چرا پرسپولیس فقط بیرون از خانه می برد؟ / پلی میـکر می خواهنـد، هافبـک دفاعـی هم ندارنـد!

رسپولیس سومین برد خود در طول 9 هفته از فصل تازه را به دست آورد تا سرانجام به میانه های جدول نزدیک شود. نکته ویژه این برد اما آنجا بود که این پیروزی هم درست مثل برد مقابل فولاد و تراکتورسازی در خانه حریف به دست آمد. پرسپولیس تاکنون در تهران برنده نبوده و حتی دو بازی جام حذفی در تهران را هم به سختی برده است تا تیم برانکو برخلاف تمام فصول گذشته تیم خارج از خانه باشد!

محسن بنگر که روز سه شنبه کاپیتان سرخ ها در مشهد بود، علت دوری از برد تیمش در تهران را به بسته و دفاعی بازی کردن رقبا ارتباط داد. بنگر می گفت پرسپولیس مهاجمان سریعی دارد که وقتی تیم های حریف در تهران عقب می ایستند و دفاع می کنند، کاری از پیش نمی برند اما در شهرستان ها حریفان برای برد به زمین می آیند و همین باعث می شود مهاجمان سرعتی پرسپولیس هم موقعیت بیشتری بسازند و هم به گل برسند.

 این مساله را با سه کارشناس پرسپولیسی مطرح کردیم که البته در بینابین حرف های این کارشناسان مسائل دیگری مرتبط به پرسپولیس مطرح شد:

از یک طرف حمله می کنند
* حرفی که بنگر زده دلیل و راهکار دارد. سه چهار ماه است ما حرف می زنیم اما کسی نیست که گوش کند. وقتی تیم های حریف می آیند و می بندند و ما نمی توانیم از عمق استفاده کنیم، باید از کناره ها به بهترین وجه حمله کنیم که این اتفاق نمی افتد، تیم ما از یک طرف حمله می کند و طرف دیگر کاملا می ایستد. محمد انصاری بازیکن جوانی است که در آینده شرایطش بهتر خواهد شد اما تاوان این مشکل را پرسپولیس می دهد.

* حملات پرسپولیس قابل پیش بینی است و حریفان راه های نفوذ این تیم را شناسایی می کنند. همین باعث می شود از فضای پشت رضاییان که خالی می شود استفاده کنند. وقتی راه های نفوذ شناسایی می شود، کار سخت خواهد شد. اگر حریف یک طرف زمین را ببندد، پرسپولیس خلع سلاح می شود و تا زمانی که این تیم یک پلی میکر خوب نداشته باشد که از هر جای زمین پاس آخر بدهد و پرسپولیس نتواند از کل زمین استفاده کند به مشکل برمی خوریم. این مشکلات به مرور زمان و هر چه جلوتر می رویم بیشتر هم خواهد شد چون تیم های حریف، کاملا پرسپولیس را شناسایی خواهند کرد. با تغییر سیستم باز هم نمی توان خلأهای تیم را پوشاند. ابزار مربی نفرات هستند. مربی اگر نفرات خوبی داشته باشد با بهترین سیستم بازی می کند. شما برای سیستم 2-4-4 باید نفرات مناسب داشته باشید. باید دو مدافع چپ و راست رونده داشته باشید. دوتا سوییپر سریع و کامل، دوتا فوروارد که هم خوب سر بزنند هم روی زمین کار کنند. حالا وقتی حریفان بسته تر بازی می کنند اگر نفرات خوبی داشته باشی، هر نیمه موقعیت های زیادی را ایجاد می کنی.

* من در بازی صبا به ورزشگاه رفته بودم. باید بازی تیمت را در استادیوم ببینی تا مشکلاتش را آنالیز کنی. پرسپولیس یک تیم مدعی نیست، یعنی تیمی نیست که خواسته 30 میلیون هوادار را برآورده کند. همین تیم اگر مثلا پدیده بود، موفق هم می شد اما با آن هجمه، فشار تماشاگر، رسانه و ... به بازیکنانی که ظرفیت لازم ندارند، این بازیکنان حتی ظرفیت خودشان را هم نمی توانند نشان دهند. پرسپولیس تیمی نیست که زیبا بازی کند و توانایی اش را ندارد. زمان ما نخبه ها از بهترین تیم ها به پرسپولیس می آمدند اما الان شرایط تغییر کرده و از آنجایی که باشگاه نقدینگی ندارد و هر بازیکنی می داند در پرسپولیس 30-20 درصد پولش را می گیرد، پرسپولیس نمی تواند بازیکنان خوبی بگیرد.

