مردی که قدم هایش، ورزشگاه آزادی را می لرزاند

در ورزشگاه آزادی درست در اوج دقایق حساس بازی تیم های پرسپولیس و الوصل یک شعار دلپذیر و دل انگیز شنیده شد ؛ شعارهایی که از اهمیت دادن هواداران به علی پروین خبر می داد. آنها پروین را به شدت تشویق کردند و در واقع ما را به روزهایی ارجاع دادند که قدم های این مرد، ورزشگاه آزادی را به لرزه می انداخت.

پروین، یگانه چهره فوتبالی دهه های 60 و 70 بود که حضورش در فوتبال مترادف بود با آشتی تماشاگران با این ورزش ؛ پروین برای بودن در فوتبال فقط یک بار اصرار کرد ؛ آن هم زمانی بود که به تیم استیل آذین رفت ؛ خوشبختانه او خیلی زود متوجه شد کار پروین در دنیای مربیگری تمام شده و قرار نیست حیثیت و اعتبارش خرج نیمکت و کار فنی شود...

پروین به موقع کنار کشید و همواره کنار پرسپولیس باقی ماند ؛ او مزاحمتی برای تیم ایجاد نکرد. از همان مزاحمت های همیشگی که بعضی ها وقتی در تیم های بزرگ نیستند ؛ وای که چه ها می کنند اما پروین چهره ای بود که در اردوهای تیم یا مناسبت های مختلف حضور پیدا می کرد...

جایگاهی که همواره برای علی پروین در فوتبال ایران تعریف می شد، حضور او در «وی آی پی» بود.؛ از پروین باید به شکل شایسته ای تجلیل می شد و تماشاگران در روزی که او برای حمایت از تیم وارد ورزشگاه شد سنگ تمام گذاشتند.

از هوش سرشار پروین همین بس است که او پس از شکست پرسپولیس مقابل استقلال ترجیح داد از خانه، بازی تیم را در لیگ آسیا نبیند. پروین شال و کلاه کرد و به احترام تیمی که بسیار مدیون آن است، به ورزشگاه آزادی آمد...

این همان اتفاق خوبی است که برای علی پروین رخ داده است ؛ حالا همه او را دوست دارند. به احترام پروین از جا بلند می شوند و صادقانه او را تشویق می کنند. برای علی پروین این حرمت ها ارزش دارد ؛ او بی گمان محبوب ترین چهره تاریخ باشگاه پرسپولیس است...