پرسپولیس به پیش؛ چرا امیدوار باشیم؟

پرسپولیس در بازی برگشت با الدحیل حماسه ای فراموش نشدنی ساخت و با برتری سه بر یک برابر قهرمان قطر، برای دومین فصل پیاپی به نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا رسید. سرخ ها پارسال هم به این مرحله رسیدند، اما شکست چهار بر صفر برابر الهلال عربستان در بازی رفت، همه رویاهای شان را به باد داد. حالا شاید نگرانی های زیادی در مورد تکرار همان اتفاق وجود داشته باشد، اما الان شرایط با پارسال متفاوت است. اگر فاکتور مخرب محرومیت برانکو را نادیده بگیریم، نیمه نهایی امسال برای پرسپولیس حداقل چهار حسن نسبت به نیمه نهایی پارسال به همراه دارد؛ امتیازاتی که سرخپوشان را به حضور در نخستین فینال آسیایی شان امیدوارتر می کند.

قطعا بزرگ ترین مزیت بازی با السد نسبت به نیمه نهایی پارسال، در کار بودن یک بازی خانگی برای قرمزها است. پارسال پرسپولیس در این مرحله به الهلال عربستان خورد که هر دو بازی در زمین بی طرف برگزار شد. امسال اما دیدار برگشت با السد در آزادی خواهد بود. پرسپولیس معمولا در مسابقات آسیایی از حضور هوادارانش در آزادی به بهترین شکل ممکن بهره برده است؛ نمونه بارزش همین بازی آخر با الدحیل و صعود تاریخی سرخ ها به مرحله بعد. آنها در دور قبل هم در همین ورزشگاه توانستند شکست مقابل الجزیره را جبران کنند و به یک چهارم برسند. پرسپولیس در دور گروهی سابقه بردن همین السد را هم در ورزشگاه آزادی دارد. پس این یک پوئن بسیار بزرگ برای تیم برانکو است.

پرسپولیس در بازی رفت نیمه نهایی پارسال با الهلال، جلال حسینی و کمال کامیابی نیا را به دلیل محرومیت در اختیار نداشت. الان هم برای بازی رفت با السد طبق معمول کمال دوباره محروم است و حتی در خط دفاعی محمد انصاری هم به او افزوده شده، اما خوبی کار این است که جلال حسینی مشکلی برای بازی ندارد. آمار و ارقام هم نشان می دهد پرسپولیس با جلال و بدون این بازیکن دو تیم کاملا متفاوت است. حسینی علاوه بر اینکه از نظر تکنیکی مدافع خارق العاده ای است، از حیث روانی هم رهبر و بزرگ تر تیم محسوب می شود و حضورش در هر مسابقه ای برای پرسپولیس می تواند یک نعمت بزرگ باشد.

تجربه؛ این یک امتیاز فوق العاده دیگر است. پرسپولیس پارسال برابر الهلال تا حدی چوب بی تجربگی اش را هم خورد. آنها فصل پیش بعد از 17سال به نیمه نهایی رسیدند، اما امسال حضوری دیگر را در این مرحله تجربه می کنند. پرسپولیس حالا دیگر تیم ناشی پارسال نیست که ناگهان عنان کار را از دست بدهد و حتی امیدی برای بازی برگشت هم باقی نگذارد. به عنوان مثال شایان مصلح پارسال بعد از حضور در زمین روی گل سوم تیم الهلال دچار اشتباه شد، اما امسال که او به جای انصاری محروم در برابر السد فیکس خواهد بود، انتظار می رود خیلی پخته تر بازی کند. این موضوع در مورد امثال بیرانوند، شجاع خلیل زاده و احمد نوراللهی هم صدق می کند.

مهم ترین اتفاقی که پارسال قبل از بازی رفت با الهلال کمر پرسپولیس را شکست، اعلام محرومیت ناگهانی مهدی طارمی و این باشگاه در فاصله 48ساعت تا شروع مسابقه بود. امسال اما چنین قصه ای وجود ندارد و شب بازی بچه ها راحت می خوابند. اگر تیم درگیر ضربات داخلی نشود و همه تمرکزش را برای مقابله با رقیب بیرونی بگذارد، طبعا شانس موفقیتش هم افزایش خواهد یافت.