یک انبار سلاح متنوع

پرسپولیس چند فصل اخیر، یکی از کم نظیرترین نمونه های تاریخ فوتبال ایران از حیث ثبات بازیکن است؛ فاکتوری که حتی در باشگاه های صنعتی نظم گرا مانند سپاهان، ذوب آهن و فولاد، به ندرت چنین ظرافتی به چشم می خورد. کمترین تعداد تغییر ممکن طی پنج فصل، پرسپولیس را بیشتر به «ارتش سرخ» شبیه ساخته است؛ تیمی که با دو نگرش متفاوت برانکو به خوبی ساخت و حال، با تفکرات گابریل کالدرون و یحیی گل محمدی خود را وفق می دهد تا در صدرنشینی بلامنازع لیگ هم ثبات خود را به رخ رقبا بکشد.قرمزها چند سالی می شود که با سیستم 2-4-4 بازی می کنند. بازی دو مهاجمه در لیگی که بیشتر شرکت کنندگانش به چینش سه مهاجمه یا استفاده هم زمان از پنج هافبک گرایش دارند، بیانگر آن است که برانکو جدای از فتوحات رویایی اش، توانسته یک میراث فنی برای پرسپولیس برجای بگذارد؛ میراثی که دو جانشین بعدی اش تا به حال به خوبی از آن مراقبت کرده اند. با تکیه بر این زیربنای فنی، پرسپولیس دو فصل با حمله های ویرانگر و عطش سیری ناپذیر گلزنی به خاطر سپرده شد و در دو فصل بعدی، یک دفاع رسوخ ناپذیر در ذهن هوادارانش حک کرد. کالدرون از همین زیربنا استفاده کرد تا فلسفه بازی مورد علاقه خود را پیاده سازد. روزهای جدایی ناخواسته کالدرون و پرسپولیس باید نزدیک می شد تا هواداران سرخ دل از اثرگذاری تفکرات کالدرون با 2-4-4 پرسپولیس را که مبتنی بر ضدحمله های پارتیزانی، سرعت انتقال موشک وار از دفاع به حمله و تکنیک فردی بازیکنان هجومی است، کمال لذت را ببرند.پیش از شیوع کرونا می دیدیم که یحیی گل محمدی می تواند هم پرسپولیس کالدرون و هم پرسپولیس موردنظر خودش را به هنرمندانه ترین نحو ممکن در زمین نقاشی کند؛ یک مورد خارق العاده در لیگی با کیفیت لیگ برتر!

بی شک، به کارگیری صحیح و اصولی سه مربی اخیر پرسپولیس از سیستمی که پی آن به زیبایی قالب گرفته، تأثیر خود را در انعطاف پذیری فنی تحسین برانگیز ارتش سرخ دارد اما مهم تر، تنوع قابلیت های کادر بازیکنان پرسپولیس است که حتی اگر روزی گل محمدی هم نباشد، بار روی دوش سرمربی بعدی را نیز سبک می کند.

به عنوان مثال، پرسپولیس لیگ نوزدهم، در مجموع (بر اساس آمار سایت متریکا) چهاردهمین تیم لیگ ازحیث آمار نبردهای هوایی است اما این موضوع قطعاً به این معنا نیست که شجاع خلیل زاده، حسین کنعانی، یا احمد نوراللهی فیزیک بدنی ایده آلی ندارند یا در سرزنی ضعف دارند؛ کما اینکه شما هم می دانید اینگونه نیست. بلکه این بدین معناست که پرسپولیس، چه در زمان کالدرون و چه در زمان یحیی، به بازی روی زمین و شکافتن عمق دفاع حریفان گرایش بیشتری دارد.

پیش بینی که از پرسپولیس مقابل پیکان داریم، یک بازی مالکانه، تک ضرب، پرسرعت و با بهره گیری هوشمندانه از فضای میان بازیکنان پیکان است. علی علیپور در مورد آخر به اندازه ای آبدیده است که بتوانیم او را بخت نخست گلزنی پرسپولیس در نخستین چالش پساکرونایی اش بدانیم. خلاقیت مهدی ترابی، تکنیک وحید امیری، سانترهای محمد نادری و امید عالیشاه و بازی تخریبی نوراللهی، دست گل محمدی را مانند کالدرون و برانکو باز گذاشته تا انتظار یک نمایش پرهیجان و جسورانه برابر چهارمین خط حمله قدر لیگ را بحق از سرخ پوشان داشته باشیم.تنوع و ثبات بالا در مهره های فنی، پرسپولیس را به تیمی بدل ساخته که یک چارچوب فنی در اختیار خودش داشته باشد؛ چارچوبی که میراث بزرگ دوران باشکوه برانکو است و باید با چنگ و دندان هم که شده حفظ گردد؛ میراثی که مانند آن به سختی در لیگ برتر نصیب یک باشگاه می شود و سخت تر هم دوام می آورد.