براي محبوب ترين استقلالي قرمزها

بچگي هاي ما همه به عشق رنگها گذشت و گوئي از همه جعبه مداد رنگي ما فوتبالي ها  دو رنگ بيشتر نبود. قرمز آبي و شايد آبيقرمز.

اين كه چطوري رنگي مي شديم معلوم نبود. از طريق پدرهايمان يا ايستادن در برابر بابا و يا برادر و يا دوست و رفيق و شايد عشق به ستاره اي مثل كلاني و بهزادي و پروين و محمدخاني و محرمي و آن طرفي ها روشن و حجازي و جديكار و جباري و ...اين مهم نبود همه عشق فوتبال به كركري هاشه و ما كه قرمز بوديم هميشه دو تا را از اردوي آبي خيلي دوست داشتيم يكيش ناصر حجازي بود. عاشق استيل و تيپ و هنرش بوديم و آن يكي زنده ياد منصور خان پورحيدري بود. پورحيدري نشانه اين بود كه فوتبال بازي لاتها نيست. فوتبال آقا هم دارد. فوتبال فحش و ناسزا و بي احترامي به حريف نيست. فوتبال جنتلمن هم دارد و ما بزرگ شديم قوتبال و رنگهايش برايم شد. خاطره و عشق و يادگار جواني منصورخان هميشه روي نيمكت  مخالف بود اما علي رغم ركوردهاي بي شكستي اش مقابل  پرسپوليس يك حالتي داشت كه بايد بهش احترام مي گذاشتي. او چون رفيق دوست داشتني اش آقا جلال طالبي آقاي فوتبال ما بود.

منصورخان باز آن طرف است و ما اين طرف. او نشانه عشق به فوتبال و باشگاه بود. او يادمان داد كه عشق فوتبال واقعي تر از واقعي است. او  يادمان داد فوتبال مي تواند ادب و تربيت و آقا را بسازد.

روحت شاد آقاي فوتبال ايران. روحت شاد.