به سلامت آقای خیریت

خیر پیش! سلام ما را به دلارهای نفتی برسان. تو هم از ما نبودی.

بقول لسان الغیب: «هرکه شد محرم دل در حرم یار بماند، و آنکه این کار ندانست، در انکار بماند.» در انکار ابدی بمان آقا مهدی. شاید هرکه بود پس از افتضاح تاریخی، پس از محرومیت، پس از بر باد دادن رویای آسیایی ما، سرش را به زیر می انداخت و می گفت «خریت» کردم ببخشید، اما تو متکبرانه و بی تفاوت شانه بالا انداختی و گفتی لابد «خیریت» بوده و البته که «الخیر فی ماوقع».

خیریت تو هم این بود که رفتی و ستاره ای تابناک متولد شد علیپور نام. برای تمدید قراردادش گربه رقصانی نمی کند، اخم و تخم نمی کند، «هیس» نشانمان نمی دهد، در خفا شیتیل میلیاردی از هدایتی نمیگیرد و در آشکار بگوید برای «خیریه» بازی می کنم. محروممان نمیکند و بعد در مقابل درخواست تمدیدمان بگوید «خیر». چقدر با خیر و خیریه و خیریت عذابمان دادی آقا مهدی. آرمن ساروخانیان می گوید گل های طارمی را فراموش کرده اید؟ بخدا که نه. این بت واره را خودمان از تو تراشیدیم. با هر استارت، با هر گل تو را بر کشیدیم، تا هم سطح و هم سنگ فرشاد و ناصر شوی، اما افسوس که قنات میرزا آغاسی تا قیامت بکنی به آب نمیرسی!  تو هم هر هر پیسی که  خواستی سر ما آوردی و عاقبت دست در پوست گردو و سرگردان، رهایمان کردی. بگو چه شد؟

چند فرسنگ فاصله است بین آن پسرک کم رویی که به نود رفته بود و نمی توانست در چشمان مجری چشم بدوزد با این رفیق نیمه راهی که زل می زند به صورت برانکو و می گوید تمدید نمی کنم!

اگر بگوییم پرسپولیس بخاطر حماقت حضرتعالی دو پنجره ی متوالی را محروم است و شاید در پایان دو سال کذایی شاکله ی این تیم شگفت انگیز بهم ریخته باشد، لابد شانه بالا می اندازی، شاید هم با آن لحن متکبرانه دوباره تکرار کنی که: دمُم گرم! اشتباه میکنی رفیق. دم «بوفون» کبیر گرم! و ندود و دل پیرو که پس از کالچوپولی تیمشان را تنها نگذاشتند. دم «گریزمان» گرم که پس از محرومیت اتلتیکو به پای تیمش ماند.

در نمک نشناسی ات که شکی نیست اما خودمانیم، ما هم کم مقصر نبودیم. مایی که بی جهت هر از راه رسیده ای را باد می کنیم و قبای پیوس و کرمانی مقدم می پوشانیم. غافل از آنکه در رهِ منزلِ لیلی که خطرهاست در آن، شرط اول قدم آن است که مجنون باشی! نه که کاسب باشی! این کاسبان حساب یک شاهی و صنار را دارند. این کفتر دو بونه ها که دلشان با ما نیست و با از ما بهتران است همان بهتر که بروند. ما هم باکمان نیست. صورتمان را با سیلی سرخ نگه میداریم اما باج به «بزرگتر تیم» نمی دهیم. گذر زمان بین ما قضاوت خواهد کرد که کدام‎مان بد کردیم.

کسی کو نیاموخت زآموزگار
بیاموزدش گردش روزگار