یک پیشنهـاد برای دایی

پرسپولیس دچار مشکلات عدیده فنی است و بخش عمده ای از این مشکلات به علی دایی نفر اول کادر فنی این تیم و همه کاره پرطرفدارترین تیم ایران مربوط می شود. این دیگر مساله ای نیست که کسی از روی عناد و بغض تازه یا کهنه با دایی به آن بپردازد. جدا از پیشکسوتان مطرح پرسپولیس که همیشه بعد از ناکامی های این تیم در صف اول منتقدان قرار می گیرند – و بیشترشان درست می گویند و از سر دلسوزی حرف می زنند – از کارشناس فوتبال گرفته تا هوادار عادی و مخاطب تلویزیونی بازی های پرسپولیس، همه بر این باورند که پرسپولیس مشکلات فنی زیادی دارد که بخشی از آنها به بد بسته شدن تیم و برخی دیگر به بد تمرین کردن و تصمیمات اشتباه علی دایی در حین مسابقات مربوط می شود.

اما در این میان مصدومیت ها و محرومیت ها هم نکته مهم و تاثیرگذاری در به وجود آمدن مشکلات کوچک و بزرگ فنی برای دایی و تیمش بوده است و نمی توان این بدبیاری فوتبالی را کتمان کرد. هر چند بخشی از این بدبیاری را می شد با بهتر بستن تیم و تعقل بیشتر در جذب نفرات کارآمد کاهش داد اما پرسپولیس فعلا از این مرحله گذشته و بعد از انجام 4 مسابقه و کسب فقط 4 امتیاز باید به دنبال راهکارهایی برای برون رفت از بحران فعلی باشد.

پرسپولیس خوب بازی نمی کند و خوب هم نتیجه نمی گیرد. تیم دایی برعکس فصل قبل در فاز دفاع هم مشکلات بسیاری دارد که گره خوردن این مشکلات با نقایص تیم در فاز حمله باعث شده آمار سرخ ها در چهار بازی ابتدایی نگران کننده باشد؛ فقط یک برد از چهار مسابقه، 2 شکست، 3 گل زده و 5 گل خورده. در این میان جدا از آنچه در تمرینات پرسپولیس می گذرد – و البته معتقدیم بخش عمده ای از مشکلات تیم به همین تمرینات بعضا نابجا و غلط یا ناقص و ضعیف در اجرا مربوط می شود – باید روی ترکیب، سیستم و تغییرات تیم در 4 بازی نخست نگاهی دقیق تر داشت و نکاتی را مطرح کرد که برآیند آن می تواند هم به مخاطب پرسپولیس برای پی بردن به مشکلات تیم کمک کند، هم نقشه راهی باشد برای علی دایی که در این چهار مسابقه با تیمش چه کرده و بهتر است از این به بعد چه کار کند تا تیمش هم بهتر و روان تر بازی کند هم در کسب امتیازهای لازم گام های بلندتری برداشته و اقتدار بیشتری داشته باشد.

پرسپولیس با سیستم 1-3-2-4،  سیستم محبوب دایی فصل را شروع کرد اما در چپ و راست خط دفاعی این تیم بازیکنان تخصصی ندیدیم. علی عسگری و خانزاده به ترتیب بال کناری و مدافع میانی اند. محمد عباس زاده در بال چپ یا راست بازیکن ناکارآمدی است همانطور که نوروزی در تمام این سال ها ثابت کرده مهاجم نوک خوبی است نه یک بال راست توانا و به درد بخور.

ترکیب پرسپولیس در بازی دوم سه تغییر داشت که یکی از آنها (نوراللهی به جای کفشگری) اجباری بود. جایگزینی نیلسون به جای مکانی و عالیشاه به جای نوروزی در راستای اصلاحات ترکیب نسبت به بازی اول انجام شد. پرسپولیس در این بازی هم با سیستم 1-3-2-4 به میدان رفت اما اشتباه تغییر پست عباس زاده باز هم تکرار شد.

دایی مقابل ذوب آهن تیمش را با سیستم 2-4-4 به میدان فرستاد اما استفاده از دو هافبک تدافعی در میانه زمین، حضور ماهینی در هافبک راست و شرح وظایف به عالیشاه باعث شد مهاجمان برای توپ گرفتن چند 10 متر عقب تر از جای اصلی شان صاحب توپ شده و فضایی بزرگ و مملو از مدافعان حریف را پیش روی خود ببینند و عملا کاری از پیش نبرند.

