چه هزینه های که برای پرسپولیس امروز دادیم

واقعیت این است که برای این روزهای استقلال نمی توانم کری بخوانم. ترسم از این است که به سُخره بگیرم و به سرمان بیاید. در اینجا همه چیز می تواند یک شبه بر هم بریزد. حتی در بدترین روزها، این قدر که در آن جا می بینیم بی سر و سامان نبوده ایم. حتی در آن روزهای که هم زمان سه، چهار نفر مدعی حکومت در این باشگاه بوده اند هم تا به این حد به قهقرا نرفته بودیم ولی ما هم روزهای بی در و پیکری داشته ایم روزهایی که کسی نبود بعضی مسایل و بعضی بازیکنان را جمع کند. در این 5 سال و اَن دیروزهایی داشته ایم که آن خاطرات تلخ را شست و با خودش برد، اما غافل بشویم، بازهم آش همان آش می شود و کاسه همان کاسه.

آنچه در ساعات گذشته بر سر رقیب دیرینه رفت به من یادآوری کرد که بله، مهم تر از قهرمانی هم هست. اصلا یک چیزهای مهمی است که تا نباشد از قهرمانی خبری نیست. هرقدر هم تلاش و هزینه کنید، آفتابه خرج لحیم کردن است. فایده ای ندارد. روزهایی شبیه این را داشته ایم. پر از آدرس های اشتباهی و مطالبات نادرست و بی ثمر. کار از جای دیگر خراب است و تو می خواهی از جای دیگری درستش کنی. می آیی ابرویش را درست کنی، می زنی چشمش را هم کور می کنی. بله از این ماجراها، ما هم داشته ایم البته نه با این کیفیت و غلظت. روزگاری که به قدری همه چیز اشتباه بود که از زمین و زمان هم برای ما می بارید.

*نباید برای قهرمانی هر کاری کرد
از آدرس ها و مطالبات اشتباهی گفتیم. همین جا بغل گوش مان زیاد است. شاهد و مثال می خواهید. همین استقلال و هواداران خاصش. نمونه های دیگری هم هست. در تمام این سال ها کمتر شد که برای خود به معنای واقعی خوب بخواهند. فکر کردند همه چیز این است که بروی بازیکن و مربی بگیری. مشکل درست همان جا شروع می شود که برای موفقیت هر کاری می کنی و هرفنی می زنی. درست و اشتباهش برای تو مهم نیست. اشتباه نکنید، در مورد اخلاقیات و بد و خوب صحبت نمی کنیم. شما رقابت را همان جا می بازید که فکر می کنید برده اید. این اتفاقات روی داد. برای ما هم پیش آمد. همان زمانی که کلی ستاره جذب کردیم. بازیکنانی را با ترفندهایی گرفتیم و از چنگ دیگران درآوردیم که به عقل جن و انس نمی رسید، شکست خودمان را رقم زدیم. درست همان زمانی سنگ بنای شکست را گذاشتیم که فاتح ترین به نظر می رسیدیم. آن روزها هم سید جلال داشتیم ولی به کارمان نیامد. علی کریمی داشتیم، اما نداشتنش بهتر بود. پول بود ولی نبودنش با آن شرایط، بهتر بود. شاه ماهی نقل و انتقالات در تور ما بود ولی از آن لقمه ای هم به کام ما نشد. یحیی هم داشتیم ولی به کارمان نمی آمد. چون خیلی چیزها اشتباه بود. چون برای موفقیت هر کاری می کردیم و لابه لایش کلی اشتباه. پرسپولیس پر بود از آدرس های اشتباهی. گوش کسی هم به حرف حساب بدهکار نبود. درستش این است که برای موفقیت بتوانی هر کار درستی را انجام بدهی. قبل از آن باید بتوانی درک کنی کار درست کدام است و برای درست درک کردن به آدرس های درست نیاز داری.

*پرسپولیس برای دیدن این روزها کفاره و هزینه داد
آنچه مشخص است این که رنسانس پرسپولیس با ورود برانکو آغاز شد، اما این حرف ها قبل از ورود او هم وجود داشت، اما خریدار نداشت. خریدار هم اگر داشت، جرات برداشتن این حرف ها از روی زمین وجود نداشت. پرسپولیس تیمی بود از جمع اضداد. هرکس ساز خودش را می زد. حتی دنیزلی هم که بود او حرف خودش را می زد یک بخش تیم کار خودش را می کرد. چون باشگاه در حدی نبود که پای آن مربی بماند. این که نباید برای موفقیت هر کاری کرد و به هر چیزی تن داد را قبل از برانکو هم می دانستم، اما در این چند سال تجربه اش کرده ام. همین چند سالی که چند بار هم شاهد بودیم اگر همان می شد که اسطوره های تاریخ باشگاه می گفتند، بسیاری از این افتخارات به دست نمی آمد چون مفهومی که گفتیم را قبول نداشتند. در این چند سال با برانکو تجربه کردیم که نباید به هر کاری دست زد و تن داد چون این خود اولین آفت به جان موفقیت خواهد بود. بله ما هم داشتیم بازیکنانی که نابغه بودند ولی یک چیزهایی را از حد گذراندند و دیگر جایی در این تیم نداشتند. برای موفقیت قرار نبود دروغ و فریب نادیده گرفته شود. خیانت، فراموش نشد. بی بند و باری توجیه نشد. برای هر یک از این ها بازیکنانی جدا شدند. نتیجه اش، کم ستاره شدن تیم بود ولی آن ها که ماندند پایبند به قواعد بودند و نتیجه اش را دیدیم. هیچ یک از این ها بدون هزینه اتفاق نیفتاد و هیچ گاه نیز اتفاق نمی افتد.

پرسپولیس همین طور راحت و بی دردسر به موفقیت نرسید. بلکه بهایی را داد…