دل نوشته یک هوادار / آقای دایی ، من پرسپولیسم را میخواهم!!

آقای دایی!! علی خان دایی!! منظورم از اینکه اسم شما را می برم فقط خودتان نیستید!محمد دایی هم شامل می شود،علی پروین نیز،علیرضا رحیمی هم همینطور،سیاسی ها و منتقمی ها را هم با نام شما صدا میزنم،بگذارید افشین خان پیروانی هم به اسم علی دایی صدا بزنم.با شامل کردن رویانیان و کریم باقری در این لیست که مشکلی ندارید؟علی خان کریمی شما را هم زیر سایه اسم دایی می برم!پنجعلی عزیز چطور؟محمود خوردبین و مایلی کهن هم همینطور!اصلا بگذارید هر کسی که در این چند سال اخیر مسئولیتی در پرسپولیس داشته اند را به اسم شما صدا کنم.مطمئنا اسم علی دایی انقدر بزرگ هست که بتواند تمام نام های دیگر را در بر بگیرد!

آقای دایی!من پرسپولیس خودم را میخواهم.پرسپولیس قدیم ها!قدیم ها چندان دور هم نیست.همین 7 سال پیش!همین 10 سال پیش!پرسپولیس چند دهه پیش!پرسپولیسی که وقتی حریفان اسمش را می شنیدند اولین چیزی که به ذهنشان میخورد تاکتیک دفاعی بازی کردن بود!به دنبال راهی برای مهار حملات پرسپولیس میگشتند.به دنبال راهی برا کمتر گل خوردن!تیم های قوی تر هم به دنبال تساوی !

آقای دایی!من پرسپولیس خودم را میخواهم.پرسپولیس من وقتی وارد زمین میشد و با برد 2 بر 0 از آن خارج میشد هواداری را خوشحال نمی دیدی!می گفتند کم گل زدیم!می گفتند ما پرسپولیسیم و این نتیجه برای ما آبروریزی است!اگر آن ها باشند و این پرسپولیس را ببینند...

این پرسپولیس!این پرسپولیسی که هوادارانش فقط امید به برد مقابل پدیده ها و راه اهن ها را دارند.پرسپولیسی که مقابل فولاد و سپاهان بازی میکند تا فقط تساوی بگیرد.پرسپولیسی که وقتی جلوی فولاد 2 گل میخورد،گزارشگر خوزستانی به خود جرئت می دهد لیگ را با وجود تیم هایی امثال فولاد زیبا و جذاب جلوه دهد.پرسپولیسی که وقتی گل میخورد ،هوادارش هیچ امیدی به بازگشت نتیجه ندارد،هوادارش با تمام وجود فریاد نمی زند حمله!هوادارش از دقیقه 80 به بعد ادعا نمی کند پرسپولیس واقعی را حالا باید دید،هوادارش استرس گل تساوی یا پیروزی زدن ندارد!هوادارش حرفی برای گفتن ندارد،هوادارش هیچ امیدی ندارد!

این پرسپولیس،پرسپولیس من نیست!آقای دایی ! من پرسپولیسم را میخواهم!

حسین احمدی