رمز موفقیت پرسپولیس؛ تا سیر نشویم قصه همین است

در مورد موفقیت های دنباله دار پرسپولیس زیاد حرف زده می شود. این تیم بازیکنان کلیدی و ستاره های پرشماری دارد. این نفرات موثر می توانند حلقه محاصره را بر هر حریفی تنگ کنند. در بازی با ماشین سازی دیدیم که پرسپولیس با تعداد زیادی بازیکن غایب واقعا میزبان تبریزی را تحت فشار قرار داده بود و ماشین عملا توان انجام ساده ترین کار تاکتیکی را نداشت. پرسپولیس در این سال ها توازن لیگ ایران را به هم زده و این مساله کاملا مشهود است. تمام داستان اما همین نیست.

نکته اینجاست که در ساق پای پرسپولیسی ها، غیر از نبوغ و مهارت، حجم عجیبی از انگیزه و جنگجویی هم موج می زند. بازیکنان این تیم طوری بازی می کنند که انگار واقعا دنبال فرار از سقوط هستند. فوتبال آنها هرگز شبیه تیمی نیست که در آستانه کسب قهرمانی چهارم است و به اندازه چند هفته، از رقبایش فاصله امتیازی دارد. بشار همه جای زمین هست، مهدی ترابی با توپ همه را درو می کند، سیامک نعمتی سخت به ترکیب رسیده و حاضر نیست به راحتی این موقعیت را از دست بدهد، احمد نوراللهی مثل همیشه پرتلاش است، شجاع برای تک تک توپ ها می جنگد، کنعانی زادگان هیچ ثانیه ای را از دست نمی دهد و حتی جلال حسینی هم در این سن و سال کوه انگیزه است. این توصیف تیمی است که برای رسیدن به هجدهمین پیروزی فصل هم به اندازه اولین برد لیگ نوزدهم مشتاق است.

شاید تغییر مربی و مدیر مهم باشد، شاید کوچ برخی بازیکنان تاثیر خودش را بگذارد، اما راز جادویی موفقیت پرسپولیس همین عطش سیری ناپذیر است. آنها در شرف پوکر هستند، اما مثل گرسنه های جام، حتی از یک توپ هم نمی گذرند. تا روزی که کادرفنی پرسپولیس بتواند این عطش را زنده نگه دارد، این تیم بالانشین خواهد بود؛ حتی اگر قهرمان هم نشود، کماکان بزرگ و مدعی باقی خواهد ماند. یادتان باشد پرسپولیس در این سال ها حضور در هیچ مسابقه ای را نپیچانده و از هیچ تعطیلی و وقفه ای استقبال نکرده است. آنها جنگ را بو می کشند و عجیب نیست که به «فتح» خو گرفته اند.