گزارش ويژه: شماره های نحس پرسپوليس

باشگاه های فوتبال ایران هیچوقت علاقه چندانی به بایگانی شماره های تاریخی نشان نداده اند اما گاهی امتحان های شکست خورده متوالی آن ها را وادار کرده که برای مدتی یک شماره را به محاق بسپارند. بعد از بيت‎سعيد تا مدت ها شماره هفت در استقلال مشتری پیدا نخواهد کرد اما اين فقط استقلالي ها نيستند كه چيزي به نام شماره نحس دارند.  اعتبار دادن به سحر و طلسم، با روح منطق و سختکوشی در تضاد است اما همه فوتبالی ها، همیشه مقادیری از خرافات را با خودشان حمل می کنند. علاوه بر این، بر تن کردن یک شماره خاص، نوع نگاه به یک بازیکن را تغییر می دهد و بعضی از فوتبالیست ها، هرگز زندگی در فشار را یاد نگرفته اند.

مثل استقلال، عدد هفت به پرسپولیسی ها هم وفادار نبوده . این شماره نام علی پروین را برای قرمزها تداعی می کند اما همه فوتبالیست هایی که در سال های گذشته وارث شماره سلطان قرمزها بوده اند، خیلی زود به بن بست نزدیک شده اند. هفت، قربانیان زیادی در پرسپولیس گرفت. اواسط دهه شصت، «کورش لرستانی» اولین فوتبالیستی لقب گرفت که بعد از پروین به سراغ شماره هفت در پرسپولیس می رود. او مدتی بعد از این انتخاب جسورانه، افت کرد و از پرسپولیس جدا شد.  «محمود شافعی» در سال 1373 دومین هفت پوش قرمزها بعد از پروین شد اما این اتفاق فقط مربوط به یک مسابقه بود و اعتراض هوادارها، شافعی را کاملا پشیمان کرد. «عبدالله ریاحی» دیگر بازیکنی بود که نتوانست فشار این شماره را تحمل کند و در سطح اول فوتبال ایران باقی بماند. «حامد کاویانپور» و «حمید استیلی» خیلی زود از انتخاب این عدد پشیمان شدند و شماره های دیگری برای خودشان انتخاب کردند. آرزوی بزرک پروین، رسیدن شماره 7 به تنها پسرش بود. «محمد پروین» اما حتی به استانداردهای پدرش نزدیک هم نبود و در اوج جوانی با فوتبال خداحافظی کرد. ماجرا زمانی عجیب تر شد که شماره هفت در اختیار میثم سلیمانی قرار گرفت. بازیکنی که به محض دریافت این پیراهن تاریخی، مصدوم شد و حتی نتوانست در یک مسابقه نیز برای سرخپوشان به میدان برود. «حسین بادامکی» و «حمید علی عسکری» بازیکن دیگری به شمار می رفتند که از نحوست هفت فرار کردند و به اعداد 11 و 26 پناه بردند.

با «سروش رفیعی» به نظر می رسد هفت بالاخره صاحب مطلوب اش را پیدا کرده است. همه روایت های مربوط به این شماره اما موجب شده بود خانواده این بازیکن به شدت نگران پیراهن طلسم شده سروش باشند. رفیعی بعد از اولین بازی برای تیم برانکو، اعتراف کرد که خانواده اش با پوشیدن پیراهن هفت پرسپولیس مخالف بوده اند. سروش دوران بدی را در لباس قرمز سپری نکرد اما در پرسپولیس به کیفیت گذشته اش نرسید و در همین باشگاه بود که ناگهان از فهرست بازیکنان مدنظر کارلوس کی روش برای تیم ملی خط خورد. بعد از سروش رفیعی، هیچ بازیکنی ریسک پوشیدن شماره هفت پرسپولیس را نپذیرفت اما تنها این عدد نبود که پوشیدن اش به ریسک کردن نیاز داشت.

قرمزها در این فصل علاوه بر شماره هفت، هیچ بازیکنی را با شماره شش هم در اختیار ندارند. کمی بعد از آخرین بازی کریم باقری با لباس سرخ، «محمد نصرتی» شماره 6 پرسپولیس را در اختیار گرفت. ماندگارترین تصویر از این بازیکن برای سرخپوشان، حالا به شیث رضایی مربوط می شود. نصرتی بهترین بازی هایش را برای سرخپوشان در زمانی انجام داد که هنوز شش نمی پوشید. «محسن بنگر» صاحب بعدی این شماره بود. مدافعی که البته به سرعت در بین هوادارها محبوب شد اما سرانجام بعد از چند  فصل به خاطر اشتباه های متعددش در لیست خروجی برانکو قرار گرفت. بعد از بنگر، «آنتونی گولچ» عدد 6 را انتخاب کرد اما این بازیکن قبل از انجام اولین بازی رسمی‏، از سرخپوشان جدا شد.

سرنوشت عدد «هشت» در پرسپولیس نیز بی شباهت به6 نیست. ناصر محمدخانی، مجتبی محرمی، علی انصاریان و علی کریمی، ستاره های بزرگی هستند که زمانی با لباس شماره 8 برای پرسپولیس به میدان رفته اند اما هشت بعد از کریمی دیگر خوشبخت نشده است. «مارکو سپانوویچ» و «مهدی دغاغله» سرنوشت تلخ مشابهی در پرسپولیس داشتند. درست وقتی به نظر می رسید این روند با «احمد نوراللهی» تغییر خواهد کرد، این بازیکن سرباز شد و برای مدتی از باشگاه محبوب اش فاصله گرفت. احمد هنوز اجازه بازی در لباس قرمز در لیگ برتر را ندارد.