یک بنز با قطعات جدید

 علیرضا بیرانوند، مهدی ترابی و علی علیپور مهره های ارزشمندی برای پرسپولیس بودند؛ ولی بزرگ ترین ستاره قرمزها، نه هیچ کدام از آنان و نه دیگرانی که ماندند یا اضافه شدند نبودند؛ بلکه خود پرسپولیس بوده و هست. این جمله به ظاهر کلیشه را عملکرد پرسپولیس در گروهی لیگ قهرمانان آسیا واضح تر از هر زمان دیگری اثبات کرد.

شخصیت تیمی منحصر به فرد پرسپولیس در خو گرفتن سریع خریدهای جدیدش با تاکتیک های یحیی برق می زد. شاید در روزهایی که عکس سعید آقایی، حامد لک، عیسی آل کثیر و احسان پهلوان را با پیراهن سرخ می دیدیم، ناامیدوارانه به خود می گفتیم «پرسپولیس فقط حاشیه خرید.» به این حجم از تغییرات در تیمی که نماد ثبات در فوتبال باشگاهی کشورمان بود عادت نداشتیم. لک را ذخیره رادوشوویچ و میلاد سرلک را یک هافبک معمولی می پنداشتیم و با تشویش از خود می پرسیدیم «یحیی چگونه می خواهد پهلوان را احیا کند؟» اما اکنون، جز احترام و تمجید چیزی برای تصمیمات بزرگ یحیی قائل نیستیم.

پرسپولیس در کوتاه ترین زمان ممکن و در حالی که فشردگی رقابت های آسیایی امسال مجال کوچک ترین لغزشی را به تیمی که داعیه قهرمانی در سر دارد نمی دهد، شمایل جدید خود را تکمیل کرد؛ تغییری که مانند تعویض پیراهن یک امپراتور می ماند. پرسپولیس گل محمدی بیشتر دوست دارد روی سانترهای حساب شده دفاع رقیب را تسلیم کند؛ اما بازی خود را به حریف دیکته می کند، روی نقطه قوتش، یعنی دفاع، حساب باز کرده و به سختی اجازه پیروزی در نبردهای هوایی و خلق موقعیت را به حریفان می دهد.

جلوتر از خط دفاعی، سرلک در جنگندگی سختگیرتر و در پاسکاری دقیق تر از نوراللهی و کامیابی نیا ظاهر شده. آقایی غیر از نمایش ضعیفش در بازی رفت با التعاون، در بقیه دقایق حضورش در زمین، پاشنه آشیل نیم فصل دوم سرخ پوشان را ترمیم کرده. کنعانی و سیدجلال در قلب خط دفاع حتی برای مهار مهاجمان چغری همچون ولیتون و ایگور کورونادو چندان به دردسر نیفتادند. سیامک نعمتی نیز که انتقال دوباره اش به دفاع راست یکی از تغییرات مهم پرسپولیس در آسیا به شمار می رفت، جای خالی شیری مصدوم را به شایستگی پر کرد.

هر کسی هم که تمامی این سدها را پشت سر می گذاشت، به حامد لکی می رسید که به خوبی می داند پیراهن و جایگاهش را در تیم محبوب کودکی اش به سادگی به چنگ نیاورده و برایش سال ها خون جگر خورده و جنگیده است. بی شک لک یکی از انعطاف پذیرترین ها و پرتلاش ترین سنگربانان لیگ است که اگر حواشی اش و البته بیرانوند نبودند، می توانست چند فصل قبل دل قرمزها را با مهارهای خیره کننده اش برباید. مهاجمان سرسخت الدحیل، شارجه و التعاون، در 360 دقیقه نتوانستند در جریان بازی دروازه بان الیگودرزی پرسپولیس را از پای درآورند؛ حتی مهاجمانی که معمای عبور از مدحی بن عطیه و حذف الدحیل در گروه را حل کردند.

برای تکمیل دفاع منسجم ارتش سرخ، شاید دل پرسپولیسی ها برای زوج ترابی – علیپور تنگ باشد که حق هم دارند؛ ولی عیبی ندارد که آنان نیستند، چرا که در ازا، پهلوان تکنیک و سانترهای دقیقش را به رخ می کشد؛ آرمان رمضانی با سر شیرجه ای پاس فانتزی می دهد و آل کثیر، امیری و البته مهدی عبدی باانگیزه ضربه نهایی را بدون نقص می زنند؛ کاری که شاید حتی شجاع خلیل زاده جلو بکشد و قبل از آنان انجام دهد. بنز پرسپولیسی ها، همان بنز است؛ منتهی با قطعاتی جدید. باکشان هم پر است و مقصدشان هم مشخص ؛ تمام کردن مأموریت نیمه تمام برانکو.

اگر خستگی ناشی از تغییرات اندک یحیی در ترکیب اصلی مانع حرکت ارتش سرخ نشود، امید زیادی خواهیم داشت که کازورلا، حمدالله، مارکو مارین و ستاره های دیگر تیم های متمول تر غرب آسیا نیز جلودار جنتلمن فوتبال ایران نخواهند بود.