چقدر تيمت «بى اميد» بود آقاى دايى!

چقدر تيمت «بى اميد» بود آقاى دايى!

چقدر تيمت بى اميد بود آقاى دايى! چقدر تيمت بى روحيه و ضعيف و افسرده بود آقاى دايى! تيمت چقدر زود خودش را گم كرد و افتاد به باتلاق بدبازى كردن و گل نزدن و دور تكرار تسلسل؟

***

آقاى دايى عزيز! اگر ۲ بازيكن اميد براى تيمت بازى مى كردند، اگر از آن اميدهاى با استعدادى كه در تمرينات تيمت حضور دارند، ۲ بازيكن را در تركيب اصلى مى گذاشتى تا با دوندگى و انگيزه بالايشان جبران بى انگيزگى بزرگترها باشند، اتفاقى مى افتاد؟ تو كه كريم انصارى فرد را از ليگ ۲ مى آورى و فيكس سايپا بازى مى دهى يا احسان حاج صفى را از سپاهان به تيم ملى مى برى، نمى توانى در چنين ديدارهايى به ۲ بازيكن اميدت ميدان بدهى تا حداقل دلمان خوش باشد كه على دايى دارد در پرسپوليس هم بازيكن جوان وارد زمين مى كند؟جاى اين بازيكنان خسته و ضرب خورده از دربى، بهتر نبود كه يا ذخيره ها را و يا اميدهايى كه واقعاً دنبال يك فرصت كوچك هستند روانه ميدان كنى؟!

سرمربى شمايى آقاى دايى و منتقد هم ما! وقتى تيم شما دربى را باخته و بازيكنان اصلى به رخوت و سستى دچارند، نمى شود خلا انگيزه آنها را با چند جوان با انگيزه پوشش بدهى؟

***

نيمكت ذخيره هايت كپك بسته آقاى دايى!

جام حذفى و بازى با نفت محمودآباد بهترين فرصت بود تا سرمربى پرسپوليس نيمكت ذخيره هايش را تست كند و دريابد كه تيم روى نيمكتش چقدر فاصله دارد با تيم داخل زمين.

على دايى مى توانست به نفرات اصلى اش بيشتر استراحت بدهد و ذخيره هاى با انگيزه را روانه ميدان كند تا هم به اصلى ها يك تلنگرى بزند و هم اينكه ذخيره ها را در شرايط بازى نگه دارد. اين اتفاق اما تقريباً اصلاً اتفاق نيفتاد.

حقيقى، سپهر حيدرى، على عسكرى، محمد، زارع، نورى، بادامكى، فشنگچى و غلامرضا رضايى براى پرسپوليس بازى كردند تا تنها ۲ نيمكت نشين به تركيب راه يابند كه اولى آرفى است و دومى نورمحمدى!

اين در شرايطى است كه نورمحمدى هم به دليل اخراج شيث رضايى در تركيب قرار گرفت!

به عبارت ديگر على دايى در آغاز جام حذفى و مقابل يك تيم دسته سومى، به ذخيره ها هيچ فرصتى نداد. اين از نظر شما دليل خاصى دارد؟

***

على دايى سرمربى است و اختيار تركيب خودش را دارد. اين وسط اما ما هم حق داريم آنچه در ذهن داريم را بنويسيم.

سرمربى پرسپوليس قطعاً در طول فصل مى خواهد با همين نفرات، در ۳ جام به كار خود ادامه دهد و طبيعتاً بازى مقابل تيمى مثل «نفت محمودآباد» بايد فرصتى باشد براى ميدان دادن به ذخيره ها. به آنها كه انگيزه دارند تا براى خود جايى دست و پا كنند در تفكرات على دايى.

سرمربى پرسپوليس اما معلوم نيست كى مى خواهد از اين نفرات استفاده كند، كى مى خواهد آنها را در مسابقه به ارزيابى عمومى بگذارد و كى مى خواهد رقابت درون تيمى را افزايش دهد؟ اگر قرار باشد هميشه يازده بازيكن خاص بازى كنند، چه اتفاقى خواهد افتاد براى آنها كه روى نيمكت هستند و دارند كپك مى زنند؟ آنها كى قرار است گرد و خاك نيمكت نشينى را از روى تن خود بزدايند؟