یک نقطه عطف برای تیم ملی/ فتح جام ملت ها ابزاری متفاوت را می طلبد

نتیجه بازی دوستانه شب گذشته تیم ملی فوتبال ایران با ازبکستان در شهر تاشکند هر چه بوده باشد شکی نیست که این دیدار و شکل و فرم حضور ایران در آن یک نقطه عطف برای فوتبال ملی ایران بوده است. دیدار دیشب نخستین بازی تیم ملی ایران پس از غوغای بزرگی بود که این تیم طی خرداد و تیرماه امسال در مرحله نهایی جام جهانی بیست و یکم در خاک روسیه به راه انداخت.

درست است که «یوزها» یک بار دیگر مثل چهار مرتبه قبلی شرکت شان در مرحله نهایی جام های جهانی از گروه خود صعود نکردند اما کسب چهار امتیاز در گروهی که غول هایی چون اسپانیا و پرتغال در آن قرار داشتند کم از صعود نبود و بازی محکم تیم ملی هر چند از سوی برخی نهادهای داخلی و خارجی به سبب تدافعی بودن بیش از حد سرزنش شد اما حقیقت امر این است که اعتباری تازه را نصیب فوتبال ایران کرد و همگان را متقاعد ساخت که برای غلبه بر ایران شاید دریای استعدادهای فردی و اقیانوس مهارت های گروهی حریفان نامدار هم کافی نباشد زیرا تیم ملی کشورمان به خوبی قادر است با همت جمعی و کوشش فردی غیرقابل باور تک تک نفراتش همه برتری های سازمانی رقبا را بی اثر و کار خود را برجسته تر و کسب نتایجی آبرومندانه را ممکن کند.

البته هدف برای جام ملت های آسیا 2019 که مهم ترین مسابقه بعدی فراروی تیم ملی است به کلی با جام جهانی فرق می کند و اگر به روسیه رفتیم تا بازنده ای صرف نباشیم و مساوی کنیم یا در خفیف ترین باخت ها (و البته یک برد خوش اقبالانه مقابل مراکش) برسیم، در جام ملت ها به رویکردها و مسائل دیگری نیاز است.

درست است که هر تیم تحت هدایت کارلوس کی روش در درجه اول و با وسعت بر انگاره های دفاعی و بازی های محکم و فیزیکی مورد علاقه وی استوار است اما در آوردگاه امارات چیزی به جز رسیدن به فینال و حتی قهرمانی از سوی تیم ملی پذیرفتنی نخواهد بود و اگر در جام های جهانی حضوری توأم با احترام و درخشش برای موفق دانستن یوزها کفایت می کند در جام ملت ها دستاوردی به جز آنچه بر شمردیم برای صدور نمره قبولی کافی نخواهد

بود.  در همین راستا بازی دیشب تاشکند با وجود غیبت برخی تک مهره های شاخص آنها و ما مسابقه ای بود که ایران را در شروع راه جدید و هدف تازه اش به یک نقطه خاص از استواری می رساند و به ما می گفت که در سطح آسیا چکاره ایم و چه باید انجام بدهیم تا 4 ماه و اندی بعد در پیکارهای آسیایی امارات یک شرکت کننده قدرتمند و قبضه کننده صحنه باشیم. صرفنظر از هر آنچه برای کی روش روی داده (و قرارداد هنوز امضا نشده وی) لازم بود که به سبب آشنایی کامل او با تیم ملی و متکی بودن هر یک از دستاوردهای تیم ملی بر شانه های این مرد پرتغالی او در پست سرمربی حفظ شود و از سوی دیگر لازم است که خود کی روش هم روش ها و الگوهایی را در پیش گیرد که منجر به رسیدن به اهداف بدیهی تیم ملی در جام ملت ها شود.

قهرمان شدن در امارات فقط با سیستم های دفاعی صرف به دست نمی آید و هر چند پایه هر موفقیتی در فوتبال ابتدا خوب دفاع کردن و گل نخوردن است اما اگر قرار است بیلان خط حمله ما در جام ملت ها نیز همانی باشد که در جام جهانی اخیر دیدیم راه به جایی نخواهیم برد.

در روسیه فقط دو گل زدیم که یکی را مدافع حریف به اشتباه در دروازه خودی جای داد و دومی را اشتباه داور مسابقه ایران - پرتغال در واپسین دقایق آن بازی پس از رویکرد به آرایش UAR (چک کردن ویدئویی صحنه) سبب گشت و ضربه پنالتی را به سود ما اعلام کرد (و با ضربه انصاری فرد در دروازه حریف نشست) که به اعتقاد برخی تیم های تحقیقاتی و علمی مرتبط با فیفا واقعاً پنالتی نبود و نباید برخورد توپ با دست مدافع پرتغال یکی از خطاهای 9گانه در داخل محوطه جریمه تلقی می شد.

 اینگونه موفقیت های لحظه ای و صعودهای زورکی چاره کار ما در امارات نخواهد بود و دیدیم که در دوره قبلی جام ملت ها نیز با اینکه با بازی های دفاعی و گل هایی برخاسته از نبوغ و همت فردی نفرات مان از گروه مربوطه صعود کردیم اما به محض اینکه بازی های حذفی و توان تهاجمی شرط موفقیت شد، ایران در همان بازی نخست اش در این مرحله (یک چهارم نهایی) مغلوب یک عراق آشکارا ضعیف تر از دهه 2000 شد و با حذفی بالنسبه زودهنگام به کشورمان بازگشت. به واقع فتح جام ملت ها ریسک و شهامت می خواهد و اگر در مقاطعی از مسابقات واقعاً تهاجمی نباشیم احتمال تکرار رویداد 2015 برای ما اندک نخواهد بود و این بدترین واقعه برای فوتبال کشوری خواهد بود که از آخرین قهرمانی اش در جام ملت ها 42 سال می گذرد و در این مدت مدید حتی یک بار به بازی فینال هم نرسیده و بالاترین رتبه حاصله اش مقام سومی بوده است.

 این موردی است که سرمربی سرسخت ایران باید حل و تأمین کند و دیدار سه شنبه شب تاشکند یک عامل راهنمای اضافی در این زمینه و یک چراغ راه و به واقع نقطه عطف بوده است و امید آنکه صرف نظر از نتیجه به همان شکل و روالی که گفتیم به آن نگاه و براساس آن برنامه ریزی و اقدام شود.