دست خالى، برد عالى

شايد اگر قبل از بازى به برانكو مى گفتيد چه نتيجه اى در دوحه راضى اش مى كند، جواب مى داد: مساوى يا باخت خفيف. مساوى ارزشمند بود اما شكست با اختلاف كم هم مى توانست اميدها را زنده نگه دارد. برد در دوحه را هرگز تصور نمى كرديم اما پرسپوليس كارى كرد كارستان و نشان داد كه با دست خالى هم مى توان موفق بود.

بيرانوند جز اشتباهى كه در دقايق پايانى مرتكب شد، يكى از بهترين بازى هاى عمرش را انجام داد. شجاع جنگ روانى را از بغداد بونجاح برد و البته جلال حسينى هم مثل هميشه كم اشتباه بازى كرد. سيامك نعمتى اما سورپرايز ورزشگاه جاسم بن حمد بود. هافبك- مهاجمى كه به يكباره دفاع راست شد و چه فوتبالى هم بازى كرد. حالا خيال برانكو راحت شده، او دفاع راستى كشف كرده كه هم نفوذ مى كند و هم كم دور مى خورد.

تغيير پست بازى احمد نوراللهى و بشار رسن، از كناره ها به ميانه ميدان، زوج هماهنگى از آنها ساخت. انگار كه سالهاست در مركز زمين كنار هم بازى مى كنند. همسو و هم صدا، بدون كمترين لغزش و اشتباه.  درست مانند روزهايى كه وينگر هستند، با وظايفى كمتر.

گادوين منشا دروازه خالى را نديد اما بازگشت او به عقب، توپ گيرى از هافبك ها و نفوذ به قلب دفاع حريف، السد را خسته كرد. او را پرتلاش ديديم اما كمى بى دقت. برخلاف على عليپور كه هم گل زد، هم دويد و هم سه امتياز را به پرسپوليس هديه كرد. يكى دو روز قبل، محمد انصارى در مصاحبه اى گفت: به صفر-صفر در قطر خيلى خوشبينم.

تساوى همه را راضى مى كرد اما برد ارزشمند در دوحه، يعنى حضور احتمالى در فينال ليگ قهرمانان آسيا. اتفاقى كه همه را خوشحال كرد جز يك نفر.