یادداشت انتقادی از کریمی: «اسطوره» شكستني است، با احتياط حمل شود

1- اگر طرفدار متعصب قرمز و آبي هستيد، اين مطلب را از همين جا رها کنيد و نخوانيد. اگر ادامه داديد و دست آخر روياهايتان رنگ باخت و اسطوره هايتان ترک برداشت، متاسفم که براي رفع عصبانيتتان تنها مي توانم يک ليوان آب خنک به شما پيشنهاد بدهم.

2- به بهانه خداحافظي فرهاد مجيدي روزنامه ها و شبکه هاي اجتماعي پر شده از مرثيه سرايي و از آن بد تر دستمالي و از سکه انداختن واژه «اسطوره»! بند اول را يک بار ديگر بخوانيد. هنوز فرصت داريد...

3- نيم فصل سال 91–90 است، استقلال با پرويز مظلومي و با اختلاف از سپاهان در صدر جدول ليگ است. پرسپوليس مدت هاست رمقي براي هماوردي ندارد. اما معلوم نيست چرا فيل فرهاد مجيدي ياد هندوستان مي کند. اوضاع مالي استقلال تعريفي ندارد؟ گيرم که ندارد فرهاد مجيدي نگران وضعيت دخترش در امارات است؟ گيرم که باشد. اينها همه شايعه است؟ هرچه هست هندوستانِ مجيدي، قطر مي شود و «اسطوره» آبي ناگهان سر از الغرافه درمي آورد! از نشان دادن عکس امير قطر روي پيراهنش بگذريم... استقلال نه تنها بازي برگشت داربي را بدون مجيدي به رقيب سنتي و سرخ خود مي بازد که قهرماني ليگ را هم از دست مي دهد و سپاهان سه باره بر صدر مي نشيند. غيبت مجيدي تاثير گذار است. دست کم در گلزني و روي سکوها که اينطور به نظر مي رسد. شرط اسطوره شدن، وفاداري به باشگاه و هوادار نيست؟ چرا راه دور برويم، همين خداحافظي هفته گذشته را مرور کنيم. تنها سه بازي تا پايان نيم فصل باقي مانده است. مهاجمان استقلال جز مجيدي، حال و روز خوبي ندارند؛ برهاني براي پيگيري کارهايش به دوبي سفر کرده، قاضي مصدوم بوده و تازه پا به توپ شده، نظري آن بازيکن فصل پيش فجر نيست. اکبرپور هم که مصدوم مي شود، اما مجيدي تصميم گرفته از فوتبال خداحافظي کند و مي کند. تنها چند دقيقه مانده بازي استقلال و مس تمام شود. مجيدي تعويض مي شود، اما همان لحظه پيراهنش را از تن در مي آورد و چهارگوش را مي بوسد و تمام! نبايد تا پايان بازي صبر مي کرد و روي نيمکت تيم محبوب مي نشست؟ نبايد فضاي استاديوم را به نفع تيم خودي حفظ مي کرد؟ حتما بايد تمرکز بازيکنان تيم خودي را به هم مي زد؟ مجيدي تمرکز تيمش را به هم زد و سکوها را به نفع خود مصادره کرد، اما باز هم لقب اسطوره گرفت! نه فقط از تماشاگران احساساتي که از روزنامه نگاران! اسطوره؟ شوخي نکنيد. بحث قرمز و آبي نيست. بياييد با هم رفتار علي کريمي را مرور کنيم. نزديک ترينش پايان جام حذفي سال 92–91 است. مهدوي کيا در بازي فينال مغموم و غريبانه از جمع سرخ ها خداحافظي مي کند، اما خبرگزاري ها در کنار اين خبر، ناگهان خبر خداحافظي علي کريمي را هم منتشر مي کنند. چرا؟ نمي دانيم. او خداحافظي کرده اما سر از تيم تراکتور سازي تبريز درمي آورد. لابد ماجراهاي کريمي، استيل آذين و تبريز را به خاطر داريد. بازيکني که مدت ها تمايل ندارد راهي تبريز شود تا طبق قرارداد براي تيمش بازي کند؛ بازيکني که سه اخطاره مي شود تا راهش به استاديوم يادگار نيفتد، ناگهان با تيم تبريزي قرارداد مي بندد! «اسطوره» مگر خداحافظي نکرد؟ اسطوره مگر به يک تيم وفادار نمي ماند؟ دل پيرو با سقوط يوونتوس به دسته هاي پايين تر کالچو همچنان کنار اين تيم مي ماند، اما اسطوره ما تازه بعد از خداحافظي قرارداد مي بندد! خاطرات را رقم بزنيد تا يادتان بيايد «اسطوره» چطور با يک مصاحبه بي دليل آن هم به خاطر يک مساوي، تيم صدرنشين دنيزلي را در جام قهرمانان آسيا، به خاکستر نشاند. باز هم مصر هستيد لقب اسطوره را بچسبانيد کنار اين نام ها؟ کدام اسطوره با هوادار و تيم محبوبش اينچنين مي کند؟ در اين که کريمي وظايف اجتماعي خود را به عنوان يک ستاره بزرگ به خوبي انجام داده بحثي نيست، اما اينجا بحث اسطوره در زمين فوتبال است.

4- اگر کريمي و مجيدي، مجتبي جباري و امثالهم اسطوره هستند، پس مجتبي محرمي، ناصر حجازي، گيگز، مالديني و... چه هستند؟ «اسطوره» هاي ساخت ذهن ما به راحتي و با همين چند تلنگر مي شکنند. آنها «ستاره» هاي زمين فوتبال هستند، نه اسطوره. ما اسطوره را از مفهوم تهي کرده ايم. ما کلمه کم آورده ايم و تحت تاثير احساسات متاسفانه واژه را اشتباه به کار گرفته ايم. ما مرز ميان ستاره و اسطوره را بي حساب و کتاب پاک کرده ايم. ما به خوانندگانمان يک عذرخواهي بدهکاريم.

نویسنده: سحر طلوعی