کاش خداحافظی را یاد گرفته بودی

 امیدواری ها برای اینکه قصه مهدی طارمی و پرسپولیس خوب و خوش تمام شود رنگ باخته است. بازیکنی که به لطف استعداد و توان خودش در کمترین زمان به محبوبیتی وصف ناشدنی رسید حالا به جایی رسیده است که اغلب هواداران پرسپولیس برای رفتنش لحظه شماری می کنند. چنین سقوطی از هر کسی برنمی آید باید یکی مثل طارمی باشی که پل های پشت سرت را یکی یکی خراب کنی و از روی آخرین پل هم سقوط کنی.

دو فصل آقای گل شدی درست. مرد اول دربی معروف 4 تایی بودی درست. با گل هایت پرسپولیس را تا نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا بردی این هم درست. اما درست ترش این است که پرسپولیس تو را به اینجا رساند. روزهای اول کسی تو را نمی شناخت. خبرنگاران به صرف اینکه با پرسپولیس قرارداد بسته بودی 4 خط از تو مصاحبه گرفتند. اما آن روز کسی فکر نمی کرد که یک روز  در تمرین برای خبرنگارها و یک روز دیگر در ورزشگاه آزادی برای هواداران خط و نشان بکشی.

سر به زیری روزهای اولت را با سر به هوایی شگفت انگیزی طاق زدی و حالا که داری می روی ببین پرسپولیس را کجا رسانده ای. دو پنجره محرومیت از حضور در بازار نقل و انتقالات، دسته گلی است که تو به آب دادی و پرسپولیس باید تاوانش را بدهد. آنقدر هم دستت در این بازی خالی است که حرفی برای دفاع نداری و می ترسی روبروی دوربین برنامه 90 بنشینی.

کاش قصه به اینجا نمی رسید. می شد وقتی می روی همه یاد هت تریکت در بازی با الوحده در تهران بیفتیم. یاد شادی جنون آمیزت بعد از گل به النصر. یا آن ماشینی که به مجتبی محرمی هدیه دادی. یا ناراحتی ات از بی احترامی به هانی در جشن قهرمانی. اما آنقدر هنرمند هستی که حالا داریم به پورشه کذایی ات فکر می کنیم که با پول هدایتی خریدی. داریم به «هیس»ی که به طرفداران نشان دادی فکر می کنیم.

رفتن هم آداب خودش را دارد. چیز خاص و عجیب و غریبی هم نیست. همین نیم فصل لیگ گذشته احمد نوراللهی چنان رفت که حالا هواداران پرسپولیس برای بازگشتش هشتگ می زنند. یا سروش رفیعی که در پایان فصل با احترام و قدرشناسی از پرسپولیس رفت و هنوز هم محترم است. حتی با اینکه صراحتا گفت به خاطر پول رفت. مگر می شود در پرسپولیس باشی و این ها را ببینی و طور دیگری بروی؟ بله. باید طارمی باشی بعد از دو فصل آقای گلی، کسی منتظر گل بعدی ات نباشد.

پرسپولیس محروم از نقل و انتقالات را خودت مسببش بودی ول کردی به امان خدا. ایرادی ندارد. پرسپولیس ماندنی است. از تو بزرگ ترهایش رفته اند و پرسپولیس آخ نگفته است. همین الان علی علیپور آقای گل لیگ است. این نشان می دهد که تو کار شاقی در این دو سال نکردی. در این پرسپولیس هر مهاجمی می تواند آقای گل شود.

خراب کردی پسر. ماندن را که بلد نبودی. خوب ماندن را. کاش لااقل خداحافظی را یاد می گرفتی. چند سال پیش ابراهیم افشار یادداشتی نوشت با این تیتر: « سلام بلد نبودی، خداحافظی بلدی؟!» مخاطب آن یادداشت علی کریمی بود. با یاد آن یادداشت بود که این ها را برایت نوشتم. با افسوس. با حسرت... این شعر شاملو را هم با خودت زمزمه کن که مناسب حال و روز این روزهایت است:

طلسم معجزتی مگر پناه دهد از گزند خویشتنم
چنین که دست تطاول به خود گشوده منم...