کلانی: سیستم مدیریت عبده نظم گرایی و رفاقت بود

پیشکسوت تیم پرسپولیس گفت: اصلا از ماجرای آتش سوزی بولینگ عبده اطلاعی نداشتم.

سندی که رییس سابق باشگاه پرسپولیس را متهم به مرگ تختی می کند، بهانه ای شد تا با حسین کلانی پیشکسوت باشگاه های شاهین و پرسپولیس در رابطه با علی عبده، حضور چند تن از شاهینی های قدیم در تیم تازه تاسیس پرسپولیس و سایر حواشی آن روزها صحبت کنیم. ببینیم نظر حسین کلانی درباره عبده چه بوده است.

شما از اولین نسل بازیکنان پرسپولیس هستید که با علی عبده کار کردید، از سوابق وی برایمان بگویید.
او فرزند ارشد شیخ محمد عبده بروجردی بزرگ بود. تحصیلاتش را در دبیرستان البرز به پایان رساند و آنگاه برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. در آنجا در ورزش بوکس هم فعال بود و حتی قهرمان بوکس نیز شد.

از تاسیس باشگاه پرسپولیس بگویید؟ فعالیت های این باشگاه محدود به فوتبال بود یا در باشگاه های دیگر هم فعالیت داشت؟
این باشگاه در اصل یک باشگاه بولینگ با نام CRC بود. البته سالن دیگری در قسمت همکف قرار داشت و در طبقه بالای باشگاه سالن اسکیت، سونا و استخر، سالن والیبال و سالن ورزش های رزمی وجود داشت. نخستین کلاس های کاراته و ورزش های رزمی کشور در همین مکان تشکیل شد. بعدها پس از تاسیس تیم فوتبال، پرسپولیس تیم والیبال خود را نیز تاسیس کرد.

چه اتفاقی افتاد که بازیکنان شاهین راهی پرسپولیس شدند ولی چند نفر از آنها بعدا از پرسپولیس جدا گشتند؟
پس از آنکه پروانه باشگاه شاهین لغو شد، طبق توافقی که بین دکتر عباس اکرامی بنیانگذار باشگاه، دکتر مسعود برومند و پرویز دهداری بزرگان باشگاه با علی عبده صورت گرفت همگی ما راهی پرسپولیس شدیم. البته قرار شده بود که اگر زمانی باشگاه شاهین مورد بخشش قرار گرفت و این تیم مجددا آغاز به کار کرد، بازیکنان بتوانند راهی تیم سابق خود شوند. در حدود سال 53 بود که باشگاه شاهین مجددا با نام شهباز آغاز به کار کرد و به همین علت چند نفر از ما از  جمله من، ایرج سلیمانی و مهراب شاهرخی راهی شهباز شدیم و این تیم را به جام تخت جمشید آوردیم.

بعد از پایان بازی خود با پرسپولیس فعالیت کردید یا با شهباز؟
من در هیات مدیره هر دو باشگاه پرسپولیس و شهباز حضور داشتم و دیگر بازیکنان نیز در هیات مدیره باشگاه ها پست های مهمی داشتند. از جمله جعفر کاشانی که مدیرعامل شاهین بود. بعد از جنگ بود که من از ایران رفتم.

شیوه مدیریت علی عبده چگونه بود؟ چه مسایلی باعث شد که باشگاه پرسپولیس در آن روزها پیشرفت کند؟
هرگاه مدیری قائم به باشگاه باشد و باشگاه هم قائم به مدیر باشد، آن مجموعه پیشرفت می کند. پرسپولیس نیز قائم به شخص علی عبده بود. البته شرایط فرهنگی، اقتصادی در آن روزها متفاوت بود. بازیکنان همگی آماتور بودند و اوج آماتوریسم در فوتبال دنیا بود. ریخت و پاش باشگاه ها نسبت به الان خیلی کمتر بود. عبده هم شخصا تصمیم گیری می کرد و به همین دلیل باشگاه بدون  حاشیه بود.

عبده در هنگام ریاست پرسپولیس، چگونه منابع درآمد باشگاه را تامین می کرد؟
او روابط گسترده ای داشت. شخصیتی بود که در کارهای تجاری دست داشت. به خرید و فروش کارهای هنری اقدام می کرد. هتل و رستوران داشت و همچنین در کارهای مربوط به واردات و صادرات فعالیت های زیادی داشت.

