یکشنبه؛ ورزشگاه آزادی در انتظار یک بازی جوانمردانه

هر اتفاق و نتیجه فوتبالی که در این شهرآورد رخ بدهد، مهم حفظ و پاسداشت اخلاقیات است. خدا نکند که یکشنبه آینده اخلاق فدای فوتبال شود که آن وقت همه ما بسیار متضرر شده ایم.

شهرآورد سرخابی ها حساسترین دیدار فوتبال باشگاهی ما است. حق هم دارد که باشد. وقتی حساسیت بالای این دیدار سبب می شود که نام شهرآورد تهران میان ۱۰ شهرآورد بر تر دنیا ثبت شود، یعنی اینکه با دیدار به واقع مهم و حساسی مواجه هستیم. با این همه شهرآورد معمولا «زیبا و تماشاگرپسند» از آب در نمی آید. حساسیت بیش از حد روی کیفیت بازی تاثیر معکوس می گذارد و تیم ها از ترس باختن، محتاط و دست به عصا فوتبال بازی می کنند. احتیاطی که منافات و تضاد کاملی با زیبا بازی کردن دارد! حساسیت شهرآورد گاهی حتی اخلاقیات را هم تحت الشعاع قرار داده و همه ما اتفاقات ناخوشایندی را به یاد داریم که چون لکه ای زشت صورت شهرآورد را سیاه کرده است! حساسیت شهرآورد گاهی باعث بر هم خوردن معادلات فوتبالی هم شده است تا جایی که در باور بسیاری از فوتبال دوستان: «تیم ضعیف تر برنده شهرآورد است!» در به بار نشستن این باور، نتایج و اتفاقاتی که در تاریخ شهرآورد رخ داده اند بسیار مهم و تعیین کننده است.

نسخه امسال شهرآورد تهران در حالی به نمایش عموم در می آید که هر دو تیم نیاز مبرمی به پیروزی در این بازی دارند. پرسپولیسی که فصول درخشان و قابل دفاعی را پشت سرنگذشته و برآیند اتفاقات گذشته، امسال هم گلویش را می فشرد، به خوبی می داند که باخت در این بازی می تواند به معنای تعویض مجدد سرمربی اش باشد و این یعنی بروز بحرانی تازه! درخشان که به خوبی به این واقعیت آگاه است، حتی از تنبیه ستاره های طغیانگر تیمش هم چشم پوشید تا مجبور نباشد دیدار سرنوشت را با دستان خالی مقابل حریف دیرینه برگزار کند. پیروزی در این بازی به معنای بقای او تا پایان فصل است و این منتهای آرزوی حمید درخشان محسوب می شود! سرخابی ها با ترکیب کاملی پای به شهرآورد می گذارند و با انگیزه بالایشان فقط به برد می اندیشند اما...

اما در آن سوی میدان هم تیم دست و پا بسته ای وجود ندارد که برای باختن به میدان آمده باشد. امیر قلعه نویی هم می داند که مرهم ناکامی های سریالی چند وقت اخیر، پیروزی در شهرآورد است و بدون امتیازات این بازی روزهای بسیار سخت و وحشتناکی در انتظارش خواهد بود. قلعه نویی که در فصل جاری تمام تاکتیک های تیمی اش را روی کاکل جاسم کرار عراقی استوار کرده بود حالا و در حساسترین بازی نیم فصل اول نمی تواند از این هافبک بازی ساز و تهاجمی بهره برداری کند و این بزرگ ترین کابوس وی در این بازی است. استقلالی ها هم به اندازه سرخ ها به ۳ امتیاز این بازی احتیاج دارند و گرنه برای مدتی از کورس عقب می افتند. البته تیم و سرمربی آبی ها به اندازه حریف دیرینه بر لبه تیغ قرار ندارد و حتی در صورت شکست هم اتفاق خاصی برایش رخ نخواهد داد اما کیست که نداند باخت در شهرآورد به اندازه تمام باخت ها و ناکامی های فصل دردناک است؟! آیا انگیزه و نیاز فراوان دو تیم به زیبا تر شدن این بازی کمک خواهد کرد؟ یا باز هم باید در انتظار یک ۹۰ دقیقه سرد و کسل کننده باشیم که مساوی به پایان می رسد؟ البته با چاشنی اعصاب خرابی هواداران! هر اتفاق و نتیجه فوتبالی که در این شهرآورد رخ بدهد، مهم حفظ و پاسداشت اخلاقیات است. خدا نکند که یکشنبه آینده اخلاق فدای فوتبال شود که آن وقت همه ما بسیار متضرر شده ایم!؟