شاهکار پرسپولیس و تکروى برانکو

برانکو ایوانکوویچ که همیشه باورمندانه و با یقین کامل از بچه هاى تیمش حرف مى زد، یک تهدید تمام عیار را- محرومیت و مصدومیت سه تن از مردان تیم کم مهره اش را- بدل کرد به یک فرصت عالى، به یک موقعیت کمال یافته و یک برد بى بدیل پدید آورد از یک مسابقه سخت و نه فقط سخت که خیلى سخت.

دانستگى، در همه جاى بازى پرسپولیسی ها نمودار بود. دانسته بازى کردن و بابرنامه حرکت کردن و بر بازى خود تسلط داشتن و حریف را هم تحت تأثیر خود قرار دادن- آن هم چه حریفى که ژاوى را دارد و گابى را هم به خدمت گرفته- از ویژگى هاى بارز پرسپولیس بود. تیم برانکو، به درستى که تیم برانکو بود. بدون یک حرکت اضافى. بدون کمترین کاستى. نه کم داشت و نه زیاد. همه چیز در جاى خودش بود. همه چیز در اندازه کافى بود. تمام تیم در خدمت «تیم» بود. همه نفرات دنبال یک هدف واحد بودند... پیروزى بر اساس دانستگى. بردن بر مبناى یک برنامه خوب پیاده شده. بازى آگاهانه.

تکروى ها، همه در چهارچوب مورد نظر آقاى مربى. «تک» رو ها هم براى خودشان بازى نمى کردند و براى خودشان «ترکتازى» نمى کردند. تکرو تر از همه، برانکو بود که تک تک صحنه هاى بازى را طراحى کرده بود.

گل پرسپولیس، نه دیرهنگام که «بهنگام» زده شد. گلى که براى ساختنش، همه نفرات کمال حوصله را رعایت کردند. هم «شجاع» که سروقت و در زمان مناسب پاس گل را داد تا بفهمد زیر توپ زدن، چقدر بد است و هم علیپور که سروقت و در لحظه اى که باید، فرارش را آغاز کرد. صحنه اى که با تمام بى نظیرى اش، نظیر داشت:

فرار علیپور، نظیرى بود بر فرار منشا روى گل سوم پرسپولیس در بازى با الدحیل. تکرارى که مکرر شدنش، عین صواب است.

ستاره زمین نه سیدجلال بود و نه شجاع. نه بیرانوند بود و نه رسن یا نوراللهى و علیپور و منشا ونعمتى. ستاره زمین، پرسپولیس بود. ستاره زمین، «تیم» بود و روح تیمى بود.

ممنونیم آقاى برانکو. ممنون دانش شماییم. ممنون باورتان به جوان هاى پرسپولیس هستیم. ممنون این بازى بزرگ که لحظه لحظه اش جهت داشت و سو داشت و مقصد و منظور داشت. سپاسگزاریم برانکو.