قصه ما دروغ بود!

ادبیات و بی گمان فرهنگ دیرین ما سراسر از پند است.

این که امروز به این ناکجا آباد فرهنگی رسیدیم تنها به این دلیل است که حرفهای خوب در میان کتابهای کتابخانه گم و جامعه ما نیز دچار سقوط غیرقابل تصور فرهنگی شده است که در قیاس با سقوط پول و اقتصاد ملی غیر قابل فاصله لگاریتمی دارد. در اندرزهای ورزشی ما سخن از « احترام به حریف» شده است اما ما نه تنها این کار را انجام نمی دهیم بلکه دامنه بی احترامی به خودی ها رسیده است. ما یادگرفته ایم که خودمان را تحقیر کنیم. این تحقیر می تواند از شایعه افزایش درصد جانبازی شروع شود و بعد به تمنای ملی پوش جوانی که پیراهن تیم ملی را به شرط و شروطی می خواهد و سپس به ساختن لطیفه پر از هزل و هجو برای تیمهای خودی می رود.

باعث تاسف است که فوتبال اسپانیا و پرتغال بیش از خودمان برای تیم ملی ایران ارزش قائل بود و یا از السد و الدوحیل تیمهائی با ستارگانی در حد بازیکنان پاری سن ژرمن و منچسترسیتی و بارسلونا ساختیم و سرخابی های تضعیف و به بیان درست تخریب شده را تحقیر کردیم و دربی آسیایی را بخاطر خود باختگی از دست دادیم و حالا پروژه غول سازی السد کلید خورده است.

می پرسیم چرا از  درخشش لژیونرها کمتر از تمنای آزمون صحبت می شود؟ چرا مدیران فوتبال ما آنقدر که در مورد ساختار بدنی ضعیف شده خود غلو می کنند به ساختار مدیریتی بالای 90 درصد تخریب شده بی توجه هستند؟ چرا همه قصه های این روزگار ما چون آن حکایت دیرینی است که در پایان قصه ها یعنی دروغ بودن آنها صحبت می شد تاکید دارد.

ما جماعت دروغ را دوست داریم دروغ هایی که حتی شادمان هم چون آن چوپان معروف قصه های دور نمی کند. ما دروغ می گوییم که مطرح باشیم. ما دروغ می گوییم زیرا فکر می کنیم با تحقیر خودمان تافته جدا بافته ای می شویم که چه دروغ قصه ای است.