مرثیه ای برای ققنوس آتش به اجبار

به لطف حضور در خاورمیانه، هیچ وقت با اخبار جنگ و کشتار غریبه نبوده ایم اما آنقدر هم سنگدل نشدیم که خودسوزی یک دختر استقلالی، سوزناک ترین خبر روی صفحه گوشیمان نباشد.

مایی که باید آرزوی انتخابات هرروزه داشته باشیم تا حق روزمره زنان، لااقل وعده سرخرمن نمایندگانمان باشد. مایی که خط «آفساید» را تا آشپرخانه جلو کشیدیم و با وقیحانه ترین دعوت سفارشی، فیفا را هم مچل خود می کنیم.

مایی که در کنترل بلیط فروشیِ حاضر درمانده ایم و ادعای برگزاری دربی با تقسیم بندیِ نود_ده داریم، اما یک درصد از صندلی ها را هم دارای زیرساخت مناسب برای پذیرایی از بانوان نمی دانیم .

مایی که چاقو و علف و نارنجک از چشممان سر می خورد اما با حضور خانم ها در استادیوم شوخی نداریم! مایی که بوتیک و قهوه خانه پاتوق فوتبالیست بیست ساله یا بیچاره کردن بازیکن رقیب را بزرگ ترین دغدغه مان کرده ایم تا امروز سلطان باشد و فردا یک بی غیرت پولکی.

مایی که میلیارد روی میلیارد می گذاریم و خانواده را جایی خارج از ایران در آغوش می کشیم، اما برای حضورشان در آزادی، جریمه ریالی را هم به جان نمی خریم چرا که نهایتاً چندسال دیگر با پاسپورت بهتری به وطن برمی گردیم.

مایی که موقع سهم خواهی از تیم، دل نگران آینده ایم اما چشم به روی امروزِ دخترهایمان بسته ایم!

مایی که ادعایمان گوش فلک را کر می کند و همه چیزمان فقط به عشق «همین مردم» است، اما یادمان می رود که مردم، فقط مرد نیستند!