مسیحای جوانمرد من!

دقایق پایانی بازی پرسپولیس و گسترش است. سکوهای ملتهب که از بازی «شبه بحرینی» حریفان پرسپولیس به تنگ آمده اند، گل آن هم در فرگی تایم را باور ندارند.

همه خوشحالند، سید جلال صخره تسخیرناپذیر سرخپوشان نعره مستانه می زند، همه از شادی سر از پا نمی شناسند. در این میان جنس شادی یک نفر الماس گونه تر و درخشنده تر است و او «رادو»ست.

بوژیدار رادوشویچ گلر کروات پرسپولیس را می گوییم که از حیث تعصب به ضرب المثل هواداران بدل شده است. اگر چه پیمان یوسفی با یک کج سلیقگی آشکار و انتخاب متلک «کاتولیک تر از پاپ» سعی در زشت ترسیم کردن این تابلوی باشکوه دارد اما تماشاگران به حد کفایت از این تندیس تعصب و غیرت حظ می برند.

این روحیه ی مثبت نگر و این حجم از وفاق آنجا خو دش را نمایان می کند که بدانیم درست در همین روزها کمی آنسوتر برای یک بازی نیمکت نشینی چه آشوب ها که برپا نمی کنند، چه قطع مراوده ها که در فضای مجازی صورت نمی پذیرد و چه بیانیه ها که از جانب اقوام نسبی و سببی صادر نمی شود!

اتفاقات تلخ و تاسف برانگیزی که عیار امثال بوژیدار را بیشتر می نمایاند. بی سابقه است که یک گلر خارجی با رزومه ای قابل قبول به تیمی بپیوندد و در طی دو سال فقط هفت بازی به میدان برود و با آنکه حمایت صد در صدی هواداران را پشت سر احساس می کند، اما هرگز به حاشیه روی خوش نشان ندهد. آنچه بیرانوند را از چشم هواداران انداخت، امروز به نقطه قوت رادو بدل شده است. غیرت و حمیت گلواژه هایی هستند که پسر زاده اسپلیت را به محبوب ترین چهره نیمکت سرخ مبدل کرده اند. حتی اگر امثال وحید قلیچ مدعی شوند که رادو گلر خوبی نیست و نانوا بوده است!

گلر ذخیره پرسپولیس با سابقه حضور در سطح اول اسلوونی، کرواسی و مجارستان امروز آنچنان حرفه ای رفتار می کند که می تواند به الگویی درخشان برای تمام نیمکت نشینان مدعی تبدیل شود. آنجا که با هر موفقیت سرخپوشان نفس می کشد و با هر شکست چهره در هم می کشد. شگفتا که بازیکنی یک فصل کامل فرصت عرض اندام در ترکیب ثابت را نیابد اما اینگونه عاشقانه برای تیمش گریبان چاک بدهد. در خبرها داشتیم که اولین بازیکنی که برای مدیران پیغام فرستاده که آماده تمدید با تیم محرومش است هم خودش بوده است؛ رادوی خوبی ها.