یهودای جدید پرسپولیس

محبوب ترین منفور، منفورترین محبوب. تا پیش از دوشنبه شب دوم بهمن اگر از هواداران دو آتشه ی پرسپولیس می خواستی این ترکیب پارادوکسیکال را درباره ی کسی به کار ببرند بی شک به یاد هاشمی نسب می افتادند. به یاد آن دربی ۱۰ آذر و گل به عابدزاده و غش و ضعف متعاقبِ آن که یک شبه هاشمی نسب را در نظر هواداران پرسپولیس از اوج عزت به حضیض ذلت کشاند. مهدی در آن زمان با چهار گلی که در دربی ها به استقلال زده بود بر قلب های سرخ حکم رانی می کرد، اما ناگهان با یک تغییر مسیر شگفت انگیز به پیشنهاد هنگفت فتح الله زاده لبیک گفت تا رکورد نقل و انتقالات و دل هوادارانش را توأمان بشکند.

و اما طارمی. ماجرای این یکی مهدی هم با کمی جرح و تعدیل همان است. محبوبی که گل زد و اعتبار خرید. گل زد و دل ها را دزدید، اما ناگهان در اوج هزاران پایی هواداران سرخ را رها کرد، در خلأ. در جایی میان زمین و هوا. نه من شیر را پخش زمین کرد و گریخت. هرچه رشته بود پنبه کرد. با افشاگری های کاریکاتورگونه زحمات خودش و هم بازیان و اعتبار قهرمانی ها را مخدوش کرد و رفت. گویی مقدر بود طارمی تمام کاراکتر «مهدی طارمی» را برای ما به پایان برساند و بعد برود.

حالا یک غریبه آنجا نشسته، پشت اسکایپ، پشت به احساسات ما. بی هیچ نسبتی و قرابتی. این جوانک از خود راضی که آنجا نشسته و با دهان سرد و گس و کلمات جویده همه را از دم تیغ می گذراند کیست؟ راز این که مدام حسرت نه ساله را بر سرمان می کوبد چیست؟ جملاتش را دیگر نمی شنویم. آنچه باید بدانیم دیگر دستگیرمان شد. «من اشتباهی بودم.»

این ماحصل یک ساعت و اندی اباطیل بافتن سرباز صفر پادگان ندسای بوشهر است. این تحفه تترنا، این عزیز بی جهت را ما سهوا برکشیدیم. آن قدر برکشیدیم که این فواره سرنگون شد. باید این آب مانده را دور بریزیم. باید آبی که آبرو ببرد در گلو مریزیم. باید که آبرو را آب جو نکنیم. تکلیف ما با مهدی را زمان روشن می کند. همان طور که عاقبت حقیقی شاندیز، صادقیان و دیگران را. این لحظه ی انشقاق و جدایی سرنوشت ماست. همان طور که وکیل زخم خورده اش گفت؛ هذا فراق بیننا و بینک.

نویسنده: حسین غفوری