کی روش شبیه یوآخیم لوو

آزمون و خطا در مورد کارلوس کی روش علی رغم بارها شکست خوردن منتقدان بار دیگر از سوی کسانی که فقط نقد دارند کلید خورده است؛ کسانی که منتظر کوچک ترین خم ابروی این مربی هستند تا از او چهره یک مربی همیشه طغیانگر را بسازند.

درست است که کی روش مربی جاه طلب و قدرت طلبی است و خصوصیات خاصی دارد که نظیر آن را می توان در هر فرد خارجی موفقی به عینه لمس کرد اما هیچ گاه نمی توان این واقعیت بزرگ را انکار کرد که مرد بزرگ پرتغالی در پس انتقادهای خود از شرایط گاه نابسامان آماده سازی تیم ملی بیشتر به فکر منافع ملی ایران بوده است و منظوری جز این نداشته است.

وی تیم ملی ایران را تبدیل به تیم شماره یک قاره کهن کرده است و در کنار چنین موفقیت هایی موارد خاصی نظیر مبارزه با بازیکن سالاری، از بین بردن نیمکت نشینی نمایشی، بروز تلاش و رقابت در بین بازیکنان لیگ، افزایش اعتبار تیم ملی و مهم تر از همه اینها جوانگرایی پیدا و پنهان را در تیم ملی نهادینه نموده است؛ مواردی که نشان می دهد کی روش پیش از آنکه در فکر منافع خود باشد به آینده فوتبال ایران اندیشیده است.

توجه داشته باشیم که برای انجام هر یک از اقدام های بزرگ که اشاره شد، هیچ یک از مربیان قبلی تیم ملی موفق به برداشتن قدم محکمی نشده بودند و کار در تیم ملی تا آنجا بیخ پیدا کرده بود که خیلی از بازیکنان فوتبال برای تیم ملی به اصطلاح کلاس می گذاشتند و تعیین تکلیف می کردند اما به عقیده شما رفتاری که کی روش در تیم ملی پیاده کرده اجازه بروز و تکرار چنین کارهایی را می دهد؟ هرگز.

کی روش به تیم ملی اعتبار و وزن قابل توجهی بخشیده و روندی را در دعوت از بازیکنان تیم ملی به مورد اجرا گذاشت که می توان آن را نظیر عملکرد یوآخیم لوو در تیم ملی آلمان دانست. استفاده از بازیکنان متعدد و گاهاً ناشناس یا جدیدالورود به تیم ملی که مایه تعجب علاقه مندان را فراهم می آورد. کی روش برای هر برنامه و کاری یک پلان (برنامه) از پیش طراحی شده دارد که بی شک اگر دامنه صبر و تحمل مان را گسترده کنیم و این فرصت را به او بدهیم می تواند از تیم ملی ایران، تیمی فراتر از دایره انتظارات ما پدید آورد. در واقع باید بیش از اینها به کی روش اعتماد کرد و دست او را باز گذاشت تا با خیال و افکاری آسوده برای بازی های فوق حساس مقابل اسپانیا، پرتغال و حتی مراکش برنامه ریزی کند. در این میان باید تاکید کنیم که انتخاب سرمربی تیم ملی، گزینش یک مربی باشگاهی نیست و با وجودی که هر دو یک کار واحد در رشته فوتبال انجام می دهند اما ماهیت مربی باشگاهی با مربی تیم ملی تفاوت بسیاری دارد و باید به سرمربی تیم ملی این فرصت را داد تا براساس زمانبندی های خودش در اردوهای تیم ملی حاضر شده و یا کار زیر نظر گرفتن بازیکنان لیگ و لیگ های اروپایی را انجام دهد.

بی تردید اگر می خواهیم کی روش در فوتبال ایران تداوم داشته باشد که تکلیف مشخص است و باید او را برای حضور در جام جهانی و جام ملت های آینده کاملا آزاد گذاشت اما اگر داستان بر این منوال است که کی روش دیگر در راس تیم ملی ایران حضور نداشته باشد، در آن صورت باید به نامی دیگر برای تیم ملی فکر کرد و گزینه ای را کاندیدا نمود که از درجه و اعتبار بالاتری نسبت به کی روش برخوردار باشد و بر این مبنا بازگشت به گزینه های پایین تر یا آنهایی که قبلاً در تیم ملی بوده اند شاید نتیجه و شرایط لازم را در پی نداشته باشد.

معتقدیم که برای اهداف بلندمدت تیم ملی بخصوص حضور قدرتمند در جام ملت های آسیا باید روی این مربی بزرگ و خوشفکر سرمایه گذاری بیشتری کرد و البته نظیر داستان ممانعت از انتقال بازیکن شاخص به تیم رقیب به این موضوع نیز توجه داشت که اگر کی روش را نخواهیم بی شک در همین آسیا حداقل کشورهای دست به نقد زیادی آماده استخدام او هستند.  پیش تر صحبت هایی در خصوص مذاکرات استرالیا، ازبکستان و چین برای قبول هدایت تیم های ملی شان توسط کی روش شنیده شده است و متصل به این موضوع و شرایط این روزهای او و فوتبال ایران، شما تصور کنید که در جام ملت های پیش رو به جای اینکه مرد پرتغالی را در کنار تیم ملی داشته باشیم او را بر روی نیمکت یکی از رقبایمان ببینیم؛ آیا در آن شرایط اگر کی روش موفقیتی با این تیم ها به دست آورد افسوس حسرت فوتبال ایران را فرا نخواهد گرفت؟