رونوشت به پروفسور برانکو ایوانکویچ

روزی که آمدی حالمان خوش نبود اما قلبی داشتیم پر از عشق به تیمی که به قول تو برای ما تنها یک تیم نبود. ناهار و شام و تمام زندگی بود.

بازیهای اول میباختیم اما حال شاهین مان را میشناختیم. می دیدیم  با وجود باخت دارد پرو بال خسته اش را میگشاید پس ما به دستهای تو اعتماد کردیم و دستهایت را محکم تر گرفتیم.

روزی که هادی از میان ما رفت پا به پای هم اشک ریختیم و پیمان بستیم دیگر زمین نخوریم. پیمان بستیم "توی کوچه ما هم عروسی شود" و شد...

بارها زمین خوردیم دوباره به اعتماد دستانت از زمین برخواستیم.
باختیم اما ایستاده تشویق کردیم. تشویق کردیم بال و پر زدن ها و تلاش این شاهین خسته را برای پرواز.
طعنه ها شنیدیم. دشمنیها دیدیم. خنجر ها خوردیم از دوست و دشمن اما در کنار ایمان تو ایستادیم و دستت را رها نکردیم.

شاهین با عشق ما و ایمان تو به پرواز درآمد و آنقدر ایستاده برایش کف زدیم که اوج گرفت.
ما عشق را از بر بودیم اما تو بودی که پر و بال ایمان مان را گشودی. ما با تو فهمیدیم اگر به قله ها ایمان داشته باشیم هر روز تمرین پرواز خواهیم کرد. ما با تو آموختیم شانه امن شاه را رها کنیم و با تلاش و سختی به اوج برسیم.

ما تمام نیایشها و دست به آسمان گشودن ها را بلد بودیم اما با تو آموختیم وقتی میخواهی پرواز کنی اول باید بال بزنی. تو به ما یاد دادی اول تلاش کنیم و بعد انتظار معجزه آسمانی داشته باشیم.
ما رویاهای زیادی داشتیم اما خودباوری را تو به ما آموختی.
ما گذشت و ایثار را در کتابهایمان فراوان خوانده بودیم اما تو واژه به واژه اش را برایمان معنا کردی و ما...

 ما به پاس اینها عشق و مهری بی پایان داریم که تقدیم تو کنیم و تو به پای همین عشق است که مانده ای

ما بی غمان مست دل از دست داده ایم
 همراز عشق و همنفس جام باده ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند
تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

نویسنده: آزاده محمدیه