در آن روزها عبده چگونه نظم را در باشگاه برقرار می کرد؟
او تاکید داشت که یکسری اصول در باشگاه رعایت شود. معتقد بود ما ورزشکاران تا وقتی که ورزش می کنیم باید الگو ونمونه ورزشکاران باشیم و ارتباطات مان نیز زیبنده همین شخصیت باشد. نباید مسایل حاشیه ای رخ دهد تا اتفاقاتی ناخوشایند به وجود بیاید.

عبده پس از آنکه صفر ایرانپاک بازیکن آن روزهای پرسپولیس عکسی با یک دختر هنرمند انداخت به  گوش وی سیلی نواخت. آیا همیشه نسبت به این گونه روابط حساسیت نشان می داد؟
باید بگویم که در ماجرای ایرانپاک حواشی بسیار زیاد شد. همانطور که گفتم تنها مساله عکس نبود و عبده از ما می خواست اصولی را رعایت کنیم. در هر حال هنرمندان و قهرمانان هر دو مورد توجه مردم بودند. اما پس از گرفته شدن آن عکس یکسری صحبت ها مطرح شد و ماجرا با تغییر و تحریف به گوش عبده رسید. عده ای نیز با توجه به حسادت ها به این مساله دامن زدند.

شما خودتان در سال 1353 و در مسابقه مقابل سپاهان در ورزشگاه آپادانا، پس از تعویض لباس پرسپولیس را از تن درآوردید و ورزشگاه را ترک کردید، آیا باشگاه در قبال چنین حرکاتی نیز برخورد می کرد یا خیر؟
باید این نکته را بگویم که مدیران علاوه بر اینکه نظم را برقرار می کردند و تابع مانیفست باشگاه بودند، با بازیکنان از نظر رفاقت نیز برخورد می کردند و با آنها رفتاری دوستانه داشتند. برای مثال باید بگویم من خودم هیچوقت هیچ قراردادی با باشگاه نبستم و بعدها با حضور در تیم هایی چون پیکان بود که لازم شد ما قرارداد ببندیم.در همان زمان اعتراضاتی از جانب ما پیش می آمد، مثلا وقتی ما چند سال برای باشگاه زحمت کشیده بودیم به عنوان بزرگ ترهای تیم حق و حقوقی برای خودمان قائل بودیم و گاهی اوقات کم توجهی ها موجب می شد که ما رنجیده خاطر شویم. الان هم سال ها گذشته و شاید خیلی جزییات به یادم نباشد اما در این گونه موارد هم این باشگاه بود که با ما از سر سعه صدر برخورد می کرد و به همین خاطر مسوولان باشگاه پس از آن هم اجازه بازی را به من دادند. ضمن اینکه در آن مسابقه من خودم به نیمکت گفتم که من را از زمین بیرون بکشند.

شما و بازیکنان پرسپولیس یک سال درخشان را در پیکان سپری کردید و آنگاه این تیم را ترک کردید. دلیل کارتان چه بود؟
در آن زمان پیکان در اختیار خیامی بود. ما موفق شدیم در آن سال هم در لیگ و هم در  جام دوستی قهرمان شویم. اما وقتی به برخوردها و پیام های تبریک نگاه می کردیم، می دیدیم که فقط بعضی ها مورد توجه قرار گرفتند و هیچ توجهی به بازیکنان و مربیان نشده است. چنین مسایلی سبب اعتراض ما شد و سرانجام همگی به باشگاه عبده بازگشتیم.

بعدها بولینگ عبده آتش گرفت و یک سال بعد هم با وقوع انقلاب دوران ریاست او در باشگاه تمام شد. در آن روزها چه فعالیت هایی داشتید؟
من در اواخر فوتبالم اکثرا در جنوب و در محل کارم بودم و حتی وقتی بازی هم می کردم، بازی هایم بدون تمرین بود. آخرین بازی ملی ام هم در سال 1353 مقابل سوریه بود و خداحافظی بی سروصدایی داشتم. پس از آن نیز دیگر خیلی مسایل را دنبال نکردم. حتی الان از شما می شنوم که بولینگ عبده آتش گرفت.