همه ما دروغ می گوییم!

قبل از آنکه برخی واژه های فلفل دار حاوی کاف و میم را شلیک کنند که «شما هیچوقت یک خوزستانی رو درک نمی کنید و نمی دونی چی میکشه و حق نداری در مورد مردمش بنویسی» عرض می کنم که مدت ها در خوزستان زندگی کرده ام، روی آسفالت های داغش پابرهنه فوتبال بازی کرده ام و هنوز هم جمعی از عزیزترین آدم های زندگی ام آنجا زندگی می کنند.

در همه این سال ها مطالب متعددی در مورد ریزگردها، خشک شدن کارون، فقر مردمی که روی جواهر راه می روند، قهرمانی استقلال خوزستان، صعود صنعت نفت، نوستالژی شاهین اهواز و فرزاد آهک پور و … نوشته ام. نیمی از خودم را خوزستانی می دانم. خیلی خوب حال و هوای آن دیار را درک می کنم اما تقلیل جوان هایش تا یک مُشت سنگ پران بی رحم را تحقیرآمیز می دانم. یک خودزنی تلخ. ماجرا فقط به بازی دیشب ربط ندارد در این چندسال «سنگ» مثل توپ به یک عنصر کلیدی در مسابقات فوتبال در خوزستان تبدیل شده است. فقط هم تیم حریف هدف نبوده، یادتان می آید سال ۹۱ چطور با پرتاب سنگ سر مرد محترمی مثل حسین فرکی که سرمربی فولاد بود را شکستند؟!

اما همه ما دروغ می گوییم. همه ما که می گوییم باید کار فرهنگی شود، باید به این خشونت ها پایان داده شود، باید جلوی سنگ پرانی و توهین به داور و بازیکن حریف و خانواده هایشان گرفته شد. دروغ می گوییم! ما فقط وقتی مخالف این ماجرا می شویم که این فشارها علیه تیم ما وارد شود، اگر موجب پیروزی مان شود حتی آن را «تاکتیک» می دانیم!

در جام جهانی اگر مربی پرتغال به داور اعتراض کند او را غیرحرفه ای و بی اخلاق لقب می دهیم اما اگر کارلوس کی روش کنار زمین داور را روانی کند می گوییم حرفه ای گری است و با این روش برایمان پنالتی گرفت!

اگر مقابل تیم های عربی آنها وقت کشی کنند اسمش را می گذاریم «فوتبال کثیف» اما ما اگر خودمان را زمین بیندازیم و موقع تعویض بازیکن تعویضی برود دورترین گوشه زمین بایستد بعد آرام آرام بیاید و قلم بندهایش را دربیاورد، با تک تک بازیکنان خودی خداحافظی کند و کلی وقت بکشد اسمش می شود حرفه ای گری برای کنترل روند بازی!

اگر تیم حریف با دفاع اتوبوسی و خطاهای مکرر تیم ما را از کار بیندازد اسمش «ضدفوتبال» است اما اگر تیم محبوب ما این کار را بکند اسمش را می گذاریم دفاع هوشمندانه و فوتبال کنترل شده!

اگر در یک بازی حساس تماشاگران حریف با سنگ و پرتقال گندیده و ترقه بازیکنان ما را هدف قرار دهند به آنها لقب تماشاگرنماهای فحاش می دهیم اما اگر خودمان این کار را بکنیم اسمش می شود تعصب و حمایت!

درک می کنم که خشم اجتماعی آنچنان فزونی پیدا کرده که هر روز از یک گوشه بیرون می زند اما ورزش و فوتبال قرار است به جامعه لذت بدهد، قرار است از نفرت ها کند، دوستی افزایی کند، حال آدم ها را بهتر کند و … نه اینکه خون بریزد!

تا زمانی که این منفعت طلبی سه امتیازی جایش را به یک شورش علیه هتاکی و فحاشی و کسب پیروزی در شرایط عادلانه ندهد، در ورزشگاه های ما باز هم سر خواهد شکست، باز هم چشم کور می شود، باز هم رکیک ترین فحاشی ها نثار ورزشکاران می شود … امیدوارم این پیش بینی تلخ هرگز محقق نشود اما روزی را می بینم که بعد از یک مسابقه فوتبال از ورزشگاه جنازه بیرون بکشیم….