یک دربی نمونه که باید زیباتر شود/ به پیشواز دربی 81 تهران

بگذارید چشم های مان را ببندیم و به جای دیدن برخی کژی های رایج در دربی تهران، بیشتر چیزهای خوب آن را ببینیم و بر این اساس برای تان بنویسیم که:

دربی تهران نه فقط بزرگترین دربی ایران بلکه برترین دربی آسیا و یکی از 10 دربی اول جهان است و این برآورد البته بیش از آنکه به کیفیت این دیدار بستگی داشته باشد به میزان توجه عظیمی مربوط می گردد که به این مسابقه مبذول می شود. نه مصاف های سنتی الهلال با النصر و الاهلی در لیگ عربستان با آن برابری می کند و نه رویارویی گامبا اوزاکا با کاشیوا ریسول در ژاپن و رویارویی های سووان بلووینگز با پوهانگ استیلرز در کره جنوبی به رغم خیل هوادارانش یکصدم دربی پایتخت ایران هوادار ندارد. این برآورد به دربی های دیگر قاره کهن نیز بسط می یابد؛ از رویارویی های السد با تیم های الغرافه و لخویا در قطر گرفته تا ستیز گوانگژو اورگراند غول جدید فوتبال شرق آسیا با هر یک از تیم های دیگر لیگ حرفه ای چین و بخصوص بیجینگ گوان. توجه عظیم و ریشه دار مردمی به نبرد سنتی پرسپولیس و استقلال در ایران چیزی است که به رغم پیشینه بیش از 100 ساله فوتبال در آسیا به هیچ دربی دیگری معطوف نشده و این مسابقه ای است که کل یک کشور و تمامی ایرانیان مقیم در بیش از 200 کشور جهان را متوجه خود می سازد و برخی (بازنده ها) را غمگین و بعضی (برنده ها) را هم شادمان می سازد.

آیا «دربی 81» که بعدازظهر فردا در ورزشگاه وسیع اما تقریبا پیر و نه چندان مدرن غرب تهران برگزار می شود، برنده ای خواهد داشت؟ در پاسخ باید گفت به رغم حساسیت مفرط برد و باخت برای هواداران دو تیم و شور و شوق چشمگیر خیل تماشاگرانی که به «آزادی» خاطره ساز می آیند، اثر مهم دربی نه برنده و بازنده شدن دو تیم فوق بلکه تاثیر مثبت عظیمی است که بر کل فوتبال ایران می گذارد زیرا انرژی فوق العاده ای که به پیکر ظاهرا گسترده اما به واقع نحیف فوتبال ایران وارد می کند، برای توانمند ماندن آن تا زمان دربی بعدی کفایت می کند. هر یک از دربی های تهران یک دوپینگ جسمی و روحی برای فوتبال ایران و حتی کل ورزش کشور و برای زنده ماندن و تحرک داشتن در آینده نزدیک و تا زمانی است که دربی بعدی از راه برسد. دربی های اصفهان و تبریز و کل استان خوزستان و همچنین دربی های مشهد و شیراز مهم و گرامی اند اما هیچ یک نمی توانند در تکان دادن کل ورزش ایران به قوت و تاثیرگذاری دربی تهران عمل کنند.

با این اوصاف دربی تهران باید اهداف بزرگتری را برای خود برگزیند و مجریان آن بکوشند آن را با دربی های ارشد جهان برابر سازند؛ با دربی منچستر (یونایتد با سیتی) در انگلیس، دربی ایالت رور (دورتموند با شالکه) در آلمان، دربی فراشهری پاری سن ژرمن با مارسی در لیگ فرانسه، دربی شهری میلان با اینتر و دربی کشوری یوونتوس با اینتر در ایتالیا، رویارویی بوکاجونیورز با ریورپلاست در آرژانتین، ستیز ناسیونال با پنارول در اروگوئه و رویارویی فلامینگو با بوتافوگو در برزیل که البته دو مورد آخر با توجه به نزول های مکرر چهار تیم مذکور در اروگوئه و برزیل، اهمیت دهه های 1970 و 1980 را دیگر ندارند و بیشتر به خاطره ها پیوند خورده اند.

نام ال کلاسیکو را مخصوصا نیاوردیم تا آن را آخر از همه بیاوریم که به عنوان دربی اول جهان باید مورد بیشترین توجه از جانب ما نیز قرار گیرد. باید بررسی کنیم و ببینیم که چطور اصول این بازی اینقدر درست و خوب اجرا می شود و به چه سبب ساماندهی آن، چنین قوی و کم نقص است و اسپانیایی ها از چه طریق توانسته اند از دربی که بالقوه پر دردسرترین و پرحاشیه ترین دربی جهان است مسابقه ای بسازند که تبدیل به پرطرفدارترین و زیباترین دربی جهان شده است. مسابقه ای که قید و بندهای روحی و روانی آن سبب نشده که کیفیت اش پایین آید و حتی حساسیت های سیاسی آن (تقابل ایالت استقلال طلب کاتالونیا با پایتخت اسپانیا که مظهر حکومت مرکزی در این کشور است) ویژگی های فنی مسابقه را نازل نساخته است. مسابقه بارسلونا با رئال مادرید همه چیزی است که دربی ما نیز باید باشد، یک دربی بسیار محبوب ولی با کیفیت بالا و حاشیه های اندک. دربی استقلال - پرسپولیس بسیار مهم و مسابقه ای نمونه است و از نظر جذب همه توده ها حتی با ال کلاسیکو برابری می کند اما حاشیه های منفی اش بیشتر است و کیفیت فنی آن را نیز طبعا ندارد. اگر کاری کنیم که دربی تهران به لحاظ سلامت رفتاری و کیفیت فنی به ال کلاسیکو نزدیک تر شود، دربی دوستداشتنی ما کم نقص تر و زیباتر خواهد شد. در این راه همگی قدم برداریم.