اون واقعا قهرمان بودن. برای پول بازی نمی کردن غیرت ایران. تعصب ایران داشتن که تو دلها جا افتادن. مثل بعضی ها نیستن که با داشتن قرار داد شب بانه به خاطر پول می رین تیم های دیگه
پرسپولیس کبیر
0
3
تیم میلی گروهبان قندلی اردشیرقلعه مرغی وتاج دلال ومافیا نوکرزنوزی فاسدترین رئیس فدراسیون و زیرمجموعه فاسدورانت خوارش تک به تکشون نوکروجیره خورزنوزی هستن لجن ترین وکثیف ترین فدراسیون فوتبال در دنیا بیش از۸۰درصدمردم ازاین تیم میلی نفرت دارن وداریم شک نکنید تیم میلی گروهبان قندلی وتاج فاسدزنگ تفریح واسباب خنده درجام جهانی خواهندشدامروز بیست وششم مرداد چهارصدوچهار هست قبلا هم گفته بودم که وحیدهاشمیان به هیچ عنوان نیم فصل رونخواهددید ورفتنی میشه ونیم فصل روندید النادی الکیسه سعودی ششتقلال هفتتقلال عروس العین،پرسپولیس والوصل ترترسوراختورایران وآسیا زنوزی دلال ومافیا
محمدرضا عابدی
0
8
اون تیم ۹۸ رو با هیچ دوره ای اصلا نمیشه مقایسه کرد اونها همشون ستاره بودند
mohsen ebrahimi sadagiani
0
4
تیم ملی ۹۸ وحتی قبل از آن ،تیمی متشکل از ستاره های ساده با ادب که تلفیقی از ستارههای واقعی تمام باشگاههای ایران دور هم بودند در آن دوران بازیکنان تیم ملی پولکی و مغرور نبودند در آن دوران بازیکن ترک و فارس ،با سواد و بیسواد پولدار و فقیر ،ابی و قرمز ،و زرد یا سیاه و سفید معنی نداشت هواداران به همه بازیکنان احترام میگذاشتند و یکایک ملی پوشان را با تمام وجود دوست داشتند در آن دوران بازیکنان بخاطر حضور در امارات یا قطر که همین الان طراز بازیکنان ایران و لیگ ما خیلی از آنان بالاست فخر نمیفرختند انسان های با مرامی بودند و بخاطر این محسنات هواداران آنان را میپرستیدند آنزمان دیگر بازیکنان بخاطر یک گل یا یک برد ،به هواداران دددددنشان نمیدادند یک تیم ملی با هزار کلک و دروغ و تقلب بخاطر کمی پول بیشتر شرف و انسانیت را زیر پا نمی گذاشتند و وضع الآن را هم خودتان مقایسه کنید تا دریابید آیا با این بازیکنان که بعضی هایشان دویست تا استوری از ماشین گرانقیمت یا خانه هایشان میگذارند میشود به موفقیت رسید یا اینان میتوانند مانند بازیکنان ۹۸ در قلب هواداران جایی مستحکم داشته باشند
مهرداد غفاری
0
7
سلام.عابدزاده کسی است که ازته دل دوستش داریم.نه مثل تازه بدوران رسیده هایی که ازرفاقت یابهترچاپلوسی ازصاحب باشگاه ازدیگربازیکنها حق دلالی بگیرند.