وقتی «کمال» پرسپولیس کامل نیست

کمال کامیابی نیا را چند سالی در این فوتبال می شناسیم اما فصل گذشته بود که او با کوچ از نفت به پرسپولیس و بازی های درخشانش در نیمه دوم نیم فصل اول به ناگاه بدل به یک بازیکن مؤثر و تعیین کننده شد.

کمال به قدری خوب کار کرد که کی روش هم نتوانست نادیده اش بگیرد و نامش خیلی زود در تمامی لیست های تیم ملی قرار گرفت. این روند خوب و رو به صعود تا اواخر فصل قبل ادامه یافت و برانکو مجبور شد احمد نوراللهی جوان را که پدیده پرسپولیس هم بود، به نیمکت تبعید کند تا کمال تنها هافبک دفاعی مورد اطمینان سرخ ها باشد.

اواخر فصل قبل شتاب حرکت صعودی کمال کند و کندتر شد، با این حال وقتی او دربی برگشت فصل قبل را به دلیل سه اخطاره بودن از دست داد، خیلی از هواداران سرخ دل آشفته و مضطرب شدند و غیبتش را دردسرآفرین دانستند اما بدون کمال همه چیز عالی پیش رفت. احمد نوراللهی جای او را گرفت و سرخ ها با چهار گل خوب، استقلال را بردند.

فصل جدید آغاز شد و پرسپولیس دیگر آن پرسپولیس گلزن و تهاجمی نبود. کمال هم دیگر در تیم ملی جای مکمل نداشت و دست آخر خط خورد و دیگر دعوت نشد. این بار او در دربی سه کارته شد تا نبرد با سپاهان را از دست بدهد. غیبت دوباره کمال با پیروزی مقتدرانه دوباره سرخ ها همراه شد و این شائبه به وجود آمد که نکند پرسپولیس بدون کمال و با نوراللهی هجومی تر و خطرناک تر باشد!

جمعه اما نمای دیگری از این ماجرا بود. پرسپولیس با کمال در مصاف حریف کم نام و نشانی چون قشقایی کاری از پیش نبرد و دست آخر باخت و از جام حذفی حذف شد. صد البته که غیبت 6 ملی پوش پرسپولیس در این شکست نقشی اساسی را داشت اما فراموش نکنیم که آمار می گوید حضور کمال به منزله کند شدن تیغ هجومی سرخ هاست. او خوب می جنگد، خوب تکل می رود، خوب توپ می گیرد و البته زیاد خطا می کند اما در بازیسازی و کارهای هجومی نقش کمرنگی دارد و به نوعی تیمش را به جلو نمی برد و کامل نیست.