کاش حلالمان کنی محسن جان!

گفتند در رختکن با بغض گفته ای راحت شدم...هم خودم،هم هواداران...

از زمین که بیرون می آوردنت انگار که خودت حالی ات شده بود....
دستگیرت شده بود که ای دل غافل باز رباط داده ای! دستت را حایل صورتت کرده بودی که لابد بارانی شدنت را نبینیم.
آن پاس لعنتی را که میدادی حتما زانویت صدا داد که با خودت گفتی تمام شد محسن خانه نشین شدی....
 سوار برانکارد که میامدی تا پای نیمکت انگار هزار سال گذشت....
گفتند در رختکن با بغض گفته ای راحت شدم...
هم خودم هم هواداران....
روی نیمکت دیگر بازی را نمیدیدی، هزاران فکر در سرت قیقاج میرفت....
همان بازیهای اول و یک اشتباه کافی بود تا اسمت در لیست ابدی «بدها» ثبت شود و تا امروز -روز آخر- پاک نشود،
اما تو در دفاع چپ، ماهینی در دفاع راست و سید جلال و انصاری محکمترین دفاع را برای پرسپولیس رقم زده بودید،
آنهم برای پرسپولیسی که فصل قبلش آنقدر گل خورد که قهرمانی مفت و مسلم از چنگش پرید.
انتقادات اما دست از سرت برنداشت. خلاصه امسال که با مصدومیتهای کمال و فقدان احمد هافبک دفاعی هم بودی....
تو شمشیر داموکلسی بودی برای زخم زدن به برانکو، اما مگر برانکو از هافبک دفاعی اش چه میخواست؟
 قدرت بدنی، دوندگی بالا و حواس جمع که هر سه را داشتی. به جهنم که پاس عقب میدهی و محتاطی، به اسفل السافلین که پاس عمقی نمیدهی....
هیچوقت اهل نمایش نبودی...
هیچوقت سهم طلب نکردی،
 برای ضربه ایستگاهی ها سر و دست نشکستی،
 گفتی همه جلو بکشید من عقب را دارم....
با تو باکمان نبود،
با تو ضد حمله نمیخوردیم.
در مقابل حریف سینه سپر کردی اما در برابر انتقاد هوادار سر به زیر انداختی....
چرا یکبار  «هیس» نشانمان ندادی...بلد نبودی؟
اینجا اینطوری جواب انتقادات را میدهند.
یکبار نگفتی «بعد از ده سال قهرمانتان کردم».
 نگفتی قراردادم کم است،
برای «خیریه» بازی میکنم،
 ادای مربی و هم تیمی ات را در نیاوردی،
اهل قلیان و ماجراهای رنگارنگ اینستاگرام هم که نبودی،
 افسوس که هوادار اینها را نمیدید.
محتاط و ترسو و بی استعدادت خواندند.
انگار که قبلا هافبک دفاعی های پرسپولیس «بوسکتس» و «تونی کروس» بودند.
انگار پرسپولیس سالهای سال روی کاکل امثال «سامان آقازمانی» نمی چرخید!
بخدا اگر چند سال قبل به پرسپولیس می آمدی، حلوا حلوایت می کردند،
اما چون کمال را دیده بودند فقط او به چشمشان می آمد،
این تماشاگرانِ «کمال طلب!» محاسنت را کسی ندید....
 برای پرسپولیس که همیشه تاوان اخراجهای بچگانه آقازمانی، کفشگری، مازیار زارع و حتی کمال را میداد کم کارت گرفتن تو موهبت آسمانی بود.
اینها را ندیدند. موقعیت ندادنت را ندیدند....
هیچکس یادش نمیاید پشت محوطه جریمه خودی خطا داده باشی. اینها را ندیدند.
 یعنی دیدند اما نادیده ات گرفتند....
 معلوم نبود جای که را تنگ کرده بودی که اینهمه عرصه را برایت تنگ کردند.
 یک روز  بازی نکردن رضاییان را تقصیر تو میدانستند،
یک روز مسلمان را.
هیچوقت از خودت دفاع نکردی،
 هیچوقت نگفتی مگر اینها هم پستی من هستند؟
 هیچوقت از اینهمه تغییر پست خم به ابرو نیاوردی....
 ادا و اطفار بلد نبودی،
پاک کردن پستهای اینستاگرام و برداشتن عکسهایت با لباس پرسپولیس را نیاموختی....
از اول هم اهل دلبری و شش نشان دادن و «نمایش تعصب » نبودی.....
روزی که به باشگاه آمدی نگفتی از بچگی پرسپولیس بودم،
گفتی به تیمی که در آن بازی میکنم تعصب دارم.
حالا شهادت میدهیم که تعصب داشتی....
تو در آزمون عرق و تعصب برنده شدی و ما رفوزه.....
یکبار به خاطر هادی رد شدیم و این بار بخاطر تو.....
هادی در یک پنجشنبه تلخ رفت...
تو هم در این یکی پنجشنبه....
کاش حلالمان کنی....
کاش آهت پشت این تیم نباشد،...
که اگر غر زدیم،اگر بدقلقی کردیم،
القای رسانه بود و ناآگاهی ما.....
محسن ربیع خواه با قرارداد ۳۰۰ میلیونی بدون قر وفر و در خدمت تیم و چند پسته....
کاش حلالمان کنی....

نویسنده: حسین غفوری