اشک مقدس؛ معرکه غریب وفاداری

شاید تا آخر تاریخ عصر برانکو در پرسپولیس با بردها و جام های فراوان به یاد آورده شود، اما کاخ آن همه جشن و لبخند، روی خشت این «اشک مقدس» بنا نهاده شد.

درست بیست وچهارم اردیبهشت چهار سال پیش، پرسپولیس به خاطر تفاضل گل کمتر قهرمانی لیگ پانزدهم را به استقلال خوزستان تقدیم کرد. با این وجود مردمی که از اول آن فصل با تیم شان عشق بازی غریبی آغاز کرده بودند، اینجا هم سنگ تمام گذاشتند.

این بار خبری از قهر و غضب علیه تیم بازنده نبود، هیچکس نعره حیاکن، رهاکن نکشید و حتی یک صندلی هم نشکست. آن روز صد هزار هوادار، محبوب شکست خورده خود را مثل نگین انگشتر در بر گرفتند. قرمزها هفته چهارم آن فصل بعد از باخت به ذوب آهن برای اولین بار در تاریخ شان قعرنشین شدند، اما هفته بعد در اهواز بنری در دست یک هوادار دیده می شد که روی آن نوشته بود: «تا آخرین نفس پات می مونم پرسپولیس» و البته که این وعده، وفا شد.

فصل عجیبی بود آن سال؛ پرسپولیس هر چه زخم خورد عزیزتر شد و حتی تراژدی تسلیم قهرمانی در روز آخر هم این داستان استثنایی را عوض نکرد. از دل این معرکه وفادارانه، از میانه این تشویق های اشک آلود تیمی بیرون آمد که تاریخ را عوض کرد و ماجراجویی هایش هنوز هم ادامه دارد. آری زندگی همین است؛ گاهی نطفه بزرگترین شادی ها، در غم انگیزترین لحظات بسته می شود.