* اگر واقعا پرسپولیس می خواهد دهم یا یازدهم شود، می توانند به تماشاگران اعلام کنند سه سال نه مدعی هستیم نه قهرمانی می خواهیم بعد بهتر است بروند 30-20 بازیکن خوب بین 20 تا 24 سال امثال طارمی را بیاورند که آرزوی شان پوشیدن پیراهن پرسپولیس است. من خودم یک لیست 11 نفره به رویانیان داده بودم که الان همه شان در لیگ آقایی می کنند. همین الان 10 بازیکن فوق العاده در تیم امید داریم که می توانیم آنها را با مبالغ کمتر جذب کنیم و بالای سرشان یک مربی بومی خوب و عاشق پرسپولیس بگذاریم. واقعا اگر این را از هواداران بخواهیم آنها هم می فهمند و درک می کنند. شما الان ببینید پرسپولیس ته جدول است اما تماشاگران یک کلمه علیه برانکو حرف نمی زنند. همین بازی با صبا وقتی تیم تا دقیقه 85 عقب بود، یک نفر درباره برانکو حرف نزد.

* باید بستری فراهم کنیم تا از بازی پرسپولیس لذت ببریم و تیمی داشته باشیم که به آن افتخار کنیم. الان می بینیم بازیکن پرسپولیس تا نقطه کرنر برای ارسال پیش می رود اما تماشاگر می گوید چون راست پا هست نمی تواند با پای چپ سانتر کند. واقعا زمان ما این مسائل مطرح نبود و ما پای تخته از علی آقا پست مان در زمین را می فهمیدیم. من به عنوان مهاجم و هافبک نفوذی به پرسپولیس آمدم اما هافبک چپ، راست و وسط بازی کردم. در تیم ملی دفاع راست بازی کردم در حالی که اصلا بازیکن سرعتی نبودم. اینجاست که بازیکن باید هوشش را به کار گیرد و از توانایی هایش استفاده کند.

* تنها حسن پرسپولیس این فصل نسبت به سال های قبل این است که دیگر واقعا نخبه ندارد و به معنای واقعی تیم است. شاید سطح فنی بازیکنان پایین تر باشد اما به معنای واقعی تیم هستند.

در خط هافبک ظریف کاری ندارند
* من فکر می کنم پرسپولیس با شجاعت برانکو در مشهد برنده شد چون واقعا برد می خواست. در این بازی میل به پیروزی را تمام و کمال می شد در برانکو و بازیکنانش دید چرا که کامیابی نیا تنها مقابل خط دفاع بازی می کرد و 6 نفر در حمله شرکت می کردند. بازیکنان دوندگی زیادی داشتند و فشردگی هر جایی که توپ وجود داشت، مشهود بود. از طرفی عوامل سرعتی مثل عالیشاه و احمدزاده به تیم برگشته بودند و با بالا رفتن عامل سرعت و تکنیک موقعیت های خوبی ایجاد شد. همچنین حریف خیلی خوب آنالیز شده بود و پرسپولیسی ها می دانستند سیاه جامگان مدافع راست کندی دارد و بیشتر حملات از طرف رضاییان و عالیشاه صورت می گرفت. البته هنوز ناهماهنگی هایی بین این دو نفر وجود دارد اما اگر این دو نفر مچ شوند شرایط بهتر می شود. با این حال تفکر و کار تاکتیکی برانکو مقابل سیاه جامگان خوب بود.

* وقتی مثلا تیمی مثل پاری سن ژرمن با رئال مادرید بازی می کند، این تیم در زمین خودش محبوس نمی شود چون رئال، رونالدو را دارد. ممکن است همه تیم ها مقابل پرسپولیس دفاعی کار کنند اما بالاخره ما هم باید روشی برای حمله داشته باشیم که برانکو حتما اینها را می داند. اتفاقا با همین نفرات سرعتی می توان پشت 18 قدم ضربه ایستگاهی گرفت یا به پنالتی رسید. گاهی اوقات یک ضربه ایستگاهی نتیجه بازی را تعیین می کند. پرسپولیس باید از این نفرات استفاده کند اما متاسفانه پاسور خوبی در این تیم نیست که داخل 18 قدم یا پشت 18 قدم به مهاجم پاس بدهد. تیم های حریف در شهرستان ها باز بازی می کنند به طوری که حتی کامیابی نیا و نوراللهی هم موقعیت شوتزنی دارند ولی با وجود یک هافبک پاسور قوی ظرافت کار خط میانی بیشتر می شود.

* سیستم بازی پرسپولیس بستگی به حریفان این تیم دارد و مهم این است که حریف چگونه بازی می کند. حریف بعدی پرسپولیس ملوان است که اصولا دفاعی بازی نمی کند. پرسپولیس می تواند از ابزار سرعتی اش استفاده کند و فکر نمی کنم روز سختی مقابل ملوان داشته باشد.

* پرسپولیس طی مدت اخیر شرایط روانی مناسبی نداشت اما بنگر نشان داد به عنوان بزرگتر تیم آنچه اتفاق افتاده را به تیمش انتقال داده است. به هر حال هادی دیگر بین ما نیست اما زندگی ادامه دارد. به همین خاطر پرسپولیسی ها باید در بعد فنی تلاش و تفکر بیشتری داشته باشند. اینکه باید برای بازیکنان ایجاد انگیزه شود، البته ما ایرانی ها همیشه نیاز داریم یکی با ما حرف بزند و خودمان نمی توانیم مشکل را حل کنیم. باید یک مشاور خوب کنارمان باشد تا خودمان را جمع و جور کنیم. شخصا فکر می کنم حضور فردی مثل علی پروین در تمرینات می تواند شرایط را بهتر کند.

