زنده شدن خاطرات یک نامه جنجالی/ برانکو ـ جلالی ؛ کدامیک ایرانی‎ترند؟

 برای یک مربی فوتبال مثل برانکو ایوانکوویچ گشت و گذار در اطراف و اکناف کره زمین خیلی سریع تر از حد انتظار گذشته و او دوباره به جایی برگشته که مهر عمیقی به خاکش دارد.

درست 15 سال پس از اولین سفر برانکو ایوانکوویچ به ایران در معیت میروسلاو بلاژویچ، او دوباره تبدیل به یک مربی احترام برانگیز و محبوب شده است. اتفاقی که با وجود نتایج خوب وی در فوتبال ایران کمتر برایش رخ داده است. برانکو که بعد از دستیاری بلاژویچ در سال 2002 میلادی به عنوان سرمربی تیم ملی برگزیده شد، در اولین تورنمنت ایران را قهرمان بازی های آسیایی کرد. اما محمد دادکان در سیاستی عجیب قرارداد وی را تمدید نکرد تا همایون شاهرخی جانشین این مربی نسبتا جوان کروات شود.

جدایی برانکو اما طولی نیانجامید چراکه نتایج ضعیف تیم ملی با شاهرخی، او را به سرعت تبدیل به محبوب قلوب ایرانی ها کرد و این مربی بعد از شکست ایران مقابل اردن، به تهران بازگشت تا در اولین میدان فاتح جام بین قاره ای بشود. برانکو بعد از آن هدایت تیم ملی در مسیر سخت جام جهانی 2006 را برعهده گرفت و تیم را به سادگی به دور نهایی این رقابت ها برد. اما بلافاصله پس از صعود مشکلات او در ایران آغاز شد و انتظار بالای رسانه ها و مردم و اختلاف فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت بدنی پایان کار او را در شرایطی رقم زد که به نظر می رسید برانکو استحقاق بیشتری از این دارد. بخصوص که در دوران مربیگری او یک جام ملت های خاطره انگیز در چین را نیز پشت سر گذاشته بودیم ...

جالب اینکه با جدایی ایوانکوویچ سال ها گذشت تا تیم ملی صاحب یک مربی در سطح وی یا بالاتر از او بشود. امیر قلعه نویی، علی دایی و افشین قطبی هر سه در تیم ملی آنقدر خوب نبودند که مردم یاد تیم برانکو نیافتند و از نامهربانی به او پشیمان نشوند. جالب اینکه در این دوره زمانی یک مربی که ساختاری با نام کانون مربیان فوتبال ایران را خلق کرده بود، تئوری خود در مخالفت با حضور خارجی ها در ایران را تبلیغ می کرد؛ مجید جلالی که نامه مشهور او به رئیس جمهور وقت ایران را به خاطر نبرده ایم شاید به این دلیل که مشابه این نامه سال ها بعد در زمان مربیگری کارلوس کی روش نیز از سوی نهاد منتسب به وی منتشر شد.

جلالی فردا یک بار دیگر مقابل برانکو قرار خواهد گرفت در حالی که برانکو از داستان های قبل از جام جهانی 2006 خاطرات محوی دارد. مربی ای که همیشه گفته ایران را بیش از هر جای دیگر دوست دارد و لابد به همین دلیل هم هست که هواداران پرسپولیس شک و تردیدها را کنار گذاشته و با او ارتباطی نزدیک برقرار کرده اند. چیزی که او در تیم ملی از آن محروم بود اما کارلوس کی روش در دوران مربیگری ملی در ایران به بهترین نحو از آن استفاده کرده است.

شاید لازم باشد این سوال را فردا بعد از بازی از جلالی بپرسیم؛ اینکه آیا هنوز به مرزبندی ایرانی و خارجی اعتقاد دارد؟ و اینکه اگر هم چنین است با افرادی که خاطرات خوبی برای ما می سازند اما هموطن ما نیستند، چه کنیم؟