دایی برای نخستین بار در ترکیب تیمش تغییر ایجاد نکرد. او با همان سیستم و همان نفرات بازی ذوب آهن به مصاف ملوان رفت اما مشکلات سیستم و شرح وظایف بازیکنان در خط هافبک و حمله ادامه داشت و تیم دایی تنها یکی دو موقعیت در نیمه اول ساخت که منشأ آن کار فردی بود نه حرکت منسجم تیمی.

دایی برای سومین بار در طول چهار هفته در بین دو نیمه در ترکیب تیمش تغییر ایجاد کرد؛ تغییری که تکرار آن نشانه اشتباه در چیدن ارنج اولیه است. با حضور نوری در میانه زمین مشکلات خط میانی کمتر شد و تیم در فاز حمله شرایط بهتری پیدا کرد اما عالیشاه و ماهینی در کناره ها ناکارآمد بودند. طارمی و نوروزی دوباره مجبور به عقب آمدن و توپگیری می شدند.

دایی مقابل ذوب آهن دو مهاجم خود را از زمین بیرون برد. این در حالی بود  که خط هافبک او در میانه زمین و کناره ها مشکلات حرکتی بسیاری داشت و توپ و زمین را به صورت کامل به هافبک های ذوب آهن داده بود. پرسپولیس در این بازی عملا بدون هافبک بازی می کرد و تک گل پیروزی بخش خود را هم با فرصت طلبی طارمی به ثمر رساند.

تغییرات بازی دوم هم عجیب بود. دایی بین دو نیمه میثم حسینی را به دفاع چپ فرستاد و خانزاده را بیرون کشید تا عسگر از دفاع چپ به دفاع راست برود.
 حاصل این تغییرات چه بود؟ اشتباه میثم حسینی در ثبت گل دوم فولاد و اشتباه کشنده دیگری که نورمحمدی را مجبور به خطا و دریافت کارت زرد کرد.

تغییرات دایی در بازی اول عجیب بود. او در میانه دو نیمه از عالیشاه به جای نوروزی استفاده کرد اما سوال اینجاست که چرا عالیشاه از همان ابتدا در ترکیب قرار نگرفت. دایی در شرایطی که در بازی خانگی و شرایط نسبتا برتر به لحاظ ذهنی و قوای جسمانی دنبال برد بود از دو عنصر تهاجمی اش (نوری و طارمی) در 5 دقیقه پایانی بازی استفاده کرد. واقعا چرا؟

6 مزیت برای ترکیب پیشنهادی

اما چه باید کرد؟ هر چند اصول تغییرات و اعمال نظر در سیستم و ترکیب تیم بر مبنای نحوه تمرینات و ضعف و قوت حریف صورت می گیرد اما با توجه به تعدد مصدومیت ها در پرسپولیس (دغاغله، هادی نوروزی و علی عسگر به بازی پدیده نمی رسند و رضا نوروزی هم که 7 ماه خانه نشین شده) برای دایی یک پیشنهاد داریم. علی دایی می تواند به سیستم محبوبش بازگردد و با وجود نواقص و کمبودهای پیش رو تیمش را با این ترکیب به مصاف پدیده بفرستد:

1- در این ترکیب نورمحمدی و طارمی در پست های تخصی مدافع چپ و بال راست به میدان خواهند رفت اما نورمحمدی فصل قبل در 3 بازی به عنوان مدافع چپ به میدان رفته و در فاز دفاع بازیکن مطمئن تری نسبت به حسینی پراشتباه خواهد بود. در مورد طارمی اما گزینه دیگری برای این پست موجود نیست؛ مطمئنا دغاغله، علی عسگر و حتی هادی نوروزی در صورت سلامت می توانستند گزینه های بهتری برای این پست باشند.

2- در این ترکیب حسین ماهینی به پست اصلی خود برمی گردد و می شود امید بیشتری به او داشت.

3- عالیشاه در این سیستم سردرگمی سیستم 2-4-4 را نخواهد داشت و به اندازه یک بال سرعتی و تکنیکی می تواند موثر باشد.

4- بعد از اشتباهات زوج نورمحمدی – بنگر در انزلی شاید حضور اومانیا بتواند نقایص این منطقه و اشتباهات فردی را کم کند.

5- محمد نوری یک خط جلوتر از زوج تدافعی خط هافبک و در پست اصلی خود به میدان خواهد رفت و می تواند در نقش مهاجم سایه هم گلساز باشد هم گلزن.

6- محمد عباس زاده به پست اصلی خود بازخواهد گشت و با کمی اعتماد به نفس می تواند همان گلزن هفته های پایانی فصل قبل باشد.


نویسنده: محمد قراگزلو