کاش همان بالا بمانی

این روزها اسم علی پروین زیاد اطراف باشگاه پرسپولیس شنیده می شود. شایعات هم متعدد است؛ راه و بیراه، محتمل و غیرممکن. از یک طرف می گویند مهدی رسول پناه که سرپرست موقت باشگاه است برای رسیدن به کرسی مدیرعاملی دنبال لابی با شرکت پیشکسوتان کهن و مشخصا خود علی پروین است، از سوی دیگر هم شایعه شده مرداد ماه و با واگذاری سهام سرخپوشان در بورس، همین شرکت در اولویت دریافت بخشی از سهام پرسپولیس قرار خواهد گرفت؛ ادعایی که اصلا معلوم نیست مبنای قانونی دارد یا نه و تازه اگر داشته باشد هم قطعا حرفه ای و منصفانه نیست. درست در همین اوضاع و احوال و در شرایطی که 2 صندلی هیأت مدیره در باشگاه خالی است، گفته می شود ممکن است وزیر ورزش روی اعلام نام علی پروین به عنوان یکی از اعضای جدید به جمع بندی برسد و سلطان را یک بار دیگر به کادر مدیریتی سرخپوشان برگرداند. به راستی اما، آیا چنین بازگشتی مفید خواهد بود؟

علی پروین سال هاست که بازنشسته شده؛ نه از مربیگری و مدیریت که اساسا از هر نوع کار اجرایی مرتبط با فوتبال حرفه ای. آخرین دوران حضور او در هر کدام از این مناصب، برای خودش و پرسپولیس خاطرات تلخی را به همراه آورد. او در واپسین روزهای هدایت سرخپوشان به عنوان سرمربی «هو» شد و بعد از آن همه افتخارآفرینی به شکلی نامناسب از پرسپولیس کنار رفت. پروین اوایل دهه 90 و در دوران وزارت محمد عباسی به عنوان عضو هیأت مدیره در پرسپولیس مشغول شد، اما حضوری کم اثر و ناموفق داشت. او حتی لابه لای تغییرات مکرر مدیریتی در همان سال ها، برای چند ماه مدیرعامل پرسپولیس هم شد، اما ناتوان از خلق کوچک ترین اتفاق مثبت در این باشگاه بود. تنها خاطره به جا مانده از پروین در آخرین دوره مدیریتش بر پرسپولیس، افشای دیالوگ های بگومگوی شدید او با علی دایی بود که حسابی به ضرر هر دو طرف تمام شد. دایی آن زمان سرمربی پرسپولیس بود و به خاطر افشای این دیالوگ ها با مازیار ناظمی و وزارت ورزش درافتاد؛ مسیری که به عزل پر از جنجال او انجامید. خود پروین هم اندکی پس از آن جلسه برای همیشه از صحنه قدرت کنار رفت تا امروز که بعد از سال های طولانی، بار دیگر به دلایل مبهم شایعه بازگشتش به تیم مدیریتی باشگاه رسانه ای شده است.

حقیقت آن است که پروین (با همه عظمت نام و سوابقش) هیچ یک از مولفه های کارآمدی در هیأت مدیره را ندارد؛ نه پولساز است، نه چارت مدرن مدیریتی را می شناسد و نه لابی های راهگشا برای باز کردن گره های باشگاه را در اختیار دارد. حداکثر قرار است از نام و اعتبار او استفاده شود که این یکی هم بدون حضور تنش آمیز او در هیأت مدیره «شدنی» است. پروین باید بزرگ تر معنوی پرسپولیسی ها باشد. درست ترین نقش برای او، مثلا همین کاری است که اخیرا در غائله پیش آمده بین افشین پیروانی و امیر قلعه نویی انجام داد؛ اینکه با ورودی «امری» خواهان عقب نشینی پیروانی شد. قبول کنیم انجام هر کاری در دنیا یک محدوده سنی دارد و الان شرایط پروین طوری نیست که دنبال جور کردن درصد به درصد قرارداد بازیکنان یا خواندن غرولندهای مجازی آنها باشد. او جایی بالاتر از همه این کاغذها، می تواند نقش مرجع عرفی و غیررسمی را برای قرمزها ایفا کند؛ جایگاهی که برازنده مردی با این اسم و رسم باشکوه است.