رسوخ تک نفره به لشکر دشمن با نیرویی تمام نشدنی

نمایش گادوین منشا و وحید امیری در مسقط نمایشی استثنایی و کم نظیر در فوتبال ایران بود. نقش اول و دوم آن گل روحیه بخش دقیقه 17 آمده بودند تا به تنهایی پرسپولیس را به فینال برسانند. البته که برای جبران آن شکست خرد کننده بازی رفت، پرسپولیس بیشتر از دو جنگاور و پرتوان نیاز داشت اما نمایش انفرادی این دو بازیکن در فاز تهاجمی کاری کرد تا پرسپولیسی ها از حیث داشتن دو بازیکن شجاع، پرتوان و متعصب حتی در روز حذف به تیم شان ببالند.

از گادوین منشا شروع کنیم. بازیکنی که انگار احساس می کرد به تنهایی باید جریان بازی را تغییر بدهد. شاید کمتر از او سراغ داشتیم که اینطور جنگجو و پر تلاش برای پیش بردن توپ تلاش کند اما انگار توان او برای دریبل زدن و پیش بردن توپ تمام نشدنی بود. صحنه هایی که منشا یک تنه به قلب دفاع حریف می زد و بعضا هم موفق می شد بینندگان تلویزیونی را یاد صحنه هایی از نبردهای نابرابر در فیلم های جنگی می انداخت که شمشیرزن سپاه محبوب یکی یکی سربازان دشمن را از پا در می آورد اما سپاه دشمن آنقدر پرتعداد بود که نمی شد به خیمه فرمانده شان(دروازه حریف) رسید و ضربه نهایی را زد.

انگار وحید امیری هم در مسقط از همان عصاره ای نوشیده بود که منشا در وجودش داشت. شاید این بازی بهترین نمایش این فصل بازیکنی بود که اگر پای راست داشت اما تلاش انفرادی تک نفره اش در لحظات پایانی یکی از زیباترین گل های تک نفره لیگ قهرمانان را رقم می زد. آن صحنه اما نشانگر تلاش عجیب امیری برای بازگشت تیمش بود. بازگشتی که همه کار برایش کرد اما خب، کم بود. شاید هیچ وقت چهره وحید را اینقدر برافروخته و ترسناک ندیده بودیم اما غیر از آن چهره درهم، نمایش درخشانش در مسقط را هرگز از یاد نخواهیم برد.