فاصله دفاع تا حمله به 30 متر می رسد
* از ابتدا هم گفتم که پرسپولیس برانکو تا هفته نهم جزو بهترین خطوط حمله ای لیگ بوده اما در فاز دفاع به هارمونی لازم نرسیده که این مساله مشکلات عدیده ای برای تیم به وجود آورده است. البته من نمی خواهم به صورت نفری خط دفاع پرسپولیس را آنالیز کنم اما قطعا انتظار از مدافعان پرسپولیس بیش از اینهاست. گل هایی که پرسپولیس بخصوص در تهران می خورد بیشتر به خاطر جایگیری های نامناسب، غفلت و اتفاقات رقم خورده به شکلی که مهاجمان سرعتی حریف، مدافعان این تیم را جا می گذارند یا از آنها خطا می گیرند و از ضربات ایستگاهی استفاده می کنند. در واقع بیشترین جایی که پرسپولیس از آنجا ضربه می خورد فاصله بین مدافعان میانی با مدافعان چپ و راست است.

* شاید نتیجه گرفتن پرسپولیس در شهرستان به خاطر نبودن استرس باشد. در اصل حالت های خاصی در میزبانی وجود دارد که می تواند باعث رسیدن تیم به نتیجه شود یا آن تیم را از رسیدن به نتیجه باز دارد. شما دیدید سیاه جامگان در خط دفاع همان مشکلاتی را داشت که پرسپولیس در تهران دارد و با دوتا ارسال و عدم پوشش دفاع های مخالف، دروازه اش باز شد؛ درست همان چیزی که در تهران برای پرسپولیس پیش می آید.

* بازیکنان تیم برانکو به جای اینکه وارد مسائل حاشیه ای شوند اگر در حیطه فنی و شرح وظایف خودشان تمرکز کنند موفق می شوند. البته سوابق برانکو نشان داده تیم های او شرایط دفاعی خوبی داشته اند اما در حمله خوب نبوده اند اما در این 5 هفته می توانند از امتیاز میزبانی استفاده کنند و بر حاشیه ها غلبه کنند تا نتیجه بگیرند.

* تغییر سیستم در پرسپولیس را می شود از زوایای بسیاری بررسی کرد. الان برانکو با توجه به ابزاری که در دست دارد و فکر می کند در این سیستم جوابگو هستند، تیمش را آرایش می دهد. ما فقط دو حالت دفاع و حمله در بازی داریم. در همین بازی سیاه جامگان، دیدید که با سیستم 2-4-4 پرسپولیس 7-6 نفر در حمله داشت اما برای فاز دفاعش مشکل دارد. مشکل گواردیولا هم مقابل آرسنال همین بود که فاز دفاعش را فراموش کرده بود. الان غالب تیم ها چشم دوخته اند به ضد حمله ها. تیم های بزرگی مثل پرسپولیس همیشه دنبال برد هستند اما از ضد حمله ها غافل می شوند.

مشکل بزرگ پرسپولیس در زمان برگشت به دفاع به فاصله خط حمله تا خط دفاعش مربوط می شود که بعضا 30-20 متر می شود. شما دیدید که پرسپولیس در همین بازی با 7-6 نفر در حمله حضور داشت و با 4-3 نفر دفاع می کرد. سیستم تیم ما هم 2-4-4 است اما به نفرات مرکزی که کار محوری انجام می دهند شرح وظایفی دادیم که خیلی خوب کارش را انجام می دهند. نفری که مقابل دو مدافع مرکزی بازی می کند مثلث خط شکن را به وجود می آورد که مقابل تیم ما هیچ تیمی نتوانست موفق شود اما در پرسپولیس هافبک دفاعی این تیم ول است و وقتی تیم حریف ضد حمله می زند، بازیکنان حریف مستقیم به مدافعان میانی پرسپولیس می رسند و هافبکی جلوی شان نیست. باید دید تفکرات مربیان تیم ها چگونه است اما ما از اسم هافبک دفاعی چیزی نمی خواهیم. یعنی نمی خواهیم پاس بدهد اما می خواهیم تمام توپ های حریف را تخریب کند. شاید در نبود یک پلی میکر خوب مجبور باشیم یک هافبک دفاعی خوب پرورش بدهیم. با این حال اگر این بازیکن هم در ترکیب نباشد، پرسپولیس به حمله از کناره ها رو می آورد و دنبال سانتر و شوت می رود. به هر حال نبود یک هافبک دفاعی خوب و تخریبچی مثل حامد کاویانپور، مهدی تارتار، ضیا عربشاهی یا حمید استیلی در میانه زمین مهم ترین مشکل پرسپولیس است. اگر قرار است پرسپولیس پلی میکر نداشته باشد باید از یک هافبک دفاعی خوب بهره ببرد که این بازیکن در ترکیب نیست.