کار بزرگ یحیی در فولادشهر

آنچه یحیی گل محمدی طی 4 ماه اخیر در ذوب آهن انجام داده، تحولی بزرگ و امری ستودنی بوده است. تیمی که فصل چهاردهم لیگ برتر را بسیار بد شروع و به قعر جدول رقابت ها سقوط کرد، به لطف حوصله مدیرانش و جا افتادن تدریجی تاکتیک های سرمربی اش حالا یکی از بهترین تیم های لیگ است و اگر در رتبه ای بالاتر از ششمی نایستاده، به این خاطر است که جبران تمامی ضایعات و امتیازات کلان از دست رفته در هشت هفته اول لیگ نزدیک به غیرممکن است. گل محمدی طی یک نیم فصل سرمربیگری در پرسپولیس و سپس یک فصل کار در نفت تهران نشان داده بود که یک مربی بابرنامه و فکور است و طرح دارد و فقط دلبسته به حوادث نیست.

به اعتقاد خیلی ها هنوز هم حجب و حیای فراوان یحیی در تضاد با نیازهای حرفه مربیگری در ایران است که بیرحمی و تندی رفتار از الزام ها و ابزار موفقیت در آن به حساب می آید اما گل محمدی به هر ترتیبی که شده فرمول موفقیت را پیدا کرده و تیم هایی را (ابتدا در نفت و سپس ذوب آهن) ساخته که درست و عقلایی بازی می کنند، از فن و دوندگی به یک اندازه برخوردارند و آرامش فکری را نیز در دستور کار خود دارند و با اینکه بازی تیمی، سلاح اول شان است اما هر موقع نیازمند کار فنی و فردی نفرات شان باشند، از آن هم بی نصیب نمی مانند.

گنج پنهان
ذوب آهن در نیم فصل محسن مسلمان را که تقریبا همگان او را می خواستند از دست داد اما به جبران آن کاوه رضایی را از سایپا گرفت که از گنج های پنهان لیگ و عضو پیشین تیم های ملی نوجوانان و جوانان است و اگر بهتر از مسلمان نباشد کمتر از او هم نیست. مهمتر از رفت و آمدهای اندک نیم فصل در فولادشهر، جا افتادن تدریجی نفرات ذوب آهن درون قالب های تاکتیکی یحیی بوده است.

تبریزی ، حسن زاده، سانتوز، قنبری، حدادی فر، فرهادی، پهلوان، محمدی و البته رجب زاده به آرامی فهمیده اند که گل محمدی از آنها چه می خواهد و تیمی که معمولا دروازه بانان خوبی داشته، حالا در سیمای محمد رشید مظاهری باز یک سنگربان توانای دیگر را درون چارچوب خود می بیند. برخی می گویند حق حسن زاده دعوت شدن به تیم ملی است و بعضی دیگر معتقدند اگر کارلوس کروش به خودش و تیم ملی جفا نمی کرد و حدادی فر را به استرالیا می برد، با بازیسازی او پل های پیش روی تیم ملی دایما صعب العبورتر و سرانجام ویران نمی شد.

یک برد هم کافی است
برای ذوب آهنی که تا همین 3 ماه و اندی پیش ابقا در لیگ برتر یک آرزو بود، حالا رسیدن به جمع 5 تیم بالای جدول یک هدف معقول ولی به سختی قابل دستیابی است و به همین سبب است که یحیی می گوید 10 بازی باقیمانده اش در لیگ همگی تدارکی برای او و یارانش جهت کسب نتیجه در فینال جام حذفی خواهند بود که اول خرداد 94 برابر نفت تهران برگزار خواهد شد. بردن همان تک بازی هم کافی است تا ذوبی ها در فصلی که به بدترین شکل ممکن برایشان آغاز شد، آسیایی شوند و فصل بعد در لیگ قهرمانان قاره شرکت جویند.

برای سفید و سبزهای اصفهانی که سابقه نایب قهرمانی را هم به سال 2010 در این رقابت ها دارند، چنین امری تازگی نخواهد داشت اما وقتی به یاد آوریم مدیریت های ذوب آهن در سال های اخیر چقدر دستخوش تغییر شده و چه میزان مشکل مالی داشته اند، نتایج 4 ماه اخیرشان مثل یک رویا است و بهتر بگوییم ثمر دادن یک کار عقلایی نشان می دهد. کاری که محصول فکر و برنامه ریزی یکی از بهترین مربیان نسل جوان کشورمان است. گل محمدی شاید هنوز به حق خود نرسیده باشد اما فوتبال ما به آرامی به توانایی های وی معترف و مطمئن